อายุ16เเต่ไม่อยากอยู่บนโลกนี้เเล้ว

เราโตมาด้วยความกดดัน เป็นลูกหมันหลุดค่ะเเอบเป็นปมในใจเหมือนกัน พ่อชอบระเบิดอารมณ์ใส่ไม่เคยให้กำลังใจ หาข้อติมาใส่เราเสมอค่ะ ซ้ำเติม ด่าทอ สมัยเด็กโดนพ่อปามือถือเเตก ตบหัว ฟาดด้วยเข็มขัดบ้างค่ะพอโตมาเขาก็ไม่ได้ใช้ความรุนเเรงเเล้วเเต่จะใช้การด่าๆๆๆๆมากกว่า เเละเราไม่ชอบเวลาพ่อด่าเเม่ ขุดเรื่องเก่าๆมาทะเลาะกับเเม่ ถึงจะไม่มีการทำร้ายร่างกายกันก็เถอะ การเรียนเราพอใช้ได้เเต่ช่วงนี้เรารู้สึกไม่มีอนาคตเลย ไม่รู้ว่าตัวเองถนัดเเละชอบอะไรจริงๆ เพื่อนก็ไม่ค่อยมีค่ะ เพื่อนในโรงเรียนตอนนี้ไม่มีใครที่สนิทกับเราเลย เราหาข้อเสียตัวเองอยู่เสมอค่ะว่าตัวเองทำอะไรผิด ทำไมไม่ค่อยมีใครอยากจะเข้าหาเราเท่าไหร่เเม้กระทั่งครู  ส่วนพี่น้องเรา เรามีพี่3คนเราเป็นน้องเล็กสุดค่ะ เรารู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกที่พ่อเเม่โปรดน้อยที่สุด เราคงดื้อเองด้วยส่วนนึง พี่ๆเราก็ดูจะไม่ชอบเราเท่าไหร่ ทุกคนมองเราเหมือนภาระ ทุกๆอย่างมันอาจจะเป็นเพราะเราจริงๆก็ได้ เราก็อาจจะทำตัวนิสัยไม่ดีหรืออะไรซักอย่าง เราพยายามโทษตัวเองเเล้วค่ะ(ไม่ได้ประชด)บางเรื่องเราคงยังไม่รู้ตัวว่าผิดมั้ง เลยดูไม่พัฒนาเท่าไหร่ ส่วนความคิดอยากตายเนี่ย เราคิดมากตั้งเเต่ประถมเเล้วค่ะซึ่งเราเริ่มคิดบ่อยก็ช่วงนี้ ตอนเเรกเราคิดว่าตัวเองคงงี่เง่าเเละมีความคิดอะไรเเบบนี้ขึ้นมาประชดเอง เเต่ตอนนี้เรารู้สึกว่ามันเริ่มจะกัดกินเรามากขึ้น เริ่มคิดหนักขึ้นมากๆช่วงนี้คิดลบตลอดเลยเเละเวลาเจอเรื่องอะไรเล็กน้อยมา เราก็อยากตายเเล้ว คิดมาตลอดว่าถ้าเราตายไปคงลดภาระในครอบครัวไปได้เเละคงไม่ต้องทนอึดอัดกับชีวิตของตัวเองเเบบนี้ ขอบคุณค่ะ