✨ บทที่ 1 — คำทำนายใต้สายฝน
“หากเป็นหญิง — จะนำหายนะมาสู่สวรรค์ทั้งเก้า
หากเป็นชาย — จะไร้ซึ่งพลังแห่งเซียน”
เสียงทำนายอันเยือกเย็นของผู้ลึกลับก้องสะท้อนอยู่ในหอคัมภีร์โบราณ
นับจากวันนั้น—สายตาทั้งตระกูลหันจับจ้องยังครรภ์ของหญิงผู้เป็นภรรยาแห่งตระกูล “หลิง” ราวกับชะตาแห่งโลกขึ้นอยู่กับชีวิตเล็ก ๆ ที่ยังไม่ถือกำเนิด
คืนหนึ่ง ท้องฟ้ากรีดร้องด้วยฟ้าผ่า
สายฝนกระหน่ำไม่หยุดราวกับฟ้าดินร่ำไห้
หญิงสาวผู้เป็นแม่โอดครวญด้วยความเจ็บปวด เสียงร้องของทารกดังก้องขึ้น
และในชั่วพริบตานั้นเอง—เปลวเพลิง ลมกรด คลื่นน้ำ และแรงสั่นสะเทือนของผืนดิน ปะทุขึ้นพร้อมกันกลางห้องคลอด
“ธาตุทั้งสี่… สั่นสะเทือนพร้อมกัน!”
เสียงนางรับใช้กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว
“นาง… เป็นเด็กหญิง!”
ทุกสิ่งเงียบงันชั่วขณะ ก่อนเสียงฝีเท้าทหารดังขึ้นทั่วรอบปราสาท
หญิงสาวผู้เป็นแม่กัดริมฝีปากเลือดซึม ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและรักในเวลาเดียวกัน
“พี่ใหญ่… ได้โปรด… พาลูกข้าหนีไป”
ชายร่างสูงในชุดเก่าคร่ำ — พี่ชายของนาง ผู้ที่ทั้งตระกูลเรียกว่า “ขี้เมา”
สะดุ้งเงยหน้ามองด้วยความตกใจ แต่พอเห็นแววตาของน้องสาว เขาก็เข้าใจทันที
หญิงสาวร่ายคาถาอย่างรวดเร็ว — แสงสีเงินหมุนวนรอบตัวเด็ก
เสียงพร่ำสวดดังขึ้นในภาษาบรรพกาล ก่อนพลังมหาศาลซึมเข้าสู่ร่างทารก
กลีบดอกเหมยโปรยปรายท่ามกลางสายฝน—ทารกหญิงแปรเปลี่ยนเป็นเด็กชายในชั่วขณะ
ลมหยุดพัด ฝนหยุดตก
“นี่คือคำสาปแห่งการปกป้อง… จะไม่มีใครรู้ว่าเจ้าคือใคร…. เจ้าจงเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาไร้ซึ่งคำสาปและพลังเซียน
หญิงสาวยื่นผ้าแผนที่สีหม่นให้กับพี่ชาย — เส้นทางสู่ “จุดกำเนิดแห่งบรรพบุรุษ”
ที่ไม่มีผู้ใดในตระกูลกล้าเหยียบย่างมานานนับพันปี
เสียงฝีเท้านับร้อยดังเข้ามาใกล้
“ไปซะ!” รักษาตัวด้วยท่านพี่ จงคุ้มกันเค้าให้ดีเสียงสะอื้นพร้อมน้ำตามองตามชายร่างใหญ่
ชายขี้เมาอุ้มเด็กทารกแนบอก พุ่งฝ่าฝนที่กระหน่ำไม่หยุด
ท่ามกลางแสงฟ้าแลบ เสียงคำรามของฟ้าดิน และคำร่ำไห้ของมารดาที่ค่อย ๆ จางหายไปในสายลม…
บุตรแห่งชะตา… ได้ถือกำเนิดแล้ว
โลกทั้งเก้าจะสั่นสะเทือนอีกครั้ง—เพียงเพราะการร้องไห้ของเด็กน้อยเพียงหนึ่งเดียว
ถึงแม้จะทิ้งไปนานมากๆดองไว้นานมากๆ แต่ก็ยังอยากเขียนให้เสร็จแม้จะผ่านเรื่องราวร้ายๆมาแทบรับไม่ไหว😊
ช่วยตั้งชื่อเรื่องหน่อยค้าบ
“หากเป็นหญิง — จะนำหายนะมาสู่สวรรค์ทั้งเก้า
หากเป็นชาย — จะไร้ซึ่งพลังแห่งเซียน”
เสียงทำนายอันเยือกเย็นของผู้ลึกลับก้องสะท้อนอยู่ในหอคัมภีร์โบราณ
นับจากวันนั้น—สายตาทั้งตระกูลหันจับจ้องยังครรภ์ของหญิงผู้เป็นภรรยาแห่งตระกูล “หลิง” ราวกับชะตาแห่งโลกขึ้นอยู่กับชีวิตเล็ก ๆ ที่ยังไม่ถือกำเนิด
คืนหนึ่ง ท้องฟ้ากรีดร้องด้วยฟ้าผ่า
สายฝนกระหน่ำไม่หยุดราวกับฟ้าดินร่ำไห้
หญิงสาวผู้เป็นแม่โอดครวญด้วยความเจ็บปวด เสียงร้องของทารกดังก้องขึ้น
และในชั่วพริบตานั้นเอง—เปลวเพลิง ลมกรด คลื่นน้ำ และแรงสั่นสะเทือนของผืนดิน ปะทุขึ้นพร้อมกันกลางห้องคลอด
“ธาตุทั้งสี่… สั่นสะเทือนพร้อมกัน!”
เสียงนางรับใช้กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว
“นาง… เป็นเด็กหญิง!”
ทุกสิ่งเงียบงันชั่วขณะ ก่อนเสียงฝีเท้าทหารดังขึ้นทั่วรอบปราสาท
หญิงสาวผู้เป็นแม่กัดริมฝีปากเลือดซึม ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและรักในเวลาเดียวกัน
“พี่ใหญ่… ได้โปรด… พาลูกข้าหนีไป”
ชายร่างสูงในชุดเก่าคร่ำ — พี่ชายของนาง ผู้ที่ทั้งตระกูลเรียกว่า “ขี้เมา”
สะดุ้งเงยหน้ามองด้วยความตกใจ แต่พอเห็นแววตาของน้องสาว เขาก็เข้าใจทันที
หญิงสาวร่ายคาถาอย่างรวดเร็ว — แสงสีเงินหมุนวนรอบตัวเด็ก
เสียงพร่ำสวดดังขึ้นในภาษาบรรพกาล ก่อนพลังมหาศาลซึมเข้าสู่ร่างทารก
กลีบดอกเหมยโปรยปรายท่ามกลางสายฝน—ทารกหญิงแปรเปลี่ยนเป็นเด็กชายในชั่วขณะ
ลมหยุดพัด ฝนหยุดตก
“นี่คือคำสาปแห่งการปกป้อง… จะไม่มีใครรู้ว่าเจ้าคือใคร…. เจ้าจงเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาไร้ซึ่งคำสาปและพลังเซียน
หญิงสาวยื่นผ้าแผนที่สีหม่นให้กับพี่ชาย — เส้นทางสู่ “จุดกำเนิดแห่งบรรพบุรุษ”
ที่ไม่มีผู้ใดในตระกูลกล้าเหยียบย่างมานานนับพันปี
เสียงฝีเท้านับร้อยดังเข้ามาใกล้
“ไปซะ!” รักษาตัวด้วยท่านพี่ จงคุ้มกันเค้าให้ดีเสียงสะอื้นพร้อมน้ำตามองตามชายร่างใหญ่
ชายขี้เมาอุ้มเด็กทารกแนบอก พุ่งฝ่าฝนที่กระหน่ำไม่หยุด
ท่ามกลางแสงฟ้าแลบ เสียงคำรามของฟ้าดิน และคำร่ำไห้ของมารดาที่ค่อย ๆ จางหายไปในสายลม…
บุตรแห่งชะตา… ได้ถือกำเนิดแล้ว
โลกทั้งเก้าจะสั่นสะเทือนอีกครั้ง—เพียงเพราะการร้องไห้ของเด็กน้อยเพียงหนึ่งเดียว
ถึงแม้จะทิ้งไปนานมากๆดองไว้นานมากๆ แต่ก็ยังอยากเขียนให้เสร็จแม้จะผ่านเรื่องราวร้ายๆมาแทบรับไม่ไหว😊