สุดท้ายแล้วก็ต้องเป็นคนกอดตัวเองอยู่ดี ไม่มีใครอยู่กับเราได้ตลอดจริงๆ

สวัสดีค่ะ อันนี้อยากเขียนเก็บไว้เตือนตัวเองมากกว่า เผื่อวันไหนกลับมาอ่านอีกจะได้จำความรู้สึกตอนนี้ได้
ช่วงนึงเราเคยหวังกับคนอื่นค่อนข้างมากค่ะ เวลามีเรื่องไม่โอเคก็อยากให้มีใครสักคนมารับฟัง มาปลอบ หรืออย่างน้อยก็อยู่ข้างๆให้รู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียว
แต่พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ก็เริ่มเข้าใจมากขึ้นว่า แต่ละคนก็มีเรื่องของตัวเองต้องจัดการเหมือนกัน ไม่มีใครสามารถอยู่กับเราได้ตลอดเวลาแบบที่เราคาดหวังจริงๆ
มันไม่ได้หมายความว่าไม่มีใครแคร์นะคะ แค่บางจังหวะของชีวิต เราต้องอยู่กับตัวเองให้ได้จริงๆ
ช่วงแรกมันยากมากเลยค่ะ เหมือนต้องหัดยืนด้วยตัวเองใหม่อีกครั้ง ทั้งที่เมื่อก่อนเคยชินกับการมีใครสักคนอยู่ข้างๆตลอด
แต่พอค่อยๆผ่านไป เราเริ่มรู้สึกว่า เอาจริงๆแล้วตัวเราเองนี่แหละ ที่อยู่กับเรามาตลอดทุกช่วง ไม่ว่าจะดีหรือแย่แค่ไหน
เลยเริ่มหันมาดูแลความรู้สึกตัวเองมากขึ้น เวลาที่เหนื่อยก็ยอมรับว่าตัวเองเหนื่อย ไม่ต้องพยายามเข้มแข็งตลอดเวลา แล้วก็พยายามหาความสบายใจเล็กๆให้ตัวเองในแต่ละวัน
มันอาจจะไม่ได้หายเหนื่อยทันทีนะคะ แต่เหมือนเรามีที่พึ่งที่ไม่หายไปไหนแล้วจริงๆ