ขอละบาย

โค๊ดเหนื่อย ท้อ มันอัดอั้นอยู่ในใจแต่พูดไม่ได้ ไม่มีความกล้าที่จะพูดออกไป กลัวทุกอย่าง กลัวว่าจะไม่ถูกรัก กลัวทุกคนเกรียด กลัวการถูกทิ้ง รัองไห้ก่อต้องกั้นไม่ให้มีเสียงเพราะกลัวจะมีคนได้ยิน เวลาน้อยใจก่อทำได้แต่เงียบ ไม่กล้าตอบโต ต้องค่อยทำก่อต้องค่อยแค่สายตาคนอื่น ต้องค่อยมองสีหน้าคนล้อมข้าง คนสองคนเ`ขาเกลียดกันแต่เราเป็นคนกลาง จะทำไงได้ก่อต้องค่อยมองสีหน้าคนนั้นที่คนนี้ที่ ต้องค่อยปับตัวตามนำ้เสียงของคน มันเหนื่อยน่ะ เราก่ออายุแค่18 ต้องค่อยฟังอะไรแบบนี้ บอกไม่ได้คาดหวังอะไรขอแค่ให้เราเป็นคนดีแต่บางครั้งคำพูดก่อยังสือถือความคาดหวังอยู่เสมอ คนฟังมันจะรุ้สืกสึกยังไง ก่อเราทำได้แค่นี้ ทำไม่ต้องเอาเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่น คนฟังมันก่อน้อยใจ แต่แสดงออกไม่ได้ ทำได้แค่ฟังเงียบไป ได้แค่ทำที่เป็นยิ้มแก้เก้อ
บางที่เราอาจไม่ควรเกิดมาแต่แรก