[การพัฒนาทีมให้ยั่งยืน คือการกลับมายืนแบบที่เคยเป็น]

ในอดีตก่อนช่วง 1-3 ปีหลัง ช่วงที่ป้าคล๊อปเขามาใหม่ๆ ทีมลิพูลของเรา ยังทำทีมได้ดีและสนุกกว่านี้ค่ะ ยิ่งในช่วงยุครอดเจอร์ ทีมเราสามารถปั้นนักเตะดีๆ ขายต่อให้ทีมใหญ่ๆได้ปีละ 1-2 คนทุกปี การเงินของทีมก็มั่นคง สโมสรมีรายได้หล่อเลี้ยง ผลงานทีมก็ประคองไม่ให้หลุดท๊อป 10 ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้วค่ะ จนมาในช่วงปี 2019 นี่แหละค่ะ เป็นปีที่โลกกำลังอยู่ในช่วงโกลาหล ป้าคล๊อปก็พาทีมเราในช่วงชลมุนกวาดแชมป์มาเรียบเลยค่ะ ตั้งแต่นั้นมานั่นก็เหมือนภาพลวง ทำให้ทีมทุ่มเงินใช่จ่ายอย่างหนักในแต่ละปี นักเตะที่ควรจะทำกำไรให้กับทีม ทีมเราก็กั๊กไว้ ฝืนธรรมชาติการทำทีมที่เราเคยมีมาเนิ่นนาน  และผลที่ได้มา ก็คือความสำเร็จที่ทำได้แค่เฉียดไปเฉียดมาแค่นั้น

ทำให้การทีมของป้าคล๊อปช่วงหลังๆ เริ่มทำทีมเข้ามาอยู่ในร่องในรอยธรรมชาติมากขึ้น ก่อนจะลาทีมไป ยังพอปั้นนักเตะขายให้รีลมาดริด ทำเงินให้กับทีมได้บ้าง แต่จนมาถึงปีที่แล้ว ป้าสลอดดันได้แชมป์หลีกมาแบบงงๆ ทำให้ปีนี้คุ้มคลั่งทุ่มซื้อนักเตะมาเพิ่มอีก และผลงานก็อย่างที่เห็นค่ะ ไม่คุ้มกับเงินที่ลงไปเลย แถมจะขายต่อราคาก้ไม่ได้อีก และนักเตะที่ควรจะทำเงินให้กับสโมสร 100+ ล้านปอนด์แน่ๆ อย่างซอเลาะห์ ก็มาถึงจุดที่ราคาหล่นฮวบ นักเตะหลายๆคนที่อยู่ในช่วงยุคโกลาหลแชมป์ปี 2019 ถ้าขาย ณ ตอนนั้น ทั้งซอเลาะห์ , วานดิ๊ก , เทรนอาโน , โรเบิร์ตสัน ต้องได้ไม่ต่ำกว่า 500 ล้านปอนด์แน่ๆ แต่อย่างที่เห็นค่ะ การกั๊กนักเตะเหล่านี้ไว้ หลังจากปี 2019 ทีมลิพูลได้แชมป์ ใบจิ๋วอย่างถ้วยลีกคัพมา 2 ใบ คือปี 2022 กับปี 2024 มันคุ้มกับเงิน 500 ล้านปอนด์หรือไม่คะ หนูเชื่อว่าสาวกนกแดงต่างกัดฟันกอดถ้วยแชมป์ลีกคัพ 2 ใบนั้นไว้ ด้วยความหน้าตาชื่นมื่นจริงๆค่ะ ชื่นมื่นบลื่นนนนนน