.

เธอถูกกลั่นแกล้งอย่างต่อเนื่องยามอยู่ในโรงเรียน ถูกบีบคั้นโดยแม่ผู้คลั่งศาสนายามอยู่ในบ้าน โลกของเธอถูกปิดตายอยู่ตลอดเวลา และความอึดอัดนั้นก็ถูกส่งผ่านมายังคนดูอย่างรุนแรง ทว่าจุดที่ทำให้หนังเรื่องนี้โดดเด่นคือการที่มันไม่ได้เล่าถึงแรงกดดันผ่านบทสนทนาเท่านั้น ทว่ามันค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ ผ่านภาพและการกำกับที่มาทั้งเทคนิคลองเทค สโลว์โมชั่น และการแบ่งจอ เพื่อควบคุมอารมณ์ของผู้ชมอย่างแยบยล

.

โดยเฉพาะฉากงานพรอมซึ่งถือเป็นฉากที่ทรงพลัง ช่วงเวลาที่เหมือนจะเป็นจุดสูงสุดของความสุขกลับพลิกผันเป็นหายนะในพริบตา ความแตกต่างสุดขั้วกระแทกกระทั้นอารมณ์คนดูอย่างเราๆ แบบยากที่จะลืม

.

ความโกรธของแครี่ ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นฉับพลัน แต่มันคือการหลอมรวมของความอัปยศและความโดดเดี่ยวที่ถูกสะสมมาเป็นเวลานาน หายนะที่เกิดขึ้นจึงไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับบางคน

แครี่ทำให้เราต้องเผชิญกับความรู้สึกที่แปลกแยกภายในใจ ทั้งความกลัวต่อสิ่งที่เธอทำและความเศร้าที่เธอกำลังประสบ

.

สิ่งที่หลงเหลือหลังหนังจบ ไม่ใช่ความกลัวแบบหนังสยองขวัญทั่วๆ ไป แต่เป็นความรู้สึกค้างคาที่เรามีต่อโศกนาฏกรรมอันเนื่องมาจากความโหดร้ายและความไม่เข้าใจกันของมนุษย์นั่นเอง

.

(9/10)