จากดราม่า หงสาวดี สู่ ลายกินรี ล่าสุด คนแต่ง คุณพี่เจ้าขาดิฉันเป็นห่านมิใช่หงส์ แชร์เรื่อง ว่าด้วยกระแสเรื่องการขายIP

ว่าด้วยกระแสเรื่องการขาย IP

มันเรียกกันว่าวง pitch ค่ะ

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ภาครัฐและเอกชนได้สนับสนุนการปั้นคอนเทนต์ไทย ให้เป็น soft power จึงเกิดการจัดเวิร์คช็อปและการประกวดอย่างต่อเนื่อง  

ซึ่งตัวผู้เขียนเป็นหนึ่งในคนที่เข้าไปอบรมเช่นกัน  

ครั้งแรกคือการประกวดเขียนบทของกระทรวงวัฒนธรรม ปี 62

เรื่อง “คุณพี่เจ้าขาฯ” คือหนึ่งในเรื่องที่ชนะในการอบรมครั้งนั้น

(ประกวดจบคือจบ ทุกคนไปดิ้นรนหาหนทางกันต่อเอง!)

กับอีกครั้งคือ การอบรมของทางช่อง 3 creator program

ซึ่งทั้งสองงานถือว่าช่วยทำให้ผู้เข้าร่วมอบรมเข้าใจระบบการทำงานในสายเขียนบท และการ pitch งานอย่างลึกซึ้ง เรียกว่าใครได้ผ่านเข้าไปอบรม ความสามารถอาจพัฒนาไปแบบก้าวกระโดดเลยก็ได้ มันคือ Know-How รูปแบบหนึ่ง (คนรู้ในวงจำกัด)

ทว่ามีจุดที่น่าห่วง เรื่องไอเดียเป็นความเปราะบาง ผู้เขียนก็เล็งเห็นปัญหาตั้งแต่ตอนนั้นเลย จึงไม่ได้ส่งงานไปสมัครอะไรอีก มาเขียนนิยายส่วนตัว แล้วย้อนกลับไป pitch ในฐานะนักเขียน ไม่ใช่คนขายพล็อต

กรณีนี้เราจะได้ทั้ง LC (ลิขสิทธิ์จากนิยาย)

และ IP (ทรัพย์สินทางปัญญาจากการดัดแปลงเป็นสื่อต่างๆ)

อย่างปีก่อนผู้เขียนขาย IP ไป 3 งานรวด

(ได้เครดิตจากละครคุณพี่เจ้าขาฯ + มีงานที่ตรงกับวง pitch อยู่แล้ว)

ซึ่งทุกการเจรจาดำเนินไปอย่างเหมาะสมและถูกใจ ที่สำคัญได้รับการทรีตจากคู่สัญญาที่ดีมากค่ะ

ทั้งจากทาง Broadcast Thai Television ของพี่หน่อง

และทาง Line Webtoon ที่คุณกันต์เป็นคนดูแล

แต่! ในขณะที่ตัวเองรอด เพื่อนหลายคนไม่รอด กรณีเรื่องจุ๊บไอเดียเกิดขึ้นบ่อยๆ โดยมากทุกคนจะเงียบ ไม่งัดข้อ เพราะต่างเป็นนักเขียนตัวเล็กๆ โนเนมกันทั้งนั้น

ส่วนการขึ้นศาลเป็นเรื่องซับซ้อน ใช้เงิน + เวลา + พลังเยอะมาก

สุดท้ายไม่รู้จะชนะด้วยรึเปล่า

หลายครั้งตัวเองอยากเตือนเพื่อนบางคนว่างานนี้ควรเลี่ยงนะ แต่ก็น้ำท่วมปาก เพราะมันกึ่งๆ รู้จักกันหมด ถ้าเขาไม่เชื่อเรา เขาไปถามอีกฝ่าย เราก็เสียหาย

ผ่านไปหลายปี ก็เป็นไปตามที่คาด

คนเจ็บต้องกลับมาดูแลตัวเอง

ตกอยู่ในหลุม วนอยู่ในลูปว่า

เราตัดสินใจอะไรผิดไปรึเปล่าวะ...

เสียเวลาตรงนั้นไป

ถ้าตั้งต้นกลับมาไม่ได้ ก็เฟลไปเลย

หนักๆ คือเป็นซึมเศร้าจริงจัง

ดังนั้นอ่านสัญญาดีๆ

ถ้ารู้สึกว่าเงื่อนไขนี้ไม่โอเค

อย่าเซ็นเด็ดขาด  

ถ้าคิดว่าทำงานกับคนนี้ถูกเอาเปรียบ

ก็ต้องหัดปฏิเสธ

สิ่งที่นักเขียนหลายท่านชอบคิดคือ

“กำขี้ดีกว่ากำตด” =_=

มันเลอะมือเด้อจ้า...

รอเวลาที่ดีที่สุด

รอคนร่วมงานที่เห็นค่าเรา

จังหวะเวลาที่เหมาะสม

มากกว่าเงินคือทุกคนคาดหวังการยอมรับ

แต่การยอมรับอาจไม่จำเป็น

ต้องมาจากงานวงนี้ก็ได้นะ

การมูฟไปสู่งานอื่น

ดีกว่ามานั่งเสียเวลา+เสียใจนานๆ

เป็นกำลังใจให้ทุกคน

ที่ทำงานสร้างสรรค์นะคะ

ขอให้ทุกท่านโชคดี เจอคนใจดี ^^