เรารู้สึกกำลังมีปัญหาในชีวิตคู่ค่ะ
เรา30 คิดว่าปัจจุบันตัวเองมีงานมั่นคงแล้ว ในที่นี่คือทำงานองค์กรใหญ่ประมาณหนึ่ง+รายรับมากกว่ารายจ่าย ใช้เงินที่หามาได้แบบคล่องตัว มีเงินเก็บ มีรถ
แฟนเรา28 ทำงาน บ.เอกชนเล็กๆ รายได้ไม่คงที่ตั้งแต่15,000 - 20,000 ตามหน้างานแต่ละเดือน เค้ามีภาระผ่อนรถเพราะฉะนั้นเงินเก็บก็แทบจะไม่มี
จริงๆพวกเราคบกันมา6ปีละค่า(ทำงานคนละจังหวัด) ที่ผ่านมาเรารักกันดีมาตลอดไม่เคยทะเลาะกันเรื่องใหญ่ๆเลย แต่ตอนนี้ปัญหามันอยู่ที่เราอายุมากขึ้น เราอยากได้ความมั่นคงในชีวิตคู่ค่ะ เรามองไปถึงจุดที่เราแต่งงาน มีลูก ส่งลูกเรียนโรงเรียนดีๆ มีเงินพาครอบครัวไปเที่ยว กินอาหารดีๆ เราเคยคุยกับแฟนเค้าบอกว่าจะเก็บเงินแต่งงานกับเรา แต่มันไม่เห็นผลลัพธ์สักทีค่ะ(ปัจจุบันมีอยู่ไม่ถึงหมื่น อันนี้แอบอึ้งค่ะ) แล้วพอเราดูจากพฤติกรรมแฟนเหมือนเค้ายังไม่ได้มองไปไกลขนาดนั้น เค้าเป็นฟีลทำงานมีเงินใช้ไปเดือนๆก็โอเคแล้ว เราเลยรู้สึกว่าเราอาจจะมองอนาคต/เป้าหมายในชีวิตไม่เหมือนกันแล้วรึเปล่านะ
ถามว่าเคยคุยกับแฟนตั้งแต่แรกๆที่คบกันไหมว่าอนาคตจะเป็นยังไง >> คุยค่ะ เราพูดและผลักดันมาตลอดว่าอยากให้เค้ามีงานที่มั่นคงกว่านี้ สามารถใช้จ่ายได้คล่องตัวกว่านี้เพื่อตัวเค้าเองเพื่อพวกเราในอนาคตด้วย ช่วยหาที่สมัครงาน ช่วยเขียนใบสมัคร จนบางทีกลายเป็นกดดัน เค้าเคยพูดว่าถ้ามีคนที่ดีกับเรามากกว่าเค้าไปได้เลย เค้าอยากให้เราเจอคนดีๆ เค้าคงทำได้เท่านี้ แต่ตอนนั้นเราคิดว่าพวกเรายังเด็กอยู่ควรให้เวลาเค้าหน่อย เค้ากำลังสร้างตัว แต่ผ่านมา6ปีแล้วมันยังไม่มีอะไรเปลี่ยนเลยค่ะ เราคิดว่าเราจะพอแล้ว แต่!!พอมองย้อนกลับไปเค้าไม่ใช่คนขี้เกียจ เค้าก็พยายามหาทางเรียนนู่นนี่เพิ่มเติม แต่ก็ยังไม่ได้งานดีๆสักที(แต่ก็จะมีจุดย้อนแย้งบ้าง เช่น เราบอกให้เค้าไปสอบเข้าทำงานองค์กรใหญ่ๆ เค้าก็ดูไม่ได้ตั้งใจขนาดนั้น ไม่ได้พยายามขนาดนั้น เหมือนไปสอบๆให้เราสบายใจ)
พองานของเค้าที่รายรับมันน้อย มันเลยมากระทบเรื่องอื่นๆค่ะ เช่น เวลาไปเจอกันเราเป็นคนไปหาเค้า บางทีอยากให้เค้าช่วยsupportเรื่องค่าอาหารบ้างก็ยังดี แต่มันกลายเป็นเราจัดการหมดทั้งค่าที่พัก ค่าอาหาร ค่าเดินทาง จนเราไม่อยากไปเจอแล้วเพราะเรารับภาระฝ่ายเดียว
หรือตอนไปกินอาหาร บางทีเราอยากกินมื้อพิเศษแบบดีๆหน่อย เราก็ไม่กล้าบอกแฟน กลัวแฟนจะจ่ายไม่ไหว กลัวเค้าจะน้อยใจ กลัวเค้าจะหาว่าเราฟุ่มเฟือย เราเลยต้องไปกินกับเพื่อนแทน มันรู้สึกเหมือนไม่ได้รับการsupportทั้งทรัพย์ ทั้งด้านจิตใจ จนมีความรู้สึกเล็กๆว่า เราไม่มีเค้าเราก็ดูแลตัวเองได้นิ อยากทำไรก็ทำ อยากกินไรก็กิน
ตอนนี้เลยเกิดความสับสนในชีวิตมากค่ะ อยากพอแล้วแต่แฟนก็ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ตัวเราเองก็อยากก้าวไปข้างหน้าตามฝันเหมือนกัน คือใจจริงๆของเราคือ"อยากก้าวไปข้างหน้าพร้อมเค้าค่ะ" แต่รู้สึกมันยากมากๆๆเลย อายุก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆไม่รู้ต้องรออีกนานไหม
ถ้าเป็นเพื่อนๆจะแก้ปัญหานี้ยังไงดีคะ
มองอนาคตของคู่ตัวเองไม่ออก ควรจะหยุดหรือไปต่อดี?
เรา30 คิดว่าปัจจุบันตัวเองมีงานมั่นคงแล้ว ในที่นี่คือทำงานองค์กรใหญ่ประมาณหนึ่ง+รายรับมากกว่ารายจ่าย ใช้เงินที่หามาได้แบบคล่องตัว มีเงินเก็บ มีรถ
แฟนเรา28 ทำงาน บ.เอกชนเล็กๆ รายได้ไม่คงที่ตั้งแต่15,000 - 20,000 ตามหน้างานแต่ละเดือน เค้ามีภาระผ่อนรถเพราะฉะนั้นเงินเก็บก็แทบจะไม่มี
จริงๆพวกเราคบกันมา6ปีละค่า(ทำงานคนละจังหวัด) ที่ผ่านมาเรารักกันดีมาตลอดไม่เคยทะเลาะกันเรื่องใหญ่ๆเลย แต่ตอนนี้ปัญหามันอยู่ที่เราอายุมากขึ้น เราอยากได้ความมั่นคงในชีวิตคู่ค่ะ เรามองไปถึงจุดที่เราแต่งงาน มีลูก ส่งลูกเรียนโรงเรียนดีๆ มีเงินพาครอบครัวไปเที่ยว กินอาหารดีๆ เราเคยคุยกับแฟนเค้าบอกว่าจะเก็บเงินแต่งงานกับเรา แต่มันไม่เห็นผลลัพธ์สักทีค่ะ(ปัจจุบันมีอยู่ไม่ถึงหมื่น อันนี้แอบอึ้งค่ะ) แล้วพอเราดูจากพฤติกรรมแฟนเหมือนเค้ายังไม่ได้มองไปไกลขนาดนั้น เค้าเป็นฟีลทำงานมีเงินใช้ไปเดือนๆก็โอเคแล้ว เราเลยรู้สึกว่าเราอาจจะมองอนาคต/เป้าหมายในชีวิตไม่เหมือนกันแล้วรึเปล่านะ
ถามว่าเคยคุยกับแฟนตั้งแต่แรกๆที่คบกันไหมว่าอนาคตจะเป็นยังไง >> คุยค่ะ เราพูดและผลักดันมาตลอดว่าอยากให้เค้ามีงานที่มั่นคงกว่านี้ สามารถใช้จ่ายได้คล่องตัวกว่านี้เพื่อตัวเค้าเองเพื่อพวกเราในอนาคตด้วย ช่วยหาที่สมัครงาน ช่วยเขียนใบสมัคร จนบางทีกลายเป็นกดดัน เค้าเคยพูดว่าถ้ามีคนที่ดีกับเรามากกว่าเค้าไปได้เลย เค้าอยากให้เราเจอคนดีๆ เค้าคงทำได้เท่านี้ แต่ตอนนั้นเราคิดว่าพวกเรายังเด็กอยู่ควรให้เวลาเค้าหน่อย เค้ากำลังสร้างตัว แต่ผ่านมา6ปีแล้วมันยังไม่มีอะไรเปลี่ยนเลยค่ะ เราคิดว่าเราจะพอแล้ว แต่!!พอมองย้อนกลับไปเค้าไม่ใช่คนขี้เกียจ เค้าก็พยายามหาทางเรียนนู่นนี่เพิ่มเติม แต่ก็ยังไม่ได้งานดีๆสักที(แต่ก็จะมีจุดย้อนแย้งบ้าง เช่น เราบอกให้เค้าไปสอบเข้าทำงานองค์กรใหญ่ๆ เค้าก็ดูไม่ได้ตั้งใจขนาดนั้น ไม่ได้พยายามขนาดนั้น เหมือนไปสอบๆให้เราสบายใจ)
พองานของเค้าที่รายรับมันน้อย มันเลยมากระทบเรื่องอื่นๆค่ะ เช่น เวลาไปเจอกันเราเป็นคนไปหาเค้า บางทีอยากให้เค้าช่วยsupportเรื่องค่าอาหารบ้างก็ยังดี แต่มันกลายเป็นเราจัดการหมดทั้งค่าที่พัก ค่าอาหาร ค่าเดินทาง จนเราไม่อยากไปเจอแล้วเพราะเรารับภาระฝ่ายเดียว
หรือตอนไปกินอาหาร บางทีเราอยากกินมื้อพิเศษแบบดีๆหน่อย เราก็ไม่กล้าบอกแฟน กลัวแฟนจะจ่ายไม่ไหว กลัวเค้าจะน้อยใจ กลัวเค้าจะหาว่าเราฟุ่มเฟือย เราเลยต้องไปกินกับเพื่อนแทน มันรู้สึกเหมือนไม่ได้รับการsupportทั้งทรัพย์ ทั้งด้านจิตใจ จนมีความรู้สึกเล็กๆว่า เราไม่มีเค้าเราก็ดูแลตัวเองได้นิ อยากทำไรก็ทำ อยากกินไรก็กิน
ตอนนี้เลยเกิดความสับสนในชีวิตมากค่ะ อยากพอแล้วแต่แฟนก็ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ตัวเราเองก็อยากก้าวไปข้างหน้าตามฝันเหมือนกัน คือใจจริงๆของเราคือ"อยากก้าวไปข้างหน้าพร้อมเค้าค่ะ" แต่รู้สึกมันยากมากๆๆเลย อายุก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆไม่รู้ต้องรออีกนานไหม
ถ้าเป็นเพื่อนๆจะแก้ปัญหานี้ยังไงดีคะ