พ่อเป็นอย่างนี้ ทำยังไงดีคะ?

สวัสดีค่ะ หนูอายุ 16 ปีนี้จะ 17 ค่ะ ในครอบครัวจะมีพี่น้อง 3 คนค่ะรวมหนูด้วย เป็นผู้หญิงทั้งหมดเลย พี่สาวคนโตสุดจะไม่ถูกกับพ่อเลยค่ะ พ่อเขาจะไม่คุยอะไรด้วยเลย แล้วจะมีหนูกับน้องที่เป็นแฝดกันค่ะที่จะคุยกับพ่อ เหตุการณ์แต่ละครั้งมันจะสะสมเรื่อย ๆ จนหนูแทบจะทนไม่ไหวค่ะ คือหนูมีความรู้สึกว่าเริ่มไม่ชอบนิสัยของพ่อหนูมากขึ้นทุกวันค่ะ ไม่อยากดูแล ไม่อยากคุยหรือแม้แต่หน้าเขาหนูก็ไม่อยากจะมองเลยค่ะ ที่บ้านทำอาชีพค้าขายผลไม้ตามตลาดนัดค่ะ พ่อหนูมีนิสัยที่ขี้ลืมซึ่งอันนี้หนูเข้าใจได้ค่ะเพราะเขาเริ่มแก่แล้ว แล้วพ่อชอบประชดค่ะเวลาใครพูดอะไรนิดหน่อยพ่อจะประชดกลับเลยค่ะว่า "  เดี๋ยวก็ไม่รักเลย " หรือว่า " ทำอะไรก็ผิดไปหมด " ซึ่งหนูหรือคนในบ้านที่เป็นคนฟังเนี่ยรู้สึกเหนื่อยค่ะ น่าเบื่อด้วยแค่เรียนหรือขายของกลับบ้านมาก็เหนื่อยแล้วค่ะ ต้องมาเจอแต่คำพูดแย่ ๆ แทบทุกวันอีก แล้วพ่อหนูเขาชอบถอดเสื้อผ้าแล้วไม่เก็บใส่ตระกร้าค่ะ จะวางตามโต๊ะตามหมอนหรือเก้าอี้ค่ะ ซึ่งมันเป็นเสื้อผ้าที่เขาออกกำลังกายและเหงื่อมันชุ่มค่ะ คือมันเป็นแบบบิดน้ำออกมาได้เยอะ ๆ เลยค่ะ แล้วก็จะวางถุงเท้าที่ใส่แล้วไว้ด้วยค่ะ แล้วทุกคนในบ้านยกเว้นพี่สาวเขาจะบอกทุกครั้งเลยค่ะว่าทำไมไม่เก็บ มันเป็นเชื้อโรค พ่อเขาก็จะประชดกลับเลยค่ะหนูก็เหนื่อยที่จะพูดด้วยค่ะ เหมือนกับว่าเราพูดอะไรกับเขาไม่ได้เลย แล้วพ่อหนูเขามีนิสัยที่ชอบโทษคนอื่นก่อนแล้วค่อยโทษตัวเองค่ะ เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นคือ ลูกค้าเขาสั่งผลไม้เพื่อจะไหว้ค่ะแล้วพ่อหนูเขาไม่บอกใครเลย พอถึงวันที่ลูกค้าเอาของพ่อเขาก็มาถามแม่คือต้องบอกก่อนค่ะว่าแม่หนูเขาจะเป็นคนจัดของให้ลูกค้าและซื้อของมาขายตลอดค่ะ พ่อจะไม่ได้แตะเลยจะเป็นแค่คนขาย ซึ่งแม่หนูก็ไม่รู้ว่าลูกค้าเขาสั่งแล้วพ่อก็โทรไปบอกลูกค้าค่ะว่าแม่บ้านเขาลืมไม่ได้ซื้อมา แล้วหนูที่เป็นคนฟังอยู่หนูงงมากค่ะว่าทำไมพ่อถึงโทษแม่ก่อนโทษตัวเอง คือพ่อเขาไม่ได้บอกใครไว้เลยแล้วคนในบ้านก็ไม่รู้ แล้วตอนหนูอายุประมาณ12 ปีหนูก็ต้องหาข้าวให้พ่อกินแล้วค่ะ คือพ่อเขาจะเป็นประเภทที่ว่าไม่มีใครเตรียมข้าวให้กินก็จะไม่กินแล้วก็จะพูดประชด ช่วงนั้นหนูไม่เข้าใจค่ะว่าทำไมลูกต้องเตรียมข้าวให้พ่อกินตลอดจนแม่หนูบอกว่าแม่ก็เคยเตรียมให้ตาตอนแม่เด็ก ๆ มันเป็นสิ่งที่ควรจะทำ อ่าโอเคหนูก็ทำตามมาตลอดแล้วสิ่งที่หนูทนไม่ไหวคือกินเสร็จแล้วพ่อจะไปทำอะไรก็ทำแต่คนในบ้านต้องเก็บจานให้เขา และพ่อกินข้าวเลอะเทอะมากค่ะเหมือนเด็กที่พึ่งหัดกินข้าว แบบข้าวมันกระจัดกระจายตามโต๊ะเลยค่ะ ถ้าไม่เก็บจานเขาเขาจะประชดค่ะ แล้วที่บ้านหนูเลี้ยงน้องหมาตัวนึงค่ะเป็นโรคนิ่วกับลูกสะบ้าหลุดยืนไม่ได้เลย ตอนพาไปห้องน้ำก็จะต้องประคองแล้วมีวันนึงค่ะที่น้องหมาปวดขี้แล้วตอนนั้นพ่อหนูกินข้าวเสร็จแล้วค่ะนั่งดูหนังอยู่แม่หนูนอนส่วนหนูกับพี่นั่งทำงานกันอยู่ค่ะ หนูบอกพ่อให้พาน้องหมาไปขี้หน่อยแล้วพ่อหนูก็ไม่พาไปค่ะเดินหนีออกไปหน้าบ้านบอกว่าจะไปทำงานต่อแต่ตั้งนานเขาไม่ทำค่ะ พอหนูพูดเขาถึงจะลุกไปซึ่งตรงนี้หนูมองว่าทำไมถึงทำแบบนั้นคนอื่นเขาทำงานอยู่แล้วทุกวันแม่หนูจะดูน้องหมาอยู่แล้ว แค่พาไปขี้รอบเดียวก็ไม่พาไป ซึ่งเหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นอีกค่ะเมื่อประมาณ 4 วันก่อนครอบครัวเราไปเที่ยวทะเลกันค่ะ รอถ่ายรูปตอนพระอาทิตย์ตกดินแต่ก่อนหน้านี้แม่พาหนูกับแฝดไปเปลี่ยนเสื้อผ้าค่ะ แล้วที่รถเนี่ยจะเหลือพี่กับพ่อค่ะตอนนั้นพี่เล่าว่าน้องหมาปวดฉี่แต่พี่หนูเก็บของเตรียมถ่ายรูปอยู่ พี่บอกให้พ่อพาน้องหมาไปห้องน้ำค่ะแต่พ่อไม่ทำแล้วบอกว่าเขาไม่ปวดหรอกแต่พอหนูกับแม่กลับมาพ่อเตรียมถ่ายรูปแต่น้องหมาเขาร้องไม่หยุดค่ะจนแม่หนูต้องพาไป แล้วพระอาทิตย์มันใกล้ตกดินแล้วพ่อก็ไปเร่งแม่ค่ะว่าให้มาเร็วแต่น้องหมาเขายังไม่ฉี่ค่ะ ซึ่งตอนนั้นหนูหัวร้อนมากค่ะหนูไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องแค่นี้พ่อเขาไม่ทำเลยแต่ตอนนั้นหนูได้แต่คิดในหัวค่ะกลัวพูดออกไปแล้วมีแต่จะแย่กว่าเดิม ซึ่งมีหลายครั้งค่ะที่หนูเคยคุยกับแม่ว่าทำไมถึงคบคนแบบนี้ ทำไมไม่เลิกหนูรู้ตลอดค่ะว่าทุกครั้งที่แม่ทะเลาะกับพ่อ แม่จะแอบร้องไห้ตลอดแล้วถ้าใครเขาบอกว่าหนูเหมือนพ่อหนูจะแย้งตลอดเลยค่ะว่าไม่เหมือน หนูไม่อยากเหมือนพ่อเลยค่ะนอกจากความใจเย็นของพ่อเขา แม่หนูจะเป็นคนใจร้อนค่ะแต่หนูเข้าใจแม่ค่ะเพราะทุกอย่างในบ้านแม่จะทำหมดค่ะพ่อไม่ได้ช่วยเลยแต่จะมีหนูกับแฝดที่ช่วยงานบ้านแม่อยู่นะคะพี่จะช่วยเรื่องขายของค่ะ วันนึงของพ่อแค่ออกกำลังกาย,รดน้ำต้นไม้,กินข้าว,ขายของแต่เขาบอกว่าเหนื่อย อันนี้มันก็บอกไม่ได้หรอกค่ะว่าใครเหนื่อยกว่าใครแต่งานบ้านพ่อหนูไม่ทำอะไรเลยค่ะ ไม่ทำแล้วชอบวางเสื้อผ้าไปทั่วและลื้อของไม่เก็บค่ะ แต่ก่อนหนูก็พูดออกไปค่ะประมาณว่าช่วยเก็บเสื้อผ้าใส่ตระกร้าหน่อย ลื้อของแล้วเก็บด้วยพ่อหนูจะประชดกลับมาเลยค่ะ จนตอนนี้หนูเบื่อที่จะคุยแล้วค่ะแม้แต่จะคุยเล่นกับพ่อ เขาก็จะจริงจังขึ้นมาแล้วประชดกลับค่ะ หนูเลยไม่ได้คุยกับพ่อมา1อาทิตย์แล้วค่ะ เวลาพ่อเข้าบ้านหนูจะไปอยู่ส่วนอื่นของบ้านค่ะไม่ก็ใส่หูฟัง แต่ข้อดีของพ่อหนูคือเขาใจเย็นค่ะและเป็นคนอัธยาศัยดีมาก แต่ถ้าเขาใจร้อนเขาจะหน้ากลัวแล้วชอบขึ้น กูค่ะเคยทะเลาะกันเรื่องอ่านไลน์ลูกค้าไปรอบนึงค่ะที่ตลาด พ่อถามแม่ว่าทำไมไม่อ่านไลน์ลูกค้าแต่ตอนนั้นแม่ขับรถอยู่ค่ะ แล้วพ่อก็พูดขึ้นมาว่า "ไม่อยากขายของกันเหรอ" ตอนนั้นหนูงงมากถ้าไม่อยากขายจะไปซื้อของมาทำไมจะตื่นเช้าไปเอาของสวย ๆ ทำไม หนูเบื่อมาก ๆ ค่ะกับไอ้คำประชดของพ่อ จนช่วงหลัง ๆ มาหนูจะมองพ่อในแง่ลบตลอดเลยค่ะ จะมองว่าพ่อทำประชดหรือเปล่าซึ่งหนูไม่ได้มองเลยค่ะว่าพ่อเขาไม่ได้ตั้งใจ แต่ทุกครั้งที่เขาทำนิสัยอย่างนี้หนูจะพยายามคิดเสมอค่ะว่าเขาก็คือพ่อ แล้วมีอีกครั้งค่ะพ่อของเพื่อนเขาเสียแล้วเขาอยากไปมากค่ะแต่ตอนนั้นเศรษฐกิจมันไม่ดีมาก ๆ เงินหมุนในร้านแทบจะไม่พอเขาเลยคุยโทรศัพท์กับเพื่อนให้พวกหนูได้ยินค่ะ  พ่อพูดว่า "อยากไปใจจะขาดเนี่ย แต่เขาไม่ให้ไป" คือหนูบอกพ่อแล้วค่ะว่าไม่ไปดีกว่าใส่ซองให้เขาก็พอ คือมันต้องไป-กลับที่ต่างจังหวัดน่ะค่ะแล้วมันต้องใช้เงินประมาณนึง พวกหนูก็บอกว่าลูกเขายังไม่ไปเลยไม่ต้องไปหรอกพ่อเขาเงียบไปค่ะ จนล่าสุดค่ะเหตุเกิดวันนี้ต้องบอกก่อนนะคะว่าก่อนหน้านี้พ่อทะเลาะกับแม่มา แล้วคืนนี้หนูเพิ่งพาน้องหมาไปหาหมอมาค่ะแล้วประมาณ22:40น. หนูกินข้าวอยู่ที่ครัวกับพี่และแฝดค่ะก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อยพอกินเสร็จก็แยกย้ายค่ะแต่หนูมาอาบน้ำ แล้วห้องน้ำกับตรงที่พ่อนอนอยู่มันจะอยู่บริเวณเดียวกัน พ่อก็ตื่นขึ้นมาแล้วพูดว่า "แม่ งจะคุยกันเสียงดังทำไมวะ" ตอนนั้นหนูอึ้งมากค่ะพ่อไม่เคยพูดคำหยาบใส่เลยแล้วพ่อเขาพูดเสร็จเขาก็เตะพัดลมประชดค่ะ แล้วหนูเริ่มไม่ชอบนิสัยพ่อตัวเองมากขึ้นทุกวันแต่หนูก็มานั่งคิดชีวิตหลังเขาเกษียณที่เป็นคนแก่อยู่คนเดียวหนูคิดแล้วก็สงสารค่ะ แต่พอเจอแบบนี้ทุกวันมันก็เสียสุขภาพจิตค่ะ สงสารแม่ด้วยที่เจอคนอย่างนี้มาเกือบครึ่งชีวิต แม่เคยเล่าค่ะว่าตอนมีพี่สาวพ่อเขาติดเพื่อนมากแต่พอมีหนูกับแฝดเขาก็แทบไม่ไปหาเพื่อนเลย หนูสังเกตหลายรอบแล้วค่ะทุกอย่างแม่หนูจะเป็นคนทำเองหมดพ่อไม่ช่วยเลยเวลามีปัญหาแม่จะรับหน้าตลอด หนูไม่อยากมีความรู้สึกที่ไม่อยากดูแลพ่อตัวเองเลยค่ะ ช่วยบอกวิธีจัดการความรู้สึกหน่อยค่ะหรือเราควรปล่อยวาง หรือยังไงแนะนำหน่อยค่ะ (ถ้าหนูเล่างง ๆ หนูขอโทษนะคะเคยคิดหลายรอบที่จะตั้งกระทู้ถามแล้วค่ะจนรอบนี้ไม่ไหวจริง ๆ )