ตามหัวข้อเลยค่ะ พึ่งมาเข้าใจจริงๆคือตอนนี้เลย
เราเป็นคนไม่สวย ฐานะทางบ้านก็ไม่ดี มีหนี้สินมากมาย ที่ผ่านมาเราพยายามช่วยงาน ทำตัวน่ารักกับคนรอบข้างและญาติๆตลอดทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้ เขาจะใช้อะไรเราก็ทำโดยไม่บ่น แต่สุดท้ายก็รู้สึกว่าไม่มีใครสนใจเราอยู่ดี

มันต่างกับลูกญาติอีกคนมาก เขาหน้าตาดีมากๆ ฐานะทางบ้านก็ดี ล้างจานนิดหน่อยก็ได้เงินเป็นร้อย มันต่างจากเราที่พยายามแทบตาย แต่ดันโดนเอาไปเปรียบเทียบกับเขาตลอด มันเลยทำให้รู้สึกแย่มาก

เขาสามารถซื้อของขวัญให้พ่อแม่เป็นพันๆได้ ต่างจากเราที่ไม่สามารถซื้ออะไรให้พ่อแม่ได้เลยนอกจากเค้ก พาไปกินนู้นกินนี้ด้วยเงินเก็บของเราเอง แถมถ้าอยากได้อะไรสักอย่างอย่างโทรศัพท์ ต้องพยายามเก็บเงินแทบตายกว่าจะได้มา(ทรศ.ปกติใช้ต่อจากของแม่) แล้วยังต้องมาได้ยินคำพูดว่า “อันนี้เขาซื้อด้วยเงินตัวเอง” อีกทั้งๆที่จุดเริ่มต้นของแต่ละคนมันไม่เหมือนกัน

ใครจะมองว่าเราอิจฉาก็ได้ เราขอยอมรับตรงๆว่าเราอิจฉาจริงๆ เราเข้าใจว่าเราเกิดมามีอะไรไม่เท่ากัน คนที่มีฐานะต่ำกว่าเราก็มีเยอะมากๆ แต่เราก็ยังรส.แบบนี้อยู่ดี เพราะเรารส.ว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องเงินหรือของ แต่มันคือความรู้สึกว่าเราไม่เคยถูกยอมรับเลยแม้แต่คนในครอบครัว พูดยอนู้นยอนี้ต่างๆนาๆจนบางครั้งก็ลืมเรา

ตอนนี้เลยเริ่มคิดว่าถ้าวันนึงเราโตขึ้น มีเงิน มีบ้าน มีรถ สามารถดูแลพ่อแม่ได้ และใช้ชีวิตแบบไม่ต้องเป็นหนี้ เราอาจจะเลือกไม่สนใจคนที่ไม่เคยสนใจเราในวันนี้เลยได้ไหม หรือไม่ได้เพราะเขาเป็นญาติของเรา

เราไม่รู้ว่าความคิดแบบนี้มันดีไหม แต่เราอยากเอาใบปริญญามาให้พ่อแม่ให้ได้ถึงจะใช้เวลานานแต่จะพยายาม
แค่อยากระบายเฉยๆ ใครจะว่าเราก็ได้ แต่อย่าแรงเกินนะคะ พอดีไม่มีที่ระบายTT