สวัสดีค่ะ ปกติเราไม่ค่อยตั้งกระทู้แนวนี้เลย แต่ช่วงนี้มีเรื่องในใจที่มันวนไปวนมา เลยอยากลองมาเล่าเผื่อได้มุมมองจากคนอื่นบ้างนะคะ อาจจะยาวนิดนึงค่ะ
คือเราคบกับแฟนมาหลายปีค่ะ ผ่านอะไรกันมาเยอะมาก ทั้งช่วงดีๆและช่วงที่แทบจะไปต่อไม่ไหว สมัยก่อนเรายอมรับเลยว่าเป็นคนที่รักเขามาก แบบมากจริงๆ ชนิดที่ยอมปรับ ยอมง้อ ยอมพยายามอยู่ฝ่ายเดียวหลายครั้ง แค่ไม่อยากเสียเขาไป
แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ความรู้สึกมันค่อยๆเปลี่ยนไป จากที่เคยรอข้อความ กลายเป็นว่าเขาจะตอบหรือไม่ตอบก็ได้ จากที่เคยเสียใจหนักๆ เวลาทะเลาะกัน ตอนนี้กลับรู้สึกแค่ว่า “อืม ก็เป็นแบบนี้อีกแล้ว” แล้วก็ปล่อยผ่านไปเฉยๆ
มันไม่ได้มีเหตุการณ์ใหญ่ที่ทำให้หมดรักในวันเดียวนะคะ แต่มันเหมือนสะสมทีละนิด จนวันนึงเรารู้ตัวอีกที คือเราไม่ได้รู้สึกเหมือนเดิมแล้วจริงๆ แต่แปลกตรงที่เราก็ยังอยู่ในความสัมพันธ์นี้อยู่ ยังไม่ได้เลิกกัน
บางทีก็แอบถามตัวเองเหมือนกันค่ะ ว่านี่เรียกว่า “หมดรัก” แล้วใช่ไหม หรือมันเป็นแค่ช่วงที่ความรู้สึกมันนิ่งลงเฉยๆ เพราะเราก็ยังเป็นห่วงเขา ยังคุยกันได้ปกติ แต่แค่ไม่มีความรู้สึกแบบเดิมแล้ว
เลยอยากถามผู้หญิงคนอื่นๆค่ะว่า เคยมีใครผ่านจุดที่จากเคยรักมากๆ แล้วกลายเป็นเฉยๆแบบนี้ไหมคะ แล้วสุดท้ายตัดสินใจยังไงกันบ้าง ระหว่าง “ไปต่อทั้งที่ความรู้สึกไม่เท่าเดิม” หรือ “ยอมจบเพื่อไม่ให้มันยืดเยื้อ”