คิดถึงแค่ไหนก็กลับไปไม่ได้คำนี้ไม่เกินจริงต่อให้อยากจะได้ยินข่าวคาวบางก็ยากอยากจะรู้ว่าสบายดีไหมคนตรงนั้นดูแลดีใช่ไหมแต่คงดีกว่าเราแหละเราเข้าใจว่าเวลาผ่านทุกอย่างก็ต้องเปลี่ยนไปไม่มีอะไรอยู่กับเราตลอดไปต่อให้รักมากสักเพียงใดก็ต้องปล่อย แต่เอาจริงๆเลยเพิ่งเข้าใจตอนนี้นะว่าเขาดีกับเรามากๆเมื่อผ่านไป1-2ปีเพราะตอนแรกๆเราไม่ได้รู้อะไรมากขนาดนตอนนี้คิดว่าก็คงไม่ตาย555แต่ตอนนี้จะตายทุกวันเลยอยากจะกลับไปจนเป็นบ้าแต่คงยากแหละคนเราจากกันไปแล้วต่างคนต่างมีคนใหม่แต่ก็เยอะแอบหวังอยู่เล็กๆนะว่าถ้าเราคู่กันจริงๆเราจะกลับมาเจอกันแต่คงแค่ในหนังแหละ555
เราจะเล่าตอนแต่เริ่มเลยนะเราคบกับคนนี้มาตั้งแต่ม.3เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ม.ต้นเลยยแต่คบกันตอนม.3เขาก็แอบคิดนะว่าจะไปไกลแต่ก็เป็นรักแรกนะที่ไปได้ไกลมากๆถึงปีกว่าๆแล้วม.ปลายก้ได้ต่อที่เดียวกันแล้วมันก้เหมือนหนังเลยเรารักกันมากๆตอนนั้นคือแบบไม่มีอะไรมาหยุดได้เลยแต่ว่าเราก็มีทะเลาะกันจนเลิกไป2-3ครั้งแต่ก็กลับมาหากันแบบเพราะรักกันมากพอแต่สุดท้ายหนังเรื่องนี้ก้ได้มาจบตอนที่เราได้พลาดไปส่งเพื่อนผญ.ที่บ้านเราไม่ได้โทษผญ.คนนั้นนะไม่เคยเลยเขาเป็นคนดีมากๆเราก็แค่หวังดีจริงๆแต่ว่าเรากลับไม่บอกแฟนเราว่าเราไปส่งเพื่อนคนนี้เพราะเราคิดว่าถ้าบอกไปตอนมีปัญหาเลยคิดว่าไม่บอกก็คงไม่มีใครรู้แต่นั้นแหละคือจุดที่ผิดอย่างแรงเพราะแฟนจับได้ว่าไปส่งหลายครั้งเราก็ยอมรับนะตอนนั้นมีแต่คนหาว่าเพื่อนผญ.คนนั้นแย่งแฟนชาวบ้านนู้นนี้นั้นไอ้เราก้ไม่อยากให้เพื่อนดูแย่ดูไม่ดีเลยปกป้องเพื่อนคนนั้นเต้มที่ จนลืมไปอธิบายให้แฟนฟังตอนนั้นทุกอย่างมันทำอะไรไม่ถูกไม่รู้จะทำยังไงมันคือวันที่ผ่านไปยากที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้เขาร้องไห้หนักมากๆจนเราเห็นแล้วโคตรรู้สึกผิดที่ทำให้ความเชื่อใจที่เขามีให้มาตลอดเสียไปแล้วเขาก็บอกเลิกเราตอนนั้นเราง้อนะแต่ในใจรู้ว่าง้อไม่ไหวเพราะตอนนั้นเขาไม่ฟังเหตุผลเราเลยเราก็ทำอะไนไม่ถูกบวกกับเพื่อนเขาที่มีมากทำให้เราไม่กล้าที่จะพูดอะไนไปเรา2คนเลยจบกันแบบนั้นไปก็นะถ้าเฟินมาอ่านนะขอขอบคุณทุกๆสิ่งทุกๆอย่างเลยขอให้เฟินมีความสุขมากๆในทางเดินใหม่ๆแล้วก็คนใหม่ๆขอให้คิดถึงกันบ้างนะในวันที่ไม่มีใครก็ได้16/4/69
แฟนเก่าที่รักมากและคิดถึงมากแต่กลับไปไม่ได้😭
เราจะเล่าตอนแต่เริ่มเลยนะเราคบกับคนนี้มาตั้งแต่ม.3เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ม.ต้นเลยยแต่คบกันตอนม.3เขาก็แอบคิดนะว่าจะไปไกลแต่ก็เป็นรักแรกนะที่ไปได้ไกลมากๆถึงปีกว่าๆแล้วม.ปลายก้ได้ต่อที่เดียวกันแล้วมันก้เหมือนหนังเลยเรารักกันมากๆตอนนั้นคือแบบไม่มีอะไรมาหยุดได้เลยแต่ว่าเราก็มีทะเลาะกันจนเลิกไป2-3ครั้งแต่ก็กลับมาหากันแบบเพราะรักกันมากพอแต่สุดท้ายหนังเรื่องนี้ก้ได้มาจบตอนที่เราได้พลาดไปส่งเพื่อนผญ.ที่บ้านเราไม่ได้โทษผญ.คนนั้นนะไม่เคยเลยเขาเป็นคนดีมากๆเราก็แค่หวังดีจริงๆแต่ว่าเรากลับไม่บอกแฟนเราว่าเราไปส่งเพื่อนคนนี้เพราะเราคิดว่าถ้าบอกไปตอนมีปัญหาเลยคิดว่าไม่บอกก็คงไม่มีใครรู้แต่นั้นแหละคือจุดที่ผิดอย่างแรงเพราะแฟนจับได้ว่าไปส่งหลายครั้งเราก็ยอมรับนะตอนนั้นมีแต่คนหาว่าเพื่อนผญ.คนนั้นแย่งแฟนชาวบ้านนู้นนี้นั้นไอ้เราก้ไม่อยากให้เพื่อนดูแย่ดูไม่ดีเลยปกป้องเพื่อนคนนั้นเต้มที่ จนลืมไปอธิบายให้แฟนฟังตอนนั้นทุกอย่างมันทำอะไรไม่ถูกไม่รู้จะทำยังไงมันคือวันที่ผ่านไปยากที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้เขาร้องไห้หนักมากๆจนเราเห็นแล้วโคตรรู้สึกผิดที่ทำให้ความเชื่อใจที่เขามีให้มาตลอดเสียไปแล้วเขาก็บอกเลิกเราตอนนั้นเราง้อนะแต่ในใจรู้ว่าง้อไม่ไหวเพราะตอนนั้นเขาไม่ฟังเหตุผลเราเลยเราก็ทำอะไนไม่ถูกบวกกับเพื่อนเขาที่มีมากทำให้เราไม่กล้าที่จะพูดอะไนไปเรา2คนเลยจบกันแบบนั้นไปก็นะถ้าเฟินมาอ่านนะขอขอบคุณทุกๆสิ่งทุกๆอย่างเลยขอให้เฟินมีความสุขมากๆในทางเดินใหม่ๆแล้วก็คนใหม่ๆขอให้คิดถึงกันบ้างนะในวันที่ไม่มีใครก็ได้16/4/69