สวัสดีค่ะ เมื่อก่อนเราเป็นคนที่กดดันตัวเองค่อนข้างมากค่ะ ไม่ว่าจะเรื่องเรียน เรื่องงาน หรือแม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆ
ถ้าทำออกมาไม่ดีอย่างที่หวังไว้ ก็จะโทษตัวเองก่อนเสมอ รู้สึกว่าตัวเองควรทำได้ดีกว่านี้ตลอด
พอทำแบบนี้ไปนานๆ มันเริ่มเหนื่อยโดยที่เราไม่รู้ตัวค่ะ เหมือนเราคอยวิ่งไล่อะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่เคยรู้สึกว่ามันพอเลยสักที
ช่วงหลังๆเลยลองปรับมุมมองใหม่ทีละนิดค่ะ เริ่มจากเรื่องเล็กๆก่อน เช่น ถ้าวันไหนเหนื่อยมากก็ยอมพักโดยไม่รู้สึกผิด
หรือถ้าทำอะไรพลาดก็ลองบอกตัวเองว่า ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวค่อยแก้ใหม่
มันยังไม่ใช่ว่าเราทำได้ดีตลอดนะคะ บางวันก็ยังเผลอกดดันตัวเองเหมือนเดิมอยู่ แต่รู้สึกว่ามันค่อยๆเบาลงนิดนึง
อย่างน้อยตอนนี้เราก็เริ่มรู้แล้วว่า การใจดีกับตัวเองมันสำคัญไม่แพ้การพยายามเลยค่ะ
ช่วงนี้ค่อยๆหัดใจดีกับตัวเองมากขึ้นค่ะ แม้จะยังทำได้ไม่เก่งก็ตาม
ถ้าทำออกมาไม่ดีอย่างที่หวังไว้ ก็จะโทษตัวเองก่อนเสมอ รู้สึกว่าตัวเองควรทำได้ดีกว่านี้ตลอด
พอทำแบบนี้ไปนานๆ มันเริ่มเหนื่อยโดยที่เราไม่รู้ตัวค่ะ เหมือนเราคอยวิ่งไล่อะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่เคยรู้สึกว่ามันพอเลยสักที
ช่วงหลังๆเลยลองปรับมุมมองใหม่ทีละนิดค่ะ เริ่มจากเรื่องเล็กๆก่อน เช่น ถ้าวันไหนเหนื่อยมากก็ยอมพักโดยไม่รู้สึกผิด
หรือถ้าทำอะไรพลาดก็ลองบอกตัวเองว่า ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวค่อยแก้ใหม่
มันยังไม่ใช่ว่าเราทำได้ดีตลอดนะคะ บางวันก็ยังเผลอกดดันตัวเองเหมือนเดิมอยู่ แต่รู้สึกว่ามันค่อยๆเบาลงนิดนึง
อย่างน้อยตอนนี้เราก็เริ่มรู้แล้วว่า การใจดีกับตัวเองมันสำคัญไม่แพ้การพยายามเลยค่ะ