ผมขอคำแนะนำจากพี่ๆผู้ใหญ่ทีครับปีนี้ผมอายุ17ผมเกิดในบ้านหลังโตมีรถหลายคันมีแอร์ให้นอนแต่ผมรู้สึกโดนเดี่ยวดิ่งสุดๆเพราะผมไม่มีพ่อไม่มีแม่เหมือนคนอื่นผมอยู่กับตายกับยาย ยายเป็นคนเลี้ยงดูผมเขารักผมมาก ถ้าผมป่วยเขาก็รีบขับรถหายาหาข้าวให้ผมกินทันทีทั้งๆที่เขาอายุตตั้ง70กว่าปีแล้วปีนี้เป็นปีที่ยายผมทรุดหนักๆสุดๆยายผมเป็นคนแข็งแรงยังเดินได้ปกติแต่ช่วงนี้อาการป่วยหนักกว่าเดิมมากเหมือนเขาไกล้ที่จะจากผมไปทุกทีบ้านหลังนี้มีป๋าเป็นเสาหลักครอบครัว ถ้ายายผมเสียผมคงเป็นภาระให้กับบ้านหลังนี้อีกหนึ่งคนเพราะเขาก็มีลูกมีงานที่ต้องดู พ่อผมติดคุกคดียา/ฆ่า แม่ผมก็ไปมีคนใหม่มีน้องผมที่ดูแลอีก2คนกับลูกติดฝั่งคนใหม่อีก3คน ผมเป็นคนโตสุดผมรู้ว่าถ้าผมไปอาศัยอยู่กินกับฝั่งแม่ผมคงเป็นภาระเพิ่มเป็นข้อผิดพลาดที่เขาสร้างขึ้นมา ผมไม่รู้จะจัดการกับความคิดแบบนี้ยังไง ผมทนทุกทรานร้องให้คนเดียวในห้องสี่เหลี่ยมทุกวันผมเป็นแบบนี้มา5ปี ผมหาวิธีฆ่าตัวตายทุกวันแต่ผมก็กลัวเป็นภาระ ผมคิดจะหนีไปโดดน้ำหรือหาที่สงบๆที่ไม่มีใครรู้จักผม หรือที่ๆครอบครัวผมไม่รู้จักเลยเพื่อจบชีวิตตัวเอง ผมรู้สึกโดดเดี่ยวไม่มีที่พึ่งไม่มีที่ระบายไม่มีคนที่รัก  ผมรู้สึกทั้งชีวิตผมขาดสิ่งที่เรียกว่าความรักมาตลอดความรักที่มาจากแม่และพ่อผมน้อยใจมากๆที่คนอื่นมีพ่อแม่ ผมรู้สึกว่าตัวเองก็เป็นแค่ส่วนเกินที่โลกไม่ต้องการ ผมขอคำนแนะจากพี่ๆผู้ใหญ่ทีครับว่าผมควรแก้ไขกับมันยังไงผมรู้สึกอยากไปแต่ก็ห่วงตากับยายผม ผมยังรักและผูกพันกับบ้านหลังนี้แต่ผมรู้สึกไม่อยากอยู่เป็นภาระให้ใครเหนื่อยผมรู้สึกว่าที่ผมอยู่บ้านนี้ได้เพราะมีตายายเป็นโล่ให้ผมได้อยู่ต่อผมทนต่อไม่ไหวแล้วจริงๆช่วยทีครับ ผมแค่รู้สึกตัวเองโดดเดี่ยวไม่มีที่พึ่งพาผมเข้าใจว่าการรคิดแบบนี้มันทำลายตัวเองแต่ผมก็หยุดคิดไม่ได้