วันนั้นผมแค่ไปเดินเล่นในป่าใกล้บ้าน อยากให้หัวมันโล่งๆ
ผมไม่ได้คิดว่าจะเจออะไรเป็นพิเศษ
แต่ผมกลับเจอเธอ
เด็กผู้หญิงในชุดเนตรนารียืนอยู่ข้างต้นไม้
เธอดูสะอาด เรียบร้อย เหมือนไม่ควรมาอยู่ในที่แบบนี้เลย
ผมทักไป
“มาทำอะไรอยู่คนเดียว”
เธอหันมามองผม แล้วก็ยิ้ม
“มารอคนค่ะ”
ผมไม่รู้ทำไม แต่ผมเลือกที่จะยืนอยู่ตรงนั้นต่อ
ทั้งที่ปกติผมไม่ใช่คนแบบนี้
“รอใครเหรอ”
เธอส่ายหน้า
“จำไม่ได้แล้ว…แต่รู้ว่าต้องรอ”
คำตอบนั้นมันแปลก
แต่ผมก็ยังอยู่กับเธอ
วันนั้นเราคุยกันนิดเดียว
แต่ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
ก่อนผมจะกลับ ผมถามเธอ
“พรุ่งนี้ผมมาอีกได้ไหม”
เธอยิ้ม แล้วพยักหน้า
“ถ้านายยังอยากเจอฉันอยู่”
—
หลังจากนั้น ผมก็ไปที่ป่าทุกวัน
เราเริ่มคุยกันมากขึ้น
หัวเราะมากขึ้น
แต่ก็ยังมีบางอย่างที่แปลกอยู่เสมอ
เธอไม่เคยเดินไปไหนไกล
ไม่เคยกลับบ้าน
และไม่เคยยอมให้ผมจับมือได้จริงๆ
ทุกครั้งที่ผมพยายาม
มันเหมือนผมแตะอากาศ
“เธอไม่หนาวเหรอ” ผมถามวันหนึ่ง
เธอยิ้ม
“ฉันไม่รู้สึกอะไรแบบนั้นแล้วล่ะ”
ตอนนั้นผมเริ่มรู้สึกไม่ดี
แต่ก็ยังไม่อยากคิดอะไร
—
จนวันหนึ่ง ผมเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ผู้ใหญ่ฟัง
เขานิ่งไปก่อนจะถาม
“ชุดเนตรนารีใช่ไหม”
ผมพยักหน้า
เขาถอนหายใจ
แล้วเล่าให้ฟังว่า
เมื่อหลายปีก่อน มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งหายเข้าไปในป่านั้น
เธอบอกว่าจะไปรอเพื่อน
แต่เพื่อนไม่เคยมาหาเธอเลย
สุดท้าย…มีคนไปเจอเธออยู่ลึกเข้าไปในป่า
แต่ตอนนั้นเธอเสียชีวิตไปแล้ว
ตั้งแต่นั้นมา ก็มีคนบอกว่าเห็นเด็กผู้หญิงในชุดเนตรนารี
ยืนรอใครบางคนอยู่ที่เดิม
—
ผมนิ่งไปทั้งตัว
วันนั้นผมไม่พูดอะไรกับใครอีก
แล้วก็รีบกลับไปที่ป่า
ผมวิ่งไปยังจุดเดิม
ที่ที่เราเคยยืนคุยกัน
แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว
ไม่มีเธอ
ไม่มีเสียงของเธอ
ไม่มีรอยยิ้มแบบนั้นอีก
มีแค่ลม
กับความเงียบ
ผมยืนอยู่ตรงนั้นนานมาก
เผื่อว่าเธอจะกลับมา
แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
—
ผมลองกลับไปอีกหลายวัน
ทุกเย็น
เวลาเดิม
ที่เดิม
แต่ผมไม่เคยเจอเธออีกเลย
—
จนวันหนึ่ง ผมยืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ
แล้วก็พูดออกมาเบาๆ
“ถ้าเธอยังอยู่…ผมมาแล้วนะ”
ไม่มีเสียงตอบ
มีแค่ลมพัดผ่านต้นไม้
—
ผมไม่รู้ว่าเธอหายไปเพราะอะไร
บางที…
เธออาจจะเลิกรอแล้ว
หรือบางที…
เธออาจจะได้เจอคนที่เธอรอมาตลอดแล้ว
แต่สำหรับผม
เธอคือคนที่ผมเคยเจอ
เคยคุย
เคยรู้สึกดีด้วย
ทั้งที่เธอ…ไม่มีตัวตน
—
และสิ่งที่เจ็บที่สุดไม่ใช่การที่เธอเป็นผี
แต่คือ
การที่ผมยังอยากกลับไปหาเธอ
ทั้งที่รู้ว่า…
จะไม่มีวันได้เจออีกแล้ว
“ผมยังอยู่…แต่เธอไม่เคยอยู่ตรงนี้”
วันนั้นผมแค่ไปเดินเล่นในป่าใกล้บ้าน อยากให้หัวมันโล่งๆ
ผมไม่ได้คิดว่าจะเจออะไรเป็นพิเศษ
แต่ผมกลับเจอเธอ
เด็กผู้หญิงในชุดเนตรนารียืนอยู่ข้างต้นไม้
เธอดูสะอาด เรียบร้อย เหมือนไม่ควรมาอยู่ในที่แบบนี้เลย
ผมทักไป
“มาทำอะไรอยู่คนเดียว”
เธอหันมามองผม แล้วก็ยิ้ม
“มารอคนค่ะ”
ผมไม่รู้ทำไม แต่ผมเลือกที่จะยืนอยู่ตรงนั้นต่อ
ทั้งที่ปกติผมไม่ใช่คนแบบนี้
“รอใครเหรอ”
เธอส่ายหน้า
“จำไม่ได้แล้ว…แต่รู้ว่าต้องรอ”
คำตอบนั้นมันแปลก
แต่ผมก็ยังอยู่กับเธอ
วันนั้นเราคุยกันนิดเดียว
แต่ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
ก่อนผมจะกลับ ผมถามเธอ
“พรุ่งนี้ผมมาอีกได้ไหม”
เธอยิ้ม แล้วพยักหน้า
“ถ้านายยังอยากเจอฉันอยู่”
—
หลังจากนั้น ผมก็ไปที่ป่าทุกวัน
เราเริ่มคุยกันมากขึ้น
หัวเราะมากขึ้น
แต่ก็ยังมีบางอย่างที่แปลกอยู่เสมอ
เธอไม่เคยเดินไปไหนไกล
ไม่เคยกลับบ้าน
และไม่เคยยอมให้ผมจับมือได้จริงๆ
ทุกครั้งที่ผมพยายาม
มันเหมือนผมแตะอากาศ
“เธอไม่หนาวเหรอ” ผมถามวันหนึ่ง
เธอยิ้ม
“ฉันไม่รู้สึกอะไรแบบนั้นแล้วล่ะ”
ตอนนั้นผมเริ่มรู้สึกไม่ดี
แต่ก็ยังไม่อยากคิดอะไร
—
จนวันหนึ่ง ผมเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ผู้ใหญ่ฟัง
เขานิ่งไปก่อนจะถาม
“ชุดเนตรนารีใช่ไหม”
ผมพยักหน้า
เขาถอนหายใจ
แล้วเล่าให้ฟังว่า
เมื่อหลายปีก่อน มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งหายเข้าไปในป่านั้น
เธอบอกว่าจะไปรอเพื่อน
แต่เพื่อนไม่เคยมาหาเธอเลย
สุดท้าย…มีคนไปเจอเธออยู่ลึกเข้าไปในป่า
แต่ตอนนั้นเธอเสียชีวิตไปแล้ว
ตั้งแต่นั้นมา ก็มีคนบอกว่าเห็นเด็กผู้หญิงในชุดเนตรนารี
ยืนรอใครบางคนอยู่ที่เดิม
—
ผมนิ่งไปทั้งตัว
วันนั้นผมไม่พูดอะไรกับใครอีก
แล้วก็รีบกลับไปที่ป่า
ผมวิ่งไปยังจุดเดิม
ที่ที่เราเคยยืนคุยกัน
แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว
ไม่มีเธอ
ไม่มีเสียงของเธอ
ไม่มีรอยยิ้มแบบนั้นอีก
มีแค่ลม
กับความเงียบ
ผมยืนอยู่ตรงนั้นนานมาก
เผื่อว่าเธอจะกลับมา
แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
—
ผมลองกลับไปอีกหลายวัน
ทุกเย็น
เวลาเดิม
ที่เดิม
แต่ผมไม่เคยเจอเธออีกเลย
—
จนวันหนึ่ง ผมยืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ
แล้วก็พูดออกมาเบาๆ
“ถ้าเธอยังอยู่…ผมมาแล้วนะ”
ไม่มีเสียงตอบ
มีแค่ลมพัดผ่านต้นไม้
—
ผมไม่รู้ว่าเธอหายไปเพราะอะไร
บางที…
เธออาจจะเลิกรอแล้ว
หรือบางที…
เธออาจจะได้เจอคนที่เธอรอมาตลอดแล้ว
แต่สำหรับผม
เธอคือคนที่ผมเคยเจอ
เคยคุย
เคยรู้สึกดีด้วย
ทั้งที่เธอ…ไม่มีตัวตน
—
และสิ่งที่เจ็บที่สุดไม่ใช่การที่เธอเป็นผี
แต่คือ
การที่ผมยังอยากกลับไปหาเธอ
ทั้งที่รู้ว่า…
จะไม่มีวันได้เจออีกแล้ว