วันนี้วันสงกรานต์แล้ว ขอให้เป็นวันที่ดี มีความสุข สมบูรณ์วันนึงนะคะ เพื่อนๆ หลายๆ คนคงได้ใช้เวลาที่ดีกับครอบครัวที่รักกันแล้วค่ะ ส่วนตัวเรานั้น เราจากบ้านมา 20 กว่าปีแล้วค่ะ ย้ายมาอยู่ที่ภูมิลำเนาบ้านแฟนค่ะ แต่ว่าเราไม่เคยชินกับการมาอยู่ที่นี่เลยซักวันเดียวค่ะ อันนี้ก็อิงจากกระทู้ของเพื่อนที่มาตั้งคำถามว่า ชีวิตตอนโสด กับตอนไม่โสด ตอนไหนมีความสุขมากกว่ากัน ก็เลยเป็นที่มาของกระทู้นี้ค่ะ เพราะเราชอบช่วงเวลาโสดมากกว่ามากๆ ค่ะ
ในทุกเทศกาลสำคัญ เราไม่เคยได้กลับบ้านตัวเองเลยซักครั้งค่ะ วันสงกรานต์ วันปีใหม่ วันตรุษจีน กลายเป็นว่าทุกเทศกาลครอบครัวเรารวมตัวกัน ทานข้าวร่วมกัน มีช่วงเวลาดีๆ ด้วยกัน เราทำได้แค่มองภาพที่พวกเค้าส่งมา ทำได้เพียงโทรศัพท์ไป แม้แต่วันเกิดของคนสำคัญ เราก็ไม่เคยได้อยู่ร่วมโมเม้นท์ดีๆ เหล่านั้นเลยค่ะ
ครอบครัวแฟนเรา รวมทั้งแฟนเรา ก็ถือว่าเป็นคนดี แต่ว่า คนเราต่างการเลี้ยงดู ต่างวัฒนธรรม การใช้ชีวิตที่แตกต่างกัน ทำให้เรากลายเป็นคนที่ต้องปรับตัวค่ะ แน่นอนว่า เพราะเราย้ายมาอยู่ที่นี่กับพวกเค้าเหล่านั้น แฟนเราเหมือนได้กลับสู่ความเป็นตัวเอง เค้าก็ มีความสุขกับชีวิตที่ได้อยู่บ้านตัวเอง ครอบครัวของเค้า โดยมีเราดูแลทุกสิ่ง เค้าก็เริ่มไม่ใส่ใจเรา ละเลย เหมือนเคยชินกับการที่เราต้องเป็นแบบนี้ ทำสิ่งนั้น สิ่งนี้ค่ะ พอสะสมนานๆ เข้า มันเหมือนทำให้จิตใจเราค่อยๆ พังลงไปเรื่อยๆ ค่ะ เพียงแค่คำพูดเล็กน้อย ก็สามารถสะกิดใจเราได้แล้วค่ะ ดังนั้น ทุกวันที่เป็นเทศกาลดีๆ เราต้องอยู่เพียงลำพัง ตอกย้ำว่า เราไม่มีความสุขขนาดไหนค่ะ
แต่ว่า ชีวิตมันก็ต้องดำเนินต่อไปค่ะ ด้วยภาระหน้าที่ การงาน และสังคมที่อยู่ ทำให้เราปลงแล้วว่า เราคงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรมันได้มากค่ะ เราจึงพยายามมองหาความสุขเล็กๆ น้อยๆ รอบตัวเราค่ะ อย่างเช่นวันนี้ เราออกไปเดินตลาดเช้า มองหาดอกไม้สวยๆ เลือกมาทำน้ำปรุงสำหรับสรงน้ำพระ ตอนบ่ายจะออกไปวัดทำบุญเล็กๆ น้อยๆ ค่ะ การได้เดินเล่นคนเดียว แม้จะเหงา แต่ก็ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าในใจได้ค่ะ แล้วเพื่อนๆล่ะคะ มีใครที่ไม่ได้กลับบ้านบ้างคะ เหงากันหรือเปล่า ทำอะไรกันบ้างคะในช่วงเวลาแบบนี้
วันสงกรานต์มีใครไม่ได้กลับไปอยู่กับครอบครัวตัวเองไหมคะ แล้วใช้เวลากับตัวเองยังไงกันบ้างคะ สำหรับเราวันนี้คือวันที่เหงา
ในทุกเทศกาลสำคัญ เราไม่เคยได้กลับบ้านตัวเองเลยซักครั้งค่ะ วันสงกรานต์ วันปีใหม่ วันตรุษจีน กลายเป็นว่าทุกเทศกาลครอบครัวเรารวมตัวกัน ทานข้าวร่วมกัน มีช่วงเวลาดีๆ ด้วยกัน เราทำได้แค่มองภาพที่พวกเค้าส่งมา ทำได้เพียงโทรศัพท์ไป แม้แต่วันเกิดของคนสำคัญ เราก็ไม่เคยได้อยู่ร่วมโมเม้นท์ดีๆ เหล่านั้นเลยค่ะ
ครอบครัวแฟนเรา รวมทั้งแฟนเรา ก็ถือว่าเป็นคนดี แต่ว่า คนเราต่างการเลี้ยงดู ต่างวัฒนธรรม การใช้ชีวิตที่แตกต่างกัน ทำให้เรากลายเป็นคนที่ต้องปรับตัวค่ะ แน่นอนว่า เพราะเราย้ายมาอยู่ที่นี่กับพวกเค้าเหล่านั้น แฟนเราเหมือนได้กลับสู่ความเป็นตัวเอง เค้าก็ มีความสุขกับชีวิตที่ได้อยู่บ้านตัวเอง ครอบครัวของเค้า โดยมีเราดูแลทุกสิ่ง เค้าก็เริ่มไม่ใส่ใจเรา ละเลย เหมือนเคยชินกับการที่เราต้องเป็นแบบนี้ ทำสิ่งนั้น สิ่งนี้ค่ะ พอสะสมนานๆ เข้า มันเหมือนทำให้จิตใจเราค่อยๆ พังลงไปเรื่อยๆ ค่ะ เพียงแค่คำพูดเล็กน้อย ก็สามารถสะกิดใจเราได้แล้วค่ะ ดังนั้น ทุกวันที่เป็นเทศกาลดีๆ เราต้องอยู่เพียงลำพัง ตอกย้ำว่า เราไม่มีความสุขขนาดไหนค่ะ
แต่ว่า ชีวิตมันก็ต้องดำเนินต่อไปค่ะ ด้วยภาระหน้าที่ การงาน และสังคมที่อยู่ ทำให้เราปลงแล้วว่า เราคงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรมันได้มากค่ะ เราจึงพยายามมองหาความสุขเล็กๆ น้อยๆ รอบตัวเราค่ะ อย่างเช่นวันนี้ เราออกไปเดินตลาดเช้า มองหาดอกไม้สวยๆ เลือกมาทำน้ำปรุงสำหรับสรงน้ำพระ ตอนบ่ายจะออกไปวัดทำบุญเล็กๆ น้อยๆ ค่ะ การได้เดินเล่นคนเดียว แม้จะเหงา แต่ก็ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าในใจได้ค่ะ แล้วเพื่อนๆล่ะคะ มีใครที่ไม่ได้กลับบ้านบ้างคะ เหงากันหรือเปล่า ทำอะไรกันบ้างคะในช่วงเวลาแบบนี้