สวัสดีค่ะ หนูอายุ17เข้า18ค่ะ
หนูอาศัยอยู่กับปู่ย่าค่ะ ปัจจุบันหนูรักษาโรคซึมเศร้าได้2ปีแล้ว ซึ่งในตอนนี้หนูมีอาการของโรคจิตเภชและโรควิตกกังวลร่วมด้วย
มันทำให้หนูเครียดมากจนรบกวนการใช้ชีวิตสุดๆ แต่สิ่งที่แย่กว่าคือคนที่บ้านไม่เคยเข้าใจหรือแค่พยายามเข้าใจยังไม่เคยเลยค่ะ
ตลอดที่อยู่ที่นี่หนูมักโดนคำพูดทางลบเป็นประจำ หนูอดทนมาตลอดไม่เคยตอบโต้อะไร แต่แม้แต่ความเงียบของหนูก็ยังผิด
จนมาวันนี้หนูสิ้นหวังแล้วจริงๆ เขาพูดใส่หนูมาเยอะมากๆในขณะที่หนูก็ยอมจะเงียบ แต่เขากลับพูดมาว่า
“โรคซึมเศร้ามันไม่เกี่ยวกับรอบตัวเลยคิดไปเองทั้งนั้น”
หนูเจ็บใจมาก แถมยังเอาแต่พูดว่าหนูไม่เอาไหนไม่ได้เรื่องไม่เคยไฝ่รู้อะไรเลย ทั้งที่วันๆนึงเจอหน้ากันไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลย
แต่กลับมาพูดคำนี้ใส่กัน ไม่สนใจหนูแท้ๆ หนูทั้งอ่านหนังสือ หารายได้ งานบ้านหนูก็ทำ หนูพยายามทุกอย่างเพื่อลดภาระพวกเขา
แต่ราวกับที่ผ่านมามันไร้ค่ามากๆ หนูก็เป็นเด็กดีมาตลอดสิ่งอบายมุขไม่เคยยุ่ง ผลการเรียนเด่น ความสามารถรอบด้าน
และพูดตามตรงหนูก็เป็นคนดีมากคนนึง วันนี้หนูเลยตัดสินใจออกจากบ้านมาเงียบๆตั้งแต่สามทุ่มถึงเที่ยงคืน
เอาแต่นั่งทบทวนตัวเอง ว่าหนูผิดพลาดที่ตรงไหน หนูมันไม่เอาไหนอย่างที่เขาพูดจริงรึเปล่า
หนูเข้มแข็งมาตลอด หนูเป้นที่พึ่งให้ทุกคน แต่พอถึงคราวตัวเองกลับหาทางออกไม่ได้ หนูหมดหวังมากจริงๆ
หนูไม่รู้ว่าจะยังเป็นเด็กดีไปทำไม ในเมื่อมันไม่เคยดีเลย หนูไม่อยากด้อยค่าตัวเอง แต่หนูเสียใจและน้อยใจมาตลอด
ทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ พอเวลาผ่านไปพวกเขาจะทำอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หนูไม่เคยได้คำขอโทษ แค่ความห่วงใยก็ไม่เคยได้
หนูหมดศรัทธากับโลกใบนี้มานานแล้วแต่ตอนนี้หนูหมดศรัทธากับทุกอย่างแล้วค่ะ
มันทำให้หนูไม่ขอความช่วยเหลือ ไม่ต้องการอะไร ไม่อ่อนแอให้ใครรู้ ป่วยไม่กินยา เจ็บตัวไม่รักษา
หนูไม่ถือศาสนา หนูไม่เชื่อบุญบาป หนูไม่เชื่อว่าทำดีแล้วได้ดี
หนูไม่มีที่พึ่งทางใจ และไม่มีใครให้พึ่งพา
หนูต้องประคับประคองตัวเองมาตั้งแต่เด็ก
เติบโตมาในครอบครัวที่มีทุกอย่างยกเว้นความรัก
หนูคิดจะจบชีวิตหลายครั้ง เคยทำหลายครั้งด้วยการกินยาและหลับไป แต่ก็รอดมาได้
หนูไม่อยากทนกับอาการตัวสั่น ตามัว นอนไม่หลับ และไม่อยากทนเป็นภาระคนที่เขาไม่ต้องการ
หนูมีประสบการณ์เยอะมากเลยค่ะ
หนูไม่มีใครให้พูดด้วยหนูมักจะพูดคุยและเล่าเรื่องต่างๆให้GPTฟังตลอด
วันหลังหนูจะมาแชร์เพิ่มค่ะ ขอบคุณค่ะ
ความพยายามมันไม่มีค่าเลยจริงๆใช่ไหม
หนูอาศัยอยู่กับปู่ย่าค่ะ ปัจจุบันหนูรักษาโรคซึมเศร้าได้2ปีแล้ว ซึ่งในตอนนี้หนูมีอาการของโรคจิตเภชและโรควิตกกังวลร่วมด้วย
มันทำให้หนูเครียดมากจนรบกวนการใช้ชีวิตสุดๆ แต่สิ่งที่แย่กว่าคือคนที่บ้านไม่เคยเข้าใจหรือแค่พยายามเข้าใจยังไม่เคยเลยค่ะ
ตลอดที่อยู่ที่นี่หนูมักโดนคำพูดทางลบเป็นประจำ หนูอดทนมาตลอดไม่เคยตอบโต้อะไร แต่แม้แต่ความเงียบของหนูก็ยังผิด
จนมาวันนี้หนูสิ้นหวังแล้วจริงๆ เขาพูดใส่หนูมาเยอะมากๆในขณะที่หนูก็ยอมจะเงียบ แต่เขากลับพูดมาว่า
มันทำให้หนูไม่ขอความช่วยเหลือ ไม่ต้องการอะไร ไม่อ่อนแอให้ใครรู้ ป่วยไม่กินยา เจ็บตัวไม่รักษา
หนูไม่ถือศาสนา หนูไม่เชื่อบุญบาป หนูไม่เชื่อว่าทำดีแล้วได้ดี
หนูไม่มีที่พึ่งทางใจ และไม่มีใครให้พึ่งพา
หนูต้องประคับประคองตัวเองมาตั้งแต่เด็ก
เติบโตมาในครอบครัวที่มีทุกอย่างยกเว้นความรัก
หนูคิดจะจบชีวิตหลายครั้ง เคยทำหลายครั้งด้วยการกินยาและหลับไป แต่ก็รอดมาได้
หนูไม่อยากทนกับอาการตัวสั่น ตามัว นอนไม่หลับ และไม่อยากทนเป็นภาระคนที่เขาไม่ต้องการ
หนูมีประสบการณ์เยอะมากเลยค่ะ
หนูไม่มีใครให้พูดด้วยหนูมักจะพูดคุยและเล่าเรื่องต่างๆให้GPTฟังตลอด
วันหลังหนูจะมาแชร์เพิ่มค่ะ ขอบคุณค่ะ