สวัสดีค่ะ ปกติเป็นคนไม่ค่อยตั้งกระทู้เลย อันนี้อยากลองพิมพ์อะไรในใจออกมาดู เผื่อมีใครรู้สึกคล้ายๆกันนะคะ
ช่วงนี้เรารู้สึกแปลกๆกับชีวิตตัวเองค่ะ คือไม่ได้มีปัญหาอะไรนะ ทุกอย่างก็ไปได้เรื่อยๆ ทำงาน ใช้ชีวิต มีเป้าหมายเล็กๆของตัวเอง
แต่ลึกๆแล้วกลับรู้สึกว่า “ไม่อยากโตไปกว่านี้แล้ว” แบบบอกไม่ถูก
มันไม่ใช่ว่าอยากกลับไปเด็กนะคะ แต่เหมือนตอนนี้มันกำลังพอดีๆ ยังมีความหวัง ยังมีแรง ยังมีอะไรให้ตื่นเต้นบ้าง
แต่ก็เริ่มเข้าใจโลกในระดับนึงแล้ว พอคิดถึงอนาคตที่ต้องรับผิดชอบมากกว่านี้ หน้าที่มากขึ้น ความกดดันมากขึ้น ก็แอบรู้สึกกลัวนิดๆ
บางวันเห็นผู้ใหญ่หลายๆคนที่ดูเหนื่อยกับชีวิต ก็แอบคิดไม่ได้ว่า อีกหน่อยเราจะเป็นแบบนั้นไหมนะ
แล้วความรู้สึกเบาๆแบบตอนนี้มันจะหายไปหรือเปล่า
เลยกลายเป็นช่วงที่พยายามใช้ชีวิตให้ช้าลงนิดนึง อยู่กับปัจจุบันมากขึ้น
เพราะรู้สึกว่าช่วงเวลานี้มันกำลัง “พอดี” แบบที่ไม่รู้ว่าจะมีอีกไหมในชีวิตค่ะ
อยู่ดีๆก็รู้สึกไม่อยากโตไปมากกว่านี้แล้วค่ะ เหมือนตอนนี้กำลังพอดีที่สุด
ช่วงนี้เรารู้สึกแปลกๆกับชีวิตตัวเองค่ะ คือไม่ได้มีปัญหาอะไรนะ ทุกอย่างก็ไปได้เรื่อยๆ ทำงาน ใช้ชีวิต มีเป้าหมายเล็กๆของตัวเอง
แต่ลึกๆแล้วกลับรู้สึกว่า “ไม่อยากโตไปกว่านี้แล้ว” แบบบอกไม่ถูก
มันไม่ใช่ว่าอยากกลับไปเด็กนะคะ แต่เหมือนตอนนี้มันกำลังพอดีๆ ยังมีความหวัง ยังมีแรง ยังมีอะไรให้ตื่นเต้นบ้าง
แต่ก็เริ่มเข้าใจโลกในระดับนึงแล้ว พอคิดถึงอนาคตที่ต้องรับผิดชอบมากกว่านี้ หน้าที่มากขึ้น ความกดดันมากขึ้น ก็แอบรู้สึกกลัวนิดๆ
บางวันเห็นผู้ใหญ่หลายๆคนที่ดูเหนื่อยกับชีวิต ก็แอบคิดไม่ได้ว่า อีกหน่อยเราจะเป็นแบบนั้นไหมนะ
แล้วความรู้สึกเบาๆแบบตอนนี้มันจะหายไปหรือเปล่า
เลยกลายเป็นช่วงที่พยายามใช้ชีวิตให้ช้าลงนิดนึง อยู่กับปัจจุบันมากขึ้น
เพราะรู้สึกว่าช่วงเวลานี้มันกำลัง “พอดี” แบบที่ไม่รู้ว่าจะมีอีกไหมในชีวิตค่ะ