อภิณหปัจจเวกขณ์ และ นางอัมพปาลี

บทสวดอภิณหปัจจเวกขณ์ (แบบบาลีอักษรไทย)
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้[Intro / Chant] นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ
(ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้อะระหันต์ ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง)

---

[Verse 1: การประกาศหลักธรรม]

ปัญจิมานิ ภิกขะเว ฐานานิ,
(ดูกรภิกษุทั้งหลาย ฐานะ ๕ ประการเหล่านี้)

อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพานิ,
(อันสตรีก็ดี บุรุษก็ดี คฤหัสถ์ก็ดี บรรพชิตก็ดี ควรพิจารณาเนืองๆ)

อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา, คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา.
(ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิง ผู้ชาย ชาวบ้าน หรือนักบวชก็ตาม) กะตะมานิ ปัญจะ? (ฐานะ ๕ ประการนั้นมีอะไรบ้าง?)

---

[Verse 2: ชราธรรม และ พยาธิธรรม]

ชะราธัมโมมหิ ชะรัง อะนะตีโตติ,
(เรามีความแก่เป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความแก่ไปได้)

อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง...
(สิ่งนี้ควรพิจารณาเนืองๆ...)

พะยาธิธัมโมมหิ พะยาธิง อะนะตีโตติ,
(เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความเจ็บไขไปได้)

อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง...
(สิ่งนี้ควรพิจารณาเนืองๆ...)

---

[Verse 3: มรณธรรม และ การพลัดพราก]

มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะตีโตติ,
(เรามีความตายเป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความตายไปได้)

อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง...
(สิ่งนี้ควรพิจารณาเนืองๆ...)

สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ, นานาภาโว วินาภาโวติ,
(เราจะต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งสิ้น)

อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง...
(สิ่งนี้ควรพิจารณาเนืองๆ...)

---

[Chorus: กฎแห่งกรรม]

กัมมัสสะโกมหิ กัมมะทายาโท,
(เรามีกรรมเป็นของตน มีกรรมเป็นทายาท)

กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระโณ.
(มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย)

ยัง กัมมัง กะริสสามิ, กัลยาณัง วา ปาปะกัง วา,
(เราจักทำกรรมใดไว้ ดีก็ตาม ชั่วก็ตาม)

ตัสสะ ทายาโด ภะวิสสามีติ.
(เราจักเป็นผู้รับผลของกรรมนั้นๆ)

---

[Outro: บทสรุป] อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง...
(ควรพิจารณาเนืองๆ เช่นนี้แล...)

สาธุ... สาธุ... สาธุ...

กลอนธรรมะ: พิจารณาเนืองๆ (อภิณหปัจจเวกขณ์)

ห้าประการ พิจารณา นิจจศีล
เตือนชีวิน ให้รู้ สู่สังขาร
เรามีความ แก่ชรา เป็นบริวาร
สังขารงาน ร่วงโรย ไปทุกวัน

เรามีความ เจ็บไข้ เป็นธรรมดา
โรคเยือนมา รุมเร้า ไม่ผกผัน
เรามีความ ตายข้างหน้า เป็นสำคัญ
ไม่เคยกัน หลีกพ้น หนีทางไป

พลัดพรากจาก ของรัก ของชอบใจ
ล้วนอาลัย วินาศสิ้น จิตหวั่นไหว
แต่ทุกสิ่ง คือกฎเกณฑ์ ธรรมชาติไซร้
มิใช่ใคร ลิขิต ให้เราตรม

เรามีกรรม เป็นสมบัติ เป็นทายาท
กรรมเป็นชาติ เป็นเผ่าพันธุ์ ที่สะสม
กรรมเป็นที่ พึ่งอาศัย และระงม
รับผลกรรม ดีชั่ว ที่ตัวทำ

พึงพิจารณา เนืองนิตย์ จิตผ่องใส
ไม่ประมาท หลงไป ในถลำ
ให้รู้เท่า ทันสัจธรรม อันตอกย้ำ
ก่อนจะถึง วันที่กรรม... ส่งผลเอย.