พ่อเราช่วงนี้หลังจากพี่ชายของพ่อเสียไป เขาก็เหมือนคนหงุดหงิดง่ายตลอดเลย ไม่รับฟัวความคิดของคนในครอบครัวโดยเฉพาะแม่ ชอบเอาตัวเองเป็นใหญ่ความคิดของเขาทั้งหมด แถมพ่อก็ชอบขึ้นเสียงตะคอกใส่เรากับแม่ทั้งๆที่รากับแม่ก็ไม่ำด้ทำอะไรให้เขา ไม่ได้ด่าเขาขึ้นเสียงใส่
เมื่อไม่กี่วันพ่อกับแม่ทะเลาะกัน พ่อชอบเดินหนีแม่เวลาแม่อธิลายหรือเคลียร์กันแกดูสติไม่ค่อยดีเท่าไหร่เหมือนในหัวเขามันสับสนปนปะอะไรก็ไม่รู้เราก็อธิยายไม่ค่อยถูก ตอนแกทะเลาะกับแม่แม่เราถามแกว่าแม่ผิดอะไรเขาตอบมาว่า " ก็ไม่ได้ผิดอะไร " แต่แกกำลังด่าแม่โดยไม่รู้สาเหตุว่าทำไมถึงด่าเพราะอะไร แม่เราจะช่วยแกปิดร้านขายของเพราะแกลอกแม่ว่า " กำลีงจะปิด" แม่ตัดสินใจจะช่วยแต่เขาก็ให้แม่ขึ้นบ้านบอกเดี๋ยวเก็บเองแบบนู้น แม่เลยอาสาเใาร้านให้เพื่อให้เขาไปทิ้งขยะก่อน พูดง่ายๆแม่เขาหวังดีจะช่วยพ่อเก็บร้านนั่นแหละคะ
ทีนี้แม่ก็ขึ้นมาหาเรา เรานอนอยู่ในห้องแม่ก็บอกกับเราว่าพ่อตะคอกใส่ เราเลยบอกค่อยๆคุยกัน แม่ก็เล่าตามเหตุการณ์ที่เราบอกไปเมื่อกี้เลยค่ะ สักพักพ่อเข้าบ้านมาแม่ก็ถามว่า แม่ผิดอะไรทำไมว่าแม่ด่าแม่ตะคอกใส่แม่ พ่อเขาก็บ่นตะคอกกลัลดังลั่นบ้านจนมีปากเสียงกัน แม่เรานั่งร้องไห้อยู่ในห้องเราก้ไปคุยกับแม่ ประโยคที่ทำให้เราไม่ค่อยชอบพ่อเลยก็คือ "บ้านของกู "คือคำนี้ก็ดูปกติใช่มั้ยคะ แต่บ้านเนี่ยมันคือบ้านที่พ่อกับแม่เก็บเงินสร้าฃมาด้วยกัน แม่เขาเสียใจที่พ่อพูดแบบนั้นมันทำให้แม่คิดว่าแม่ไม่สำคัญ ไม่มีแม่อยู่มนบ้านในครอบครัวก็ไม่มีปัญหา แม่พร้อมบอกอีกว่า "พ่อไม่เคยรักแม่เลยนี่หว่า " คำนี้เราจุกอกมากเราเห็นใจแม่มากๆในตอนนั้น
พ่อเราเดินออกไปจากบ้านและขับรถไปไหนไม่รู้ พอผ่านไปจนถึงตี1 พ่อกลับมาเราเลยบอกให้คุยกันดีๆพ่อเขาบอกกลับมาว่า " พ่อไม่คุยแล้ว พ่อเมา " คำว่า"พ่อเมา" มันทำให้เราไม่โอเคจริงๆค่ะเพราะพ่อเราเลิกกินพวกเบียร์เหล้าอะไรไปนานมากแต่เขสกลับมากินแถมอ้วกทั้งคืนแม่เราก็เป็นห่วงแต่พ่อดูเหมือนไม่ห่วงแม่เลยค่ะ
เราลืมบอกไปนิดนึง อาการของพ่ออ่ะค่ะมันเป็นบ่อยแต่ไม่ได้ตลอดคือบางทีเขาไม่ตะคอกเขาพูดปกติผ่านไปสักพักเขาก็ตะคอกใส่ แช้วเป็นค่อนข้างบ่อยจนเราอบากพาไปรักษา
พอมีวิธีจัดการกับพ่อแบบนี้มั้ยคะ เรารู้สึกเสียสุขภาพจิตไปค่อนข้างเยอะ😞
มีวิธีรับมือกับพ่อนิสัยแบบนี้มั้ยคะ
เมื่อไม่กี่วันพ่อกับแม่ทะเลาะกัน พ่อชอบเดินหนีแม่เวลาแม่อธิลายหรือเคลียร์กันแกดูสติไม่ค่อยดีเท่าไหร่เหมือนในหัวเขามันสับสนปนปะอะไรก็ไม่รู้เราก็อธิยายไม่ค่อยถูก ตอนแกทะเลาะกับแม่แม่เราถามแกว่าแม่ผิดอะไรเขาตอบมาว่า " ก็ไม่ได้ผิดอะไร " แต่แกกำลังด่าแม่โดยไม่รู้สาเหตุว่าทำไมถึงด่าเพราะอะไร แม่เราจะช่วยแกปิดร้านขายของเพราะแกลอกแม่ว่า " กำลีงจะปิด" แม่ตัดสินใจจะช่วยแต่เขาก็ให้แม่ขึ้นบ้านบอกเดี๋ยวเก็บเองแบบนู้น แม่เลยอาสาเใาร้านให้เพื่อให้เขาไปทิ้งขยะก่อน พูดง่ายๆแม่เขาหวังดีจะช่วยพ่อเก็บร้านนั่นแหละคะ
ทีนี้แม่ก็ขึ้นมาหาเรา เรานอนอยู่ในห้องแม่ก็บอกกับเราว่าพ่อตะคอกใส่ เราเลยบอกค่อยๆคุยกัน แม่ก็เล่าตามเหตุการณ์ที่เราบอกไปเมื่อกี้เลยค่ะ สักพักพ่อเข้าบ้านมาแม่ก็ถามว่า แม่ผิดอะไรทำไมว่าแม่ด่าแม่ตะคอกใส่แม่ พ่อเขาก็บ่นตะคอกกลัลดังลั่นบ้านจนมีปากเสียงกัน แม่เรานั่งร้องไห้อยู่ในห้องเราก้ไปคุยกับแม่ ประโยคที่ทำให้เราไม่ค่อยชอบพ่อเลยก็คือ "บ้านของกู "คือคำนี้ก็ดูปกติใช่มั้ยคะ แต่บ้านเนี่ยมันคือบ้านที่พ่อกับแม่เก็บเงินสร้าฃมาด้วยกัน แม่เขาเสียใจที่พ่อพูดแบบนั้นมันทำให้แม่คิดว่าแม่ไม่สำคัญ ไม่มีแม่อยู่มนบ้านในครอบครัวก็ไม่มีปัญหา แม่พร้อมบอกอีกว่า "พ่อไม่เคยรักแม่เลยนี่หว่า " คำนี้เราจุกอกมากเราเห็นใจแม่มากๆในตอนนั้น
พ่อเราเดินออกไปจากบ้านและขับรถไปไหนไม่รู้ พอผ่านไปจนถึงตี1 พ่อกลับมาเราเลยบอกให้คุยกันดีๆพ่อเขาบอกกลับมาว่า " พ่อไม่คุยแล้ว พ่อเมา " คำว่า"พ่อเมา" มันทำให้เราไม่โอเคจริงๆค่ะเพราะพ่อเราเลิกกินพวกเบียร์เหล้าอะไรไปนานมากแต่เขสกลับมากินแถมอ้วกทั้งคืนแม่เราก็เป็นห่วงแต่พ่อดูเหมือนไม่ห่วงแม่เลยค่ะ
เราลืมบอกไปนิดนึง อาการของพ่ออ่ะค่ะมันเป็นบ่อยแต่ไม่ได้ตลอดคือบางทีเขาไม่ตะคอกเขาพูดปกติผ่านไปสักพักเขาก็ตะคอกใส่ แช้วเป็นค่อนข้างบ่อยจนเราอบากพาไปรักษา
พอมีวิธีจัดการกับพ่อแบบนี้มั้ยคะ เรารู้สึกเสียสุขภาพจิตไปค่อนข้างเยอะ😞