เรื่องราวของสองสามีภรรยา โรสแมรี่และกาย ที่ย้ายไปอยู่ในอพาร์ตเม้นต์เก่าแก่สุดหรูโดยไม่สนคำเตือนของเพื่อนว่ามีประวัติดำมืดอย่างไร ที่นั่นเธอได้พบเพื่อนบ้านที่แสนดีจนน่าสงสัย จนเมื่อโรสแมรี่ตั้งท้อง ความผิดปกติทั้งกับตัวเองและคนรอบข้างก็เริ่มปรากฏในเห็น
.
แม้หน้าหนังจะดูเป็นหนังผี ทว่าความน่ากลัวที่แท้จริงของเรื่องนี้ไม่ใช่ความมืดมิดหรือเสียงกรีดร้อง แต่มันฝังตัวอยู่ในแสงแดดรำไรที่ทอดผ่านหน้าต่างอพาร์ตเมนต์สุดหรูใจกลางนิวยอร์ก และรอยยิ้มที่แสนจะสุภาพของเพื่อนบ้านวัยชราที่เอาช็อกโกแลตมูสมาให้ โปลันสกี้ไม่ได้ใช้เทคนิคหลอกคนดูให้กลัวแบบพร่ำเพรื่ออย่างหนังสมัยนี้ที่นิยมทำ แต่เขาเลือกที่จะใช้ความระแวงมากัดกินหัวใจคนดูทีละน้อยแทน ความสยองขวัญของโปลันสกี้ในหนังเรื่องนี้จึงไม่ได้อยู่ในนรก แต่อยู่ในห้องนั่งเล่นของเรานี่เอง
.
สำหรับคนดูที่นิยมตีความ มีนัยมากมายที่แฝงเร้นอยู่ในหนังเรื่องนี้ หนึ่งในนั้นคือประเด็นความโหดร้ายของระบบทุนนิยมและสังคมชายเป็นใหญ่ที่สะท้อนออกมาได้อย่างแยบยล เมื่อโรสแมรี่ต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คนมากมาย ไปจนถึงการที่สามีของเธอได้กลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดเพื่อแลกกับความสำเร็จในหน้าที่การงาน จนบางครั้งเราก็อดตั้งคำถามไม่ได้ว่า ซาตานในหนังเรื่องนี้คือสิ่งเร้นลับเหนือธรรมชาติ หรือตัณหาของมนุษย์ที่ยอมขายวิญญาณเพื่อชื่อเสียงกันแน่
.
และที่คนพูดถึงมากที่สุดในหนังเรื่องนี้คือตอนจบที่ไม่ยอมให้คนดูได้เห็นใบหน้าของทารกเลยแม้แต่น้อย ทว่าเสียงร้องและแววตาที่ชวนสยองของโรสแมรี่ในฉากสุดท้าย ก็ทำหน้าที่เป็นกระจกเงาที่สะท้อนจินตนาการด้านมืดของคนดูอย่างเราได้อย่างทรงพลัง การยอมรับสัญชาตญาณความเป็นแม่คือบทสรุปที่แสนจะเยือกเย็นและน่าขนลุก เพราะมันพิสูจน์ให้เราเห็นว่าความรักของแม่นั้นบริสุทธิ์และมืดบอดพอที่จะโอบอุ้มได้ทุกอย่างแม้แต่ความชั่วร้าย
.
9/10
Rosemary’s Baby (1968) ความสยองขวัญในห้องนั่งเล่นของโปลันสกี้
.
แม้หน้าหนังจะดูเป็นหนังผี ทว่าความน่ากลัวที่แท้จริงของเรื่องนี้ไม่ใช่ความมืดมิดหรือเสียงกรีดร้อง แต่มันฝังตัวอยู่ในแสงแดดรำไรที่ทอดผ่านหน้าต่างอพาร์ตเมนต์สุดหรูใจกลางนิวยอร์ก และรอยยิ้มที่แสนจะสุภาพของเพื่อนบ้านวัยชราที่เอาช็อกโกแลตมูสมาให้ โปลันสกี้ไม่ได้ใช้เทคนิคหลอกคนดูให้กลัวแบบพร่ำเพรื่ออย่างหนังสมัยนี้ที่นิยมทำ แต่เขาเลือกที่จะใช้ความระแวงมากัดกินหัวใจคนดูทีละน้อยแทน ความสยองขวัญของโปลันสกี้ในหนังเรื่องนี้จึงไม่ได้อยู่ในนรก แต่อยู่ในห้องนั่งเล่นของเรานี่เอง
.
สำหรับคนดูที่นิยมตีความ มีนัยมากมายที่แฝงเร้นอยู่ในหนังเรื่องนี้ หนึ่งในนั้นคือประเด็นความโหดร้ายของระบบทุนนิยมและสังคมชายเป็นใหญ่ที่สะท้อนออกมาได้อย่างแยบยล เมื่อโรสแมรี่ต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คนมากมาย ไปจนถึงการที่สามีของเธอได้กลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดเพื่อแลกกับความสำเร็จในหน้าที่การงาน จนบางครั้งเราก็อดตั้งคำถามไม่ได้ว่า ซาตานในหนังเรื่องนี้คือสิ่งเร้นลับเหนือธรรมชาติ หรือตัณหาของมนุษย์ที่ยอมขายวิญญาณเพื่อชื่อเสียงกันแน่
.
และที่คนพูดถึงมากที่สุดในหนังเรื่องนี้คือตอนจบที่ไม่ยอมให้คนดูได้เห็นใบหน้าของทารกเลยแม้แต่น้อย ทว่าเสียงร้องและแววตาที่ชวนสยองของโรสแมรี่ในฉากสุดท้าย ก็ทำหน้าที่เป็นกระจกเงาที่สะท้อนจินตนาการด้านมืดของคนดูอย่างเราได้อย่างทรงพลัง การยอมรับสัญชาตญาณความเป็นแม่คือบทสรุปที่แสนจะเยือกเย็นและน่าขนลุก เพราะมันพิสูจน์ให้เราเห็นว่าความรักของแม่นั้นบริสุทธิ์และมืดบอดพอที่จะโอบอุ้มได้ทุกอย่างแม้แต่ความชั่วร้าย
.
9/10