ช่วงนี้เริ่มรู้สึกว่า “การใช้ชีวิตคนเดียว” มันไม่ได้เหงาอย่างที่เคยคิดเลยค่ะ

สวัสดีค่ะ ปกติเราเป็นคนที่ไม่ค่อยได้มาเล่าอะไรยาวๆแบบนี้นะคะ แต่ช่วงนี้มีความรู้สึกบางอย่างที่อยากลองพิมพ์เก็บไว้ดู เผื่อมีใครเคยผ่านอะไรคล้ายๆกันค่ะ
เมื่อก่อนเราเป็นคนที่กลัวการอยู่คนเดียวมากค่ะ จะต้องมีอะไรทำตลอด หรือไม่ก็ต้องมีคนคุยด้วยตลอด ถ้าวันไหนต้องอยู่เงียบๆคนเดียว จะรู้สึกเหงาแบบแปลกๆ เหมือนเวลามันเดินช้ามาก แล้วก็จะพยายามหาอะไรมาเติมเต็มตรงนั้นตลอด ไม่ว่าจะเป็นดูซีรีส์ เล่นโทรศัพท์ หรือทักหาเพื่อน
แต่พอช่วงหลังๆมีโอกาสได้อยู่กับตัวเองมากขึ้นจริงๆ จากหลายๆเหตุผล ทั้งเรื่องงาน เรื่องเวลา หรืออะไรหลายๆอย่างรวมกัน เรากลับเริ่มชินกับความเงียบแบบนั้นโดยไม่รู้ตัวค่ะ

มันไม่ได้เหงาแบบเมื่อก่อนแล้ว แต่กลายเป็นว่ามัน “สบาย” มากกว่า ได้อยู่กับความคิดตัวเอง ได้ทำอะไรช้าๆ ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องพยายามเอาใจใคร
หรือคอยตอบแชทตลอดเวลา บางวันแค่นั่งฟังเพลง หรือจัดห้องเล็กๆน้อยๆ ก็รู้สึกโอเคแล้ว

แล้วมันก็ทำให้เราเริ่มรู้จักตัวเองมากขึ้นด้วยนะคะ ว่าเราชอบอะไร ไม่ชอบอะไร แบบที่เมื่อก่อนไม่ค่อยได้สนใจเลย เพราะมัวแต่ใช้เวลาอยู่กับคนอื่น
ไม่ได้หมายความว่าไม่อยากมีสังคมนะคะ ยังชอบเจอเพื่อนเหมือนเดิม แค่ตอนนี้รู้สึกว่า “การอยู่คนเดียว” มันไม่ได้น่ากลัว
แล้วก็ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้าอะไรเลยค่ะ มันเป็นอีกโหมดนึงของชีวิตที่โอเคมากๆเหมือนกัน