เราเป็นคนพูดไม่เก่ง เงียบๆ หน้าเหวี่ยงนิดหน่อย แต่หลังๆพยายามยิ้มค่ะ รู้สึกว่ามันฝืนมากๆ แต่พอไม่ฝืนคนก้กลัวอีก แรกๆเราก็อยู่แลบนี่ของเราแหละ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำเพราะคิดว่ามันคือนิสัยของเรา จนแม่เพื่อนทักว่าทำไมไม่พูด เวลาคนอื่นอยู่ด้วยยังอึดอัด ขนาดพ่อแม่ยังอึดอัดเลย เดิมทีโซฟาที่บ้านพ่อจะชอบนั่ฝดูทีวี แม่จะชอบนั่งเล่นโทรศัพท์ข้างพ่อ พอเรามานั่งดูก่อนหน้าพวกเขา ทำท่าจะนั่งพอเห็นเราเขาย้ายกันไปอยู่ในห้องทั้ง2คนเลย บางทีเรานั่งอยู่ฝั่งขวาแม่จะมานั่งข้างน้องแม่ยอมนั่งบนพื้นไม่ยอมมานั่งข้างเรา  แล้วไม่ใช่เป็นแค่พ่อแม่ญาติๆเด็กๆผู้ใหญ่ทุกคนเลยค่ะเป็นหมด คนอื่นเวลาเขาเดินผ่านเขาจะชอบทักชวนกินข้าวนู่นนี่ แต่พอเจอเราเขาเดินผ่านไม่มองหน้าเลย พอเดินไปเจออีกคนรุ่นเดียวกับเรา เขาทักเฉย แอบน้อยใจค่ะ เวลาเราจะดุใครเราจะใช้สีหน้าเป็นหนักจะไม่พูด เพราะกลัวคนฟังจะเจ็บ เพราะเราด่าแรงมากเลย พยายามเก็บไว้ เช่น เวลาที่มีเด็กหลานๆมาเล่นที่บ้านพวกนางจะกลัวเราหมดเลย เหมือนทั้งตระกูลเด็กๆจะกลัวเราอยู่คนเดียว พวกนางก้จะชอบมานั่งบนโซฟาในบ้าน ซึ่งบ้านเราแม่ค่อนข้างเจ้าระเบียบมาก เวลาที่บ้านสกปรกแม่จะโทษเราก่อนเสมอ เราเลยไม่อยากโดนด่า ซึ่งส่วนใหญ่เด็กพวกนี่แหละค่ะที่ทำบ้านสกปรก พอเป็นแบบนั้นอยู่บ่อยๆเราก้ใช้สายตาไปเรื่อยๆ เด็กมันเริ่มกลัว บางทีเราแค่เดินผ่าน พอเห็นเราเขายังอ้อมไปอีกทางเลย ผู้ใหญ่ด้วย เวลาเห็นเรานั่งหลังบ้าน แล้วเขาลืมของไว้ เขาจะยอมรอ ให้เราลุกขึ้นก่อนถึงจะมาเอา ผู้ใหญ่ทุกคน สนิทกับหลานๆรุ่นคราวเดียวกับเราเยอะมาก ช่วยเหลือกัน คุยเรื่องสนุกๆตามประสาวัยรุ่น กับผู้ใหญ่บ้าง เราดูเป็นคนแปลกเสมอเลย อยากสนิทแบบนั้นบ้าง แต่เราแค่พูดไม่เก่ง บางทีเขาโยนมุกมาให้ แล้วเราตอบแบบเชยๆไม่ตลก ทำให้เสียบรรยากาศมากเลย ขนาดยายเราแกอายุมากแล้ว เวบาแกจะเป็นลม หรือไม่สบายแกเรียกหลายๆคนอื่นตลอด เหมือนแกเกรงใจอ่ะค่เ น้องเราก้ดูไม่เป็นกันเองกับเราขนาดสนิทกันม๊ากก เวลาเราอยู่ในบ้านแล้วแม่พูดถึงเรา บรรยากาศจากสนุกกลายเป็นเงียบไปเลย พอเปลี่ยนเรื่องกลับสนุกเหมือนเดิม(อันนี้เราแอบได้ยินบ่อยมากๆ) เราลองพยายามฝืนแล้วแต่มันเหนื่อยมากๆเหมือนมันไม่ใช่ตัวเราเลยค่ะ เราไม่ได้มีคำในหัวเยอะขนาดนั้น ท้อจังเลย ตอนนี้ญาติๆเราคนในบ้านดูไม่สนิทหรืออึดอัดกับเรามากๆ อาการพวกเขาออกเลย พอเราจะไปพูดคุยด้วย เหมือนพวกเขาดูอึดอัด ยิ้มแห้งๆ พยายามหาเรื่องว่าอ่อ ทำอันนู้ตั้งไว้อยู่ เดี๋ยวไปปิดก่อนนะ นู่นนี่ ทุกวันนี้ไม่กล้าออกจากบ้านเลยค่ะ ออกไปปุ๊ปบรรยากาศเปลี่ยน เราอึดอัดเขาก้อึดอัด เอาตรงๆจะว่าเราก้ได้นะคเเราก้แอบอิจฉาญาติๆที่คราวเดียวกับเรามีแต่ผู้ใหญ่เอ็นดู ช่วยเหลือ คุยตลกด้วยกัน ดูมีความสุขมาก ต่างกับเราเลย ตอนแรกเราคิดว่าเราก็เป้นแบบนี้ของเรา เราไม่ได้อยากเป็นด้วยซ้ำ เราก้อยากเฟรนลี่พูดเก่ง เข้าสังคมได้ แต่มันเหมือนเปลี่ยนไม่ได้แล้วค่ะ อันนี่เราอาจจะผิดนะคะ ฮืออ เราควรทำยังไงดี😭