สวัสดีครับ ผมอยากลองมาแชร์ประสบการณ์ตัวเองดู เผื่อมีใครกำลังลังเลเรื่องนี้อยู่
คือเมื่อก่อนผมเป็นคนนอนดึกมากครับ แบบตี 1–2 เป็นเรื่องปกติ แล้วก็ตื่นสายเท่าที่ชีวิตจะเอื้ออำนวย
ทำงานก็รีบๆตื่นแบบงัวเงียไปทำ ไม่มีช่วงเวลาให้ตัวเองเลย รู้สึกเหมือนวันนึงมันเริ่มเร็วแล้วก็จบเร็วแบบงงๆ

จนช่วงนึงเริ่มรู้สึกว่าชีวิตมันวนๆ ไม่มีอะไรเปลี่ยน เลยลอง “ฝืนตัวเอง” ตื่นเช้าดูครับ
ตอนแรกบอกเลยว่าโคตรทรมาน ง่วงทั้งวัน หงุดหงิดง่ายมาก แล้วก็แอบคิดหลายรอบว่าจะเลิกดีไหม

แต่พอทำต่อเนื่องไปสักพัก มันเริ่มเห็นความต่างจริงๆครับ ช่วงเช้าที่ได้มากลายเป็นเวลาที่เงียบ สงบ
แล้วก็โฟกัสกับอะไรได้ดีมาก จะอ่านหนังสือ ออกกำลังกาย หรือแค่นั่งเฉยๆก็รู้สึกว่ามันมี “พื้นที่” ให้ตัวเองมากขึ้น

อีกอย่างที่รู้สึกชัดคือทั้งวันมันดูไม่รีบเท่าเมื่อก่อน เหมือนเราได้ตั้งหลักก่อนเริ่มวัน พอเจอเรื่องวุ่นวายระหว่างวันก็รับมือได้โอเคขึ้น
ตอนนี้ยังไม่ได้ถึงขั้นเป็นคนตื่นเช้าสุดโต่งนะครับ แต่แค่ปรับให้ตื่นเร็วขึ้นกว่าปกตินิดนึง
ก็รู้สึกว่าคุณภาพชีวิตมันดีขึ้นแบบงงๆเลย เลยอยากลองมาแชร์เผื่อใครกำลังคิดจะเริ่มครับ