ปัจจุบันเรามีลูก 2 คน มีความต้องการเลิกกับสามีเพราะปัญหาการเงิน ปัญหาครอบครัวทั้งสอง ปัญหาสามีติดเพื่อนไม่สนใจเรา และสามีจับผิดระแวง

1.ปัญหาการเงิน
สามีเป็นคนติดการพนันมากกล้าได้กล้าเสีย ยอมเสียเงินหลายบาทเพื่อการพนัน แต่เราขอเงินใช้ซื้อของให้ลูกสามีกับงก กว่าจะให้ได้ต้องย้ำแล้วย้ำอีกกับเงินแค่ไม่กี่ร้อย (ที่เราต้องขอเงินสามีเพราะว่าเราต้องช่วยสามีส่งรถยนต์ เราขอให้เขาเอารถไปเข้าให้เรา 1 แสนบาท เพื่อเราเอามาปิดหนี้แชร์ที่เราล้มละลายไป แต่รถคันนั้นสามาีเราเอาเข้าอยู่แล้ว 150,000 บาท แล้วเราให้เขาไปเอาเพิ่มมาให้ ตอนแรกสามีไม่ยอมเราเลยยื่นข้อเสนอให้เราช่วยส่ง 3 ปี 7,000 สามีส่ง 4,000 ซึ่งปกติ 150,000 สามีส่งที่ 11,000 คนเดียวอยู่แล้ว 2 ปี ส่งไปแล้ว 6 เดือน เราเลยให้เขาไปรีมาใหม่ได้ 150,000 เอาให้เขาไป 50,000 ค่าที่เขาส่งมาแล้ว 6 เดือนและสามีให้เรา 1 แสนบาท แต่ไม่เต็มนะคะ เขาให้เรามาแค่ 6 หมื่น กลัวเราเอาไปทำอย่างอื่นหมดแต่เข้าใจค่ะ แต่เราไม่พอเราต้องการแสนเราเลยเป็นหนี้ต่อ ซึ่งปัจจุบันเรามีรายได้ต่อเดือน 17,000-18,0000 บาท ให้สามีต่อเดือน 10,000 บาท ค่าไฟ ค่าของใช้ ค่าโทรศัพท์และค่าทำฟันเราอีก ซึ่งเราจะเหลือใช้ต่อเดือน 2,000 บาท แต่เราไม่ใช่คนเที่ยวนะค่ะเราเน้นซื้อของกินให้ลูกอิ่ม ลุกอยู่บ้านเราค่ะ ทุกอย่างบ้านเราดูแลหมด ตั้งแต่ตื่นยันนอน) และการขอตังแต่ละทีถ้าขอจะไม่ค่อยให้ค่ะ จะต้องเป็นการยืมแล้วคืนแต่บางทีเราก็คืนไม่คบนะคะ เพราะมันไม่พอจริงๆ แล้วบางทีเหมือนจะดีขึ้นไม่หวงเรื่องการกิน พาออกไปกินข้าวแต่มันไม่ใช่สำหรับเราค่ะ เราต้องการให้ซัพพอตค่าข้าวค่าอาหารลูกในแต่ละวัน
2.ปัญหาเรื่องครอบครัว
เราไม่รู้ว่าทางแม่สามีเราคิดแบบไหนแต่ล่าสุดที่เราเจอคือเขาว่าทางบ้านเราค่ะ แล้วก็หลายครั้งแล้วแต่ทางบ้านเราไม่พูด ครั้งแรกตอนทำบ้านเรา พ่อเราสั่งให้ทำแบบนั้นแบบนี้แม่สามีพูดว่าพ่อเราว่าไม่ต้องพูดบ้างก็ได้ และชอบเอาพ่อแม่เราไปพูดข้างนอก บางคนรู้จักแม่เราเขาก็มาบอกมาถาม แต่แม่เรามาบอกเรานะคะ เราเงียบและคุยกับสามี บางทีเจอคำว่าจะให้ไปพูดอะไรนั้นก็แม่กู เราก็บอกว่าแค่บอกให้ฟังแม่เขาต้องการอะไรแล้วล่าสุดทางบ้านเราเอารถเก๋งอีกคันที่เป็นชื่อสามีมาใช้งานไปไหนมาไหน แม่สามีเราอาละวาดค่ะร้องไห้+ด่า ว่าทั้งลูกเขาและว่าบ้านเรา เราไม่ติดใจตรงไหนเลยติดตรงที่บอกว่ารถก็ลูกกุส่งเรานี่ฟังอึ้งเลย(รถเก๋งคันนี้พ่อเราส่งมา 2-3 ปี แล้วพ่อเราไปต่อไม่ไหวให้แฟนไปส่งต่อ) เราเลยนั่งร้องไห้ว่าทำไมเขาคิดแบบนี้ เขาไม่ได้คิดว่าเราหรือพ่อแม่เราคือคนในครอบครัวเลยใช่ไหมเขาถึงใช้คำพูดแบบนี้ออกมา
3.ปัญหาสามีติดเพื่อนไม่สนใจเรา
ปัญหาที่เราเคยได้คุยกับสามีไปแล้ว 2-3 ครั้ง ทุกครั้งที่เริ่มคุย มันเหมือนจะดีขึ้นๆ ใน 2-3 เดือน พอสักพักผ่านไป มันเหมือนเดิม จนกลายเป็นเราอยากทำอะไรคนเดียวอยากอยู่คนเดียว แล้วเป็นมาตลอด 9 ปี ที่อยู่ด้วยกันมา ตั้งแต่มีลูกคนที่ 1 ยันมีลูก 2 คน สามีก็ไม่เคยเปลี่ยนนิสัยนี้ได้เลยการที่สามีติดเพื่อนมากในหลายๆ เหตุการณ์ที่เราเจอมันทำให้เราเก็บเอามาคิดตลอดว่าเราควรอยู่ต่อหรือพอแค่นี้ ในเมื่อเราทำทุกอย่างเองได้หมดเราจะมีไปทำไป มีไปเพื่ออะไรมีไปให้เป็นภาระ แต่ก็ไม่เคยตัดได้ขาด
4.สามีจับผิดและระแวง
เรายอมรับ ข้อนี้เราผิดเองผิดมากๆ ด้วย มันเริ่มตั้งแต่ปี 67 ซึ่งเกิดจากที่ไม่โดนสนใจใส่ใจละเลยทุกอย่าง หากินทำงานขับรถส่งของช่วงวันหยุดด้วยตัวเองหมด (จะว่าเป็นข้ออ้างสำหรับเราก็ได้นะ แต่มันสะสมมากๆ สำหรับเราจริงๆ ) เราเป็นคนไม่เที่ยวร้านเหล้า ไม่มีเพื่อนเคยมีตอนทำงานที่อื่น แต่แฟนบอกเพื่อนไม่ดียังคบอีกหรอเราเลยเลือกตัดเพื่อนแล้วอยู่แต่กับสามี มีสามีเป็นเพื่อนถ้าอยู่บ้าน มีพ่อแม่คอยรับฟังและคอยเตือนคอยให้กำลังใจ มีลูกเป็นแรงพักดันในการใช้ชีวิต เรื่องนี้มันเกิดจากเราไม่มีเพื่อนเราเลยลองไปเล่นเกมนึงซึ่งมันเป็นแค่เกมนี้แหละแล้วไปเจอ ผช คนนึงที่เขาคอยคุยคอยถามคอยใส่ใจเราในทุกๆ เรื่องทำให้เราอยากคุยกับเขาแล้วเราก็คุยต่อมาเป็นปี ไม่เคยเจอกัน คุยแค่ในเกม แต่สามีเราจับได้ค่ะ ซึ่งตอนนั้นไม่ได้มีอะไรจริงๆ เราก็บอกเหตุผลที่เราคุยกับคนอื่นเพราะอะำร อาจจะเป็นข้ออ้างอีกนะคะแต่มันคือความคิดเราตอนนั้นค่ะ คือ เราไม่มีเพื่อน เราไม่มีคนรับฟัง เราไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากสามีเพราะช่วงนั้นสามีเราติดแต่เพื่อนมากจริงๆ แต่เราก็บอกสามีไปตามนี้ แล้วสามีก็เหมือนจะปรับปรุงตัว แต่ก็กลับมาเหมือนเดิม และก็มีคนเข้ามาอีกในปี 68 ซึ่งคนนี้เราให้ฐานะเป็นเพื่อนที่ปรึกษาไม่ได้อะไรค่ะ เพราะต่างคนต่างมีครอบครัวมีภรรยาแต่ไม่มีลูก เขาเป็นที่ปรึกษาที่ดีค่ะ ช่วงนั้นลูกชายเรามีปัญหาเกี่ยวกับอารมณ์ซึ่งคนเป็นพ่อหรือสามีไม่เคยรับรู้อะไรเลยค่ะ วันๆ ออกไปแต่หาเพื่อนเรากลับมาจากมำงานเกือบ 6 โมงเย็น เราแทบไม่เจอสามีเลยค่ะ โทรอีกทีสามีอยู่บ้านเพื่อน เป็นแบบนี้ตลอดเลยค่ะ แต่คนนี้เราได้ไปเจอนะค่ะ เขามาหา และบางทีเราก็ไปหาเขา แต่ส่วนใหญ่ไปกินข้าว นั่งคาเฟ่ แล้วสามีระแวงเรามากติด GPS รถยนต์ไว้ แล้วก็เห็นเราไปแถวที่ทำงานของอีกคนบ่อยจนสามีจับได้ ช่วงปีก่อนเรากับสามีแทบจะหย่ากันเลยค่ะ แต่เราก็มีความคิดถ้าเราหย่าลูกเราจะมีความรู้สึกแบบไง สามีก็ถามเรานะค่ะ ถ้าเรานึกถึงลูกจริงเราทำแบบนี้ทำไม ซึ่งเราไม่ได้ทำอะไรเกินเลยค่ะ เราเหมือนมีเพื่อน ผช เพิ่มมาอีกคน อาจจะเป็นความคิดเห็นแก่ตัวนะค่ะ แต่เขาคือเพื่อนเราจริงๆค่ะ เขาปรึกษาเขารับฟังเราได้เยอะกว่าที่สามีเรารับฟังอีกค่ะ ครั้งนี้ที่สามีเราจับได้สามีถึงขั้นจะขอหย่ากับเราเลยค่ะ ตอนแรกเราก็ร้องนะค่ะว่าไม่อยากหย่า แต่พอเรามานั่งคิดอีกวัน เราควรหย่าค่ะ เราเพราะคิดว่าเราอาจจะเสียใจแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแต่เราอาจจะเป็นอิสระมากขึ้น ไปไหนมาไหนหรือมีเพื่อน (สามีเราไปไหนมาไหนได้หมดนะคะ เที่ยวร้านเหล้ากับเพื่อน ไป ตจว. กับเพื่อน ไปไหนมาไหนได้หมดค่ะ เราปล่อยเราไม่เคยตามหรือจู้จี้จุกจิก แต่เราไปไหนไม่ได้ค่ะ) แต่ผ่านมาอีกวันสามีเรามาบอกว่าไม่หย่าแล้ว อยู่แบบเดิม อยากให้เราเป็นคนเก่าแบบเมื่อ 7 ปีที่แล้ว ซึ่ง 7 ปีที่แล้ว สามีละเลยเรามากเลยค่ะ แต่เราทนนะคะ เราไม่เคยออกนอกกรอบเลย จนเราเริ่มต้นคุยกับคนอื่นเจอโลกอื่นที่มันดีกว่า แล้วเราก็เลิกกับเพื่อน ผช คนนั้นไปเพื่อความสบายใจของสามี แต่ทุกอย่างมันก็ไม่ได้เหมือนเดิมมันก็มีความระแวงเหมือนเดิมอาจจะมากขึ้นกว่าเดิมจนเราอึดอัด และนั่งคุยกับแม่ว่าอยากเลิกเราไม่ไหว ทำไรก็จับผิด ขนาดสั่งครีมทาหน้า ของใช้ลูกยังจับผิดเราเลยตั้งแต่ตอนนั้นเราคิดอยู่ทุกวันว่าเราอยากหย่าให้จบๆ ไปจะได้ไม่ต้องงมานั่งระแวงหรือจับผิดให้ต่างคนต่างเาียสุขภาพจิต ถ้าเราไม่ดี วันนั้นทำไมไม่หย่ากับเราไปเลย จะมาบอดให้เราอยู่เหมือนเดิมทำไม

ปัจจุบัน เราแค่อยากมีชีวิตของตัวเองทุกวันนี้เหมือนเราโดนผูกขาไว้ ไปไหนก็ไปไม่ได้ต้องคอยไปแต่กับสามี ทำงานก็ยังต้องมาทำกับที่บ้านพี่สามีอีก ซึ่งเราโดนล้อมไว้หมด
เราอยากข้ามผ่านจุดที่สามารถบอกเลิกสามีได้แล้วลูกยังคงอยู่กับเรา สถานะพ่อกับแม่ยังคงใช้กับลูกได้ เรากลัวเราห่วงความรู้สึกของลูกมากเลยค่ะ เราเคยถามลูกนะคะ ว่าถ้าพ่อแม่ไม่อยู่ด้วยกันแล้วหนูจะเสียใจไหม ลูกคนที่ 1 ร้องไห้เสียใจ ส่วนลูกคนที่ 2 ดีใจค่ะ
เรามีความคิดทุกวันว่าฉันอยากจะหย่าไปให้จบได้เลิกจับผิดได้เลิกระแวง แค่ทุกวันนี้ก็ไม่มีใครแล้ว เหมือนตัวคนเดียวมีพ่อแม่ลูกแค่นั้นเลย
เราไม่รู้ว่าสิ่งนี้เรียกจุดอิ่มตัวหรือเรียกจุดที่เราหมดความอดทนและเอื่อมละอากับสิ่งที่เราเจอ
ทุกวันนี้เราไม่ค่อยได้คุยกับสามีค่ะ จะคุยเฉพาะถ้ามีเรื่องจำเป็น เรารู้สึกอยากอยู่คนเดียว อยากทำอะไรคนเดียวหรือทำกับลุกกัยพ่อแม่ที่ไม่มีสามีอยู่ด้วยค่ะ เราอยากใช้ชีวิตที่ไม่มีสามีค่ะ