สวัสดีครับ นี่เป็นกระทู้แรกของผม ถ้าเขียนงงๆหรือยาวไปต้องขออภัยด้วยนะครับ พอดีช่วงนี้มีเรื่องให้คิดเยอะ
เลยอยากลองมาเล่า มาแชร์มุมมองชีวิตของตัวเองดูบ้าง เผื่อมีใครรู้สึกคล้ายๆกัน ตอนเด็กๆผมเป็นคนที่ค่อนข้างติดเพื่อนมาก
ไปไหนต้องไปเป็นกลุ่ม กลัวการอยู่คนเดียวแบบสุดๆ รู้สึกว่าถ้าไม่มีเพื่อนเยอะๆจะดูเป็นคนแปลกๆยังไงก็ไม่รู้

แต่พอเริ่มโตขึ้น เข้ามหาลัย ทำงาน ใช้ชีวิตจริงมากขึ้น กลับเริ่มรู้สึกว่า วงเพื่อน มันค่อยๆเล็กลงแบบไม่รู้ตัว
จากที่เคยมีเป็นสิบๆคน เหลือไม่กี่คนที่คุยกันจริงจัง บางคนก็หายไปตามทางชีวิต
บางคนก็ไม่ได้ทะเลาะกันนะครับ แค่ต่างคนต่างมีเส้นทางของตัวเอง

ช่วงแรกยอมรับเลยว่าโคตรเหงา เหมือนชีวิตมันเงียบลง แต่พอผ่านไปสักพักกลับรู้สึกว่า เออ มันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด
เราเริ่มมีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น ได้คิด ได้ทำอะไรที่อยากทำจริงๆ โดยไม่ต้องฝืนตามใคร หรือพยายามรักษาความสัมพันธ์ที่มันฝืนๆ

ตอนนี้ผมมีเพื่อนที่คุยจริงๆแค่ไม่กี่คน แต่ทุกคนคือคุยกันรู้เรื่อง ซัพพอร์ตกันจริงๆ
มันเลยรู้สึกว่า คุณภาพ มันสำคัญกว่า จำนวน แบบชัดเจนมาก

เลยอยากถามเพื่อนๆในนี้ครับว่า มีใครเคยผ่านจุดนี้เหมือนกันไหม
จากคนที่เคยต้องมีสังคมตลอดเวลา กลายเป็นโอเคกับการอยู่คนเดียวมากขึ้น
แล้วมุมมองต่อคำว่า เพื่อน ของแต่ละคนเปลี่ยนไปยังไงบ้างครับ