แม่รักลูกท่ากันจริงหรอ!?

สวัสดีค่ะ ครอบครัวเรามีพี่น้อง3คน เราเป็นคนกลาง อายุ20 คนโต25 คนเล็ก13 พ่อแม่เราก็ยังอยู่กับเราค่ะ แต่เรารู้สึกว่าพวกเขาไม่รักเราเท่าพี่สาวเราเลย เรื่องมันเริ่มตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่เราจะถูกเสมอ และแน่นอนค่ะ เราผิดตลอด จนโตมาช่วงมัธยม พี่สาวเราได้มอเตอร์ไซค์คันแรก ส่วนเราที่อยากได้บ้างก็ไม่ได้ เราคิดว่าเราคงเด็กเกินไปที่จะขับ ตั้งแต่นั้นมาเราก็เริ่มเก็บเงินค่ะ จนม.5เราซื้อมอเตอร์ไซค์เอง โดยที่พ่อแม่ก็ด่าเหมือนเดิม แต่เราเอารถเป็นชื่อแม่นะคะ จนพี่สาวเราเรียนจบ พ่อแม่ส่งเสียจนเรียนจบปริญญา ให้ไปเรียนในกรุงเทพ  ส่วนเรา เราอยากเรียนครูมากค่ะ เรียนในราชภัฎในจังหวัด เลยลองบอกพ่อกับแม่ แม่ก็บอกว่า เรียนไปเงินเดือนก็น้อย จะเรียนทำไม เราเลยยื่นข้อเสนอว่าเราจะจ่ายเองเรียนเอง พวกเขาถึงจะไม่ว่า แต่พอเราได้เรียนจริงๆ เราไม่ไหวค่ะ ต้องออก เพราะเรียนไปด้วนทำงานไปด้วยมันเหนื่อยมากๆ แม่ก็มาด่าเราอีก ว่าเสียเงินไปตั้งเยอะแยะแทนที่จะเอาไปทำอย่างอื่น เราก็อดทนค่ะ จนเราได้มาสมัครเป็นพนักงานในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เงินเดือน13,000-15,000 เราก็ส่งให้ที่บ้านตลอด3000-4000จนมีเหตุการณ์ที่ว่า แฟนพี่สาวเราผ่อนรถไม่ไหว เลยมาเสนอให้เราผ่อนต่อ เดือนละ4000 เราตอบตกลงเพราะเราอยากได้รถพอดี เราก็ผ่อนมาเรื่อยๆ จนมีเหตุการณ์ที่ว่าเราทำมือถือหาย และต้องซื้อใหม่ ทำให้เงินไม่พอใช้ เลยบอกพี่สาวว่าเดือนนี้เราส่งไม่ไหว พี่สาวเราก็โอเครเพราะเหลือแค่2งวดจะจบแล้ว แต่มันไม่จบค่ะ พี่สาวเรากลับบ้านไปฟ้องแม่ว่าเราไม่ส่งค่ารถ แม่เราเลยให้เงินไป10,000 แล้วบอกว่าถือว่าเป็นค่ารถที่เหลือ โดยที่เราไม่รู้เรื่อง(รถที่ต้องผ่อน คือผ่อนกับทางร้านนะคะ พี่เราผ่อนกับร้านเดือนละ2000+) เรามารู้ทีหลังเลยถามพี่สาว พี่สาวเราบอกว่า10,000นั้นไม่ได่เอาไปจ่ายค่างวดรถ แต่เอาไปแต่งบ้าน เรายิ่งหงุดหงิดเพราะพ่อบอกเราส่าอยากให้จบค่ารถไวๆจะได้ยกเป็นชื่อเรา เราเลยเอาเรื่องนี่ไปบอกแม่ เพราะพ่อไม่อยู่ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ แม่บอกเราว่า ก็ให้เป็นค่ารถ พี่เราจะเอาไปทำอะไรก็ได้ เราเลยงง แล้วสรุปเราต้องส่งต่อมั้ย คือเราก็ต้องส่งต่อเองจนจบ เราเลยบอกแม่ว่า ถ้างั้นขอแบ่งไปซื้อโทรศัพท์ได้ไหม เพราะเราต้องเอาไว้ทำงาน แม่เราก็ด่าเราอีก ส่าไม่จำเป็นขนาดนั้นแหละตอนนี้เราก็แทบไม่มีเงินใข้ชีวิตถึงสิ้นเดือน เลยขอปม่มาแค่1000 แม่ด่าเรา บอกว่าเราทำไมไม่รู้จักเก็บเงิน แต่เราก็ให้แม่ทุกเดือนตลอดไม่เคยขาด เงินเก็บเราและเงินเดือนเดือนนั้นเราต้องไปซื้อโทรศัพท์ เลยไม่มีเงิน เหตุการณ์นี้ทำให้เราไม่อยากกลับบ้านอีกเลย เราต้องจ่ายค่าหอ ค่ารถพี่สาว ส่งให้แม่อีก ใครพอจะมีวิธีแก้บ้างคะ เคยเปิดใจคุยกับแม่ตรงๆแล้ว แม่ก็เหมือนจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เราพูด ของทุกอย่าง รถทุกคันของเรา เราหามาเองหมดเลยค่ะ แทบไม่เคยขอแม่สักครั้ง เราขอแค่1,000 แม่กลับด่าเราเหมือนหมูหมา และตอนที่น้องสาวเราอยากได้มือถือใหม่ เราก็เป็นคนซื่อให้ โดยที่แม่และพี่สาวเราไม่ข่วยสักบาท แต่กลับมาว่าเราว่าใช้เงินสิ้นเปลือง ทั้งๆที่น้องสาวเราก็โตจะขึ้นม.1แล้ว แถมโทรศัพท์น้องเราก็เก่ามากๆ ตอนนี้มีแค่พ่อที่เข้าข้างเรา แต่พ่อก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเงินอยู่ที่แม่ทั้งหมด