แต่เวลาทำงาน ผมจะคุยให้คุ้มกับค่าเครื่องดื่มที่เสียไป
จ่าย 150 คุย 200 โย่
นมนานมาหลายปี
ผมนั่งรอเรือบินที่สนามบินเชียงใหม่ ตอนสองทุ่ม
อีกหนึ่งชั่วโมงเครื่องจะออก ผมจึงนั่งเล่นเพลินๆ
ระหว่างนั้น เนยและตาหวาน เดินผ่านผมไป
แล้วเดินกลับมา นั่งลงข้างๆผม สองคนคุยกันเรื่องเวลาแรนดิ้ง
ผมนั่งฟังหูตั้ง จากนั้นมีเมมอีกคนเดินมา จำไม่ได้ว่าเป็นอรหรือป่าว?
ผมไม่กล้ามองตรงๆ แล้วเนยกับตาหวานก็เดินตามอรไป
สงสัยจะนั่งรอผิดเกท นี่คือการได้นั่งข้างเมมเบอร์ เป็นเวลาสองนาที
ช่วงโควิดกำลังจางๆ ผมนั่งรอเครื่องบินจะไปเชียงใหม่ ที่ดอนเมือง
สักพักมีสาวผิวขาวนางหนึ่ง เดินผ่านหน้า
พอมองหน้าชัดๆ อ๋อ พี่รินะ แล้วก็มีสาวอีกนางหนึ่งเดินตามมา โอเค น่าจะเป็นเออาร์
ทั้งสองนั่งห่างผมไป สี่ห้าเมตร บรรยากาศแสนเศร้า เพราะโควิดทำซจอ.หายไปเป็นปีๆ
ที่เดอะมอลล์บางกะปิ บ่ายวันหนึ่งผมยืนรอลิฟท์ชั้นคาเฟ่ เพื่อลงไปชั้นเอ็มหาของกิน
ระหว่างที่ยืนรอคนเดียว ไม่เกี่ยวกับใคร ก็ได้ยินเสียงฮื่อๆฮาๆ
ผมมองตามเสียง เห็น นิว นุ่มนิ่ม และนิกี้ เดินมาหน้าลิฟท์
นิวเดินมายืนข้างๆผม ใกล้ขนาดไม่เกินคืบ จนผมต้องขยับตัวห่างออกมา (นิวคือเมมที่ผมชอบมากกกกก)
มีเออาร์หญิงตามมาด้วยสองคน ประตูลิฟท์เปิด ผมคิดๆๆๆว่าเอาไง ผมยืนรอมานานแล้ว
เออาร์หันมามองผม ผมยืนเฉยนิ่ง ตอนนั้นคิดอะไรไม่ทัน
สามเมมสองเออาร์จึงเข้าลิฟท์ไป ส่วนผมงอนและเขินอาย จึงสะบัดผม เดินลงกะไดเลื่อนแทน
ในใจคือยิ้มตลอด เพราะน้องนิว น่าร้ากกกกกกก (พูดแบบตะวันนะ)
สุดท้าย
ล่าสุดก่อนซจอ.รุ่นแรกจะหายไป
สิบโมงนิดๆ ผมเดินอยู่ในท็อปเซ็นโร เดินหาของกิน สายตามองไกลๆเห็นน้องนางหุ่นดีคนหนึ่งกำลังเดินมา
ผมมองและประมวณผลสองวินาทีก็รู้ว่า มม้.นี่เอง
เธอเดินมาคนเดียว ตอนนั้นผมคิดว่า เราอยู่กับตัวต่อตัวสองต่อสองในท็อปซูเปอร์มาเก็ต ตอนเช้าวันหยุด
ชวนเธอคุยดีไหม? หรือโบกมือให้เธอดีไหม? เอ๊ะ!!! หรือว่าหันหลังวิ่งหนีดีกว่า
ผมมีเวลาคิดแค่สามวินาที ก่อนเราจะเข้าใกล้กันในระยะห่างไม่เกินหนึ่งเมตร
ผมจึงคิดสั้นๆว่า ตัวใครตัวมันจ้า
ผมเดินสวนเธอไปแบบคนไม่รู้จักกัน และแน่นอนเธอไม่รู้จักผมสองล้าน %
ที่โม้มาทั้งหมดเพียงจะบอกว่า หากเป็นเวลาส่วนตัวของเมมทั้งหลาย
เราไม่รู้จักกันเด้อ เต็มที่คือยิ้มให้ หรือโบกมือนิดหน่อยก็พอ
โชคดีที่ผมมิใช่คนดัง ที่ฟค.และเมมเบอร์ต้องรู้จัก ไปงานมาแปดปีก็ไปคนเดียว
เดินเล่นชั้นล่างเซ็นทรัลบางนาก็เดินร้อนอยู่คนเดียว
จับมือครั้งแรกที่มอลล์งามฯ ก็ไปคนเดียว (ครั้งแรกในชีวิตที่ไปงามวงศ์วาน)
และบุคลิกของผมก็ไม่น่าจะตามไอดอล น่าจะตามคาราบาว หรือดอนผีบิน
ไม่ฝากไว้ให้คิด ฝากไปทำไม ทุกคนคิดเองได้กันหมดแล้วจ้าาาาาา
โชคดีอย่าง ผมเป็นนางอาย ไม่ค่อยกล้าคุยกับเมมเบอร์ หมายถึงถ้าเป็นเวลานอกราชการ
จ่าย 150 คุย 200 โย่
นมนานมาหลายปี
ผมนั่งรอเรือบินที่สนามบินเชียงใหม่ ตอนสองทุ่ม
อีกหนึ่งชั่วโมงเครื่องจะออก ผมจึงนั่งเล่นเพลินๆ
ระหว่างนั้น เนยและตาหวาน เดินผ่านผมไป
แล้วเดินกลับมา นั่งลงข้างๆผม สองคนคุยกันเรื่องเวลาแรนดิ้ง
ผมนั่งฟังหูตั้ง จากนั้นมีเมมอีกคนเดินมา จำไม่ได้ว่าเป็นอรหรือป่าว?
ผมไม่กล้ามองตรงๆ แล้วเนยกับตาหวานก็เดินตามอรไป
สงสัยจะนั่งรอผิดเกท นี่คือการได้นั่งข้างเมมเบอร์ เป็นเวลาสองนาที
ช่วงโควิดกำลังจางๆ ผมนั่งรอเครื่องบินจะไปเชียงใหม่ ที่ดอนเมือง
สักพักมีสาวผิวขาวนางหนึ่ง เดินผ่านหน้า
พอมองหน้าชัดๆ อ๋อ พี่รินะ แล้วก็มีสาวอีกนางหนึ่งเดินตามมา โอเค น่าจะเป็นเออาร์
ทั้งสองนั่งห่างผมไป สี่ห้าเมตร บรรยากาศแสนเศร้า เพราะโควิดทำซจอ.หายไปเป็นปีๆ
ที่เดอะมอลล์บางกะปิ บ่ายวันหนึ่งผมยืนรอลิฟท์ชั้นคาเฟ่ เพื่อลงไปชั้นเอ็มหาของกิน
ระหว่างที่ยืนรอคนเดียว ไม่เกี่ยวกับใคร ก็ได้ยินเสียงฮื่อๆฮาๆ
ผมมองตามเสียง เห็น นิว นุ่มนิ่ม และนิกี้ เดินมาหน้าลิฟท์
นิวเดินมายืนข้างๆผม ใกล้ขนาดไม่เกินคืบ จนผมต้องขยับตัวห่างออกมา (นิวคือเมมที่ผมชอบมากกกกก)
มีเออาร์หญิงตามมาด้วยสองคน ประตูลิฟท์เปิด ผมคิดๆๆๆว่าเอาไง ผมยืนรอมานานแล้ว
เออาร์หันมามองผม ผมยืนเฉยนิ่ง ตอนนั้นคิดอะไรไม่ทัน
สามเมมสองเออาร์จึงเข้าลิฟท์ไป ส่วนผมงอนและเขินอาย จึงสะบัดผม เดินลงกะไดเลื่อนแทน
ในใจคือยิ้มตลอด เพราะน้องนิว น่าร้ากกกกกกก (พูดแบบตะวันนะ)
สุดท้าย
ล่าสุดก่อนซจอ.รุ่นแรกจะหายไป
สิบโมงนิดๆ ผมเดินอยู่ในท็อปเซ็นโร เดินหาของกิน สายตามองไกลๆเห็นน้องนางหุ่นดีคนหนึ่งกำลังเดินมา
ผมมองและประมวณผลสองวินาทีก็รู้ว่า มม้.นี่เอง
เธอเดินมาคนเดียว ตอนนั้นผมคิดว่า เราอยู่กับตัวต่อตัวสองต่อสองในท็อปซูเปอร์มาเก็ต ตอนเช้าวันหยุด
ชวนเธอคุยดีไหม? หรือโบกมือให้เธอดีไหม? เอ๊ะ!!! หรือว่าหันหลังวิ่งหนีดีกว่า
ผมมีเวลาคิดแค่สามวินาที ก่อนเราจะเข้าใกล้กันในระยะห่างไม่เกินหนึ่งเมตร
ผมจึงคิดสั้นๆว่า ตัวใครตัวมันจ้า
ผมเดินสวนเธอไปแบบคนไม่รู้จักกัน และแน่นอนเธอไม่รู้จักผมสองล้าน %
ที่โม้มาทั้งหมดเพียงจะบอกว่า หากเป็นเวลาส่วนตัวของเมมทั้งหลาย
เราไม่รู้จักกันเด้อ เต็มที่คือยิ้มให้ หรือโบกมือนิดหน่อยก็พอ
โชคดีที่ผมมิใช่คนดัง ที่ฟค.และเมมเบอร์ต้องรู้จัก ไปงานมาแปดปีก็ไปคนเดียว
เดินเล่นชั้นล่างเซ็นทรัลบางนาก็เดินร้อนอยู่คนเดียว
จับมือครั้งแรกที่มอลล์งามฯ ก็ไปคนเดียว (ครั้งแรกในชีวิตที่ไปงามวงศ์วาน)
และบุคลิกของผมก็ไม่น่าจะตามไอดอล น่าจะตามคาราบาว หรือดอนผีบิน
ไม่ฝากไว้ให้คิด ฝากไปทำไม ทุกคนคิดเองได้กันหมดแล้วจ้าาาาาา