ช่วงที่รู้สึกว่าตัวเองนิ่งไปหมด ไม่ได้แย่แต่ก็ไม่ได้มีความสุข จนต้องกลับมาถามตัวเองจริงจังอีกครั้ง

มีใครเคยเป็นไหมคะ อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าชีวิตมันนิ่งไปหมด ไม่ได้มีเรื่องแย่อะไรเข้ามา แต่ก็ไม่ได้รู้สึกมีความสุขกับอะไรเป็นพิเศษเหมือนกัน
เรายังใช้ชีวิตตามปกติ ทำงาน กิน นอน เจอคนเดิม ๆ ทำสิ่งเดิม ๆ ทุกวัน แต่ข้างในมันเหมือนว่าง ๆ แบบบอกไม่ถูก
ตอนแรกก็คิดว่าเดี๋ยวมันคงผ่านไปเอง เลยพยายามไม่สนใจ แต่พอปล่อยไว้นาน ๆ มันกลับยิ่งชัดขึ้นว่าเรากำลัง “เฉย” กับทุกอย่างมากเกินไป
สิ่งที่เคยชอบก็ไม่ค่อยอยากทำ สิ่งที่เคยตั้งใจก็กลายเป็นแค่ทำให้มันจบ ๆ ไปในแต่ละวัน
มันไม่ถึงขั้นเศร้านะคะ แต่มันเหมือนไม่มีแรงขับอะไรเลย เหมือนใช้ชีวิตไปวัน ๆ มากกว่าใช้ชีวิตจริง ๆ
มีอยู่วันนึงเรานั่งคิดกับตัวเองนานมาก ว่าจริง ๆ แล้วเรากำลังต้องการอะไรกันแน่ หรือแค่หลงทางเฉย ๆ
เราเลยลองเริ่มจากอะไรเล็ก ๆ อย่างการเปลี่ยนบรรยากาศรอบตัวนิดหน่อย ลองทำอะไรที่ไม่เคยทำบ้าง ถึงจะเล็กน้อยแต่ก็รู้สึกว่ามันช่วยให้มีอะไรใหม่ ๆ เข้ามา
ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้นทันทีนะคะ แต่เหมือนมันค่อย ๆ เติมอะไรบางอย่างกลับมาแบบช้า ๆ
อย่างน้อยมันก็ทำให้เรารู้ว่าเรายังรู้สึกกับอะไรได้อยู่ ไม่ได้ว่างเปล่าขนาดนั้น
ตอนนี้ก็ยังอยู่ในช่วงค่อย ๆ หาจังหวะของตัวเองใหม่ อาจจะยังไม่ชัดเจนมาก แต่ก็รู้สึกดีกว่าการปล่อยให้มันนิ่งไปเรื่อย ๆ
บางทีช่วงที่เรารู้สึกเฉยกับทุกอย่าง อาจไม่ใช่เพราะชีวิตไม่มีอะไร แต่เป็นเพราะเรายังไม่ได้หยุดฟังตัวเองจริง ๆ ก็ได้ค่ะ