สวัสดีค่ะขออยู่ในนามคนไร้นามนะคะ เรา16 จะ 17 แล้วค่ะเราอยากระบายให้ใครสักคนฟังเลยเอามาลงในนี้
เมื่อ 2 ปีก่อนเราได้เข้าที่วิทยาลัยเทคนิคหนึ่ง เรายอมรับว่าตอนนั้นอยากเข้าสถาปัตยกรรมเพื่อเงิน ตอนนี้ก็กะจะชอบด้วย เราเรียนช่วง ปี1เทอม1อะไรก็ดีค่ะ เรามีอาจารย์คนหนึ่งเขาก็สอนเราดีมากแต่น่าเสียดายที่เขาเกษียณไปก่อนจนพอนานเข้า ปี1 เทอม 2 แรกๆก็โอเคนะเกรดเรายังพยุงได้ เหมือนปี1 เรารู้สึกดีใจด้วยซ้ำที่เรียน ช่วงม.ปลายเราเกรดดีขึ้นจริงฮ่าๆ ตอนม.ต้นเราค่อนข้างไม่ตั้งใจเรียนส่ะเท่าไหร่พอกลับตัวได้อัไรก็ดี
จนเราขึ้นปี2
ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ช่วงแรกยังพอเรียนได้จนเริ่มรู้สึกกดดันจากหลายอย่างเรื่องฝึกงาน อาจารย์ที่แผนก เพื่อนเป็นช่วงเวลาที่แย่มาก เราเริ่มเรียนช้าลงจนหยุดเรียนบ่อยๆ เราไม่อยากหยุดเลยนะแต่เรารู้สึกไปวิลัย ก็ไม่ได้มีไรพิเศษ เราทั้งเหนื่อยทั้งเหงาตอนอยู่ที่นั่น เราเริ่มเรียนรู้ช้าลง เริ่มมีอาการแพนิคตอนได้ยินเสียงดังหรือตะคอก เรารู้สึกเหมือนโดนอาจารย์บางคนหัวเราะใส่ตลอดเวลาและเราก็แอบได้ยินเขานินทาเด็กนักเรียนอีกรวมถึงเราด้วย จนเรียนไปเรื่อยไปจนได้แค่ครึ่งเทอมของ ปี2 เทอม1 เราก็ขอทางครอบครัวซิ่วอยากเรียนอย่างอื่น ตอนแรกก็ไม่ให้ซิ่วหรอกค่ะ จนเรากลับมาอยู่บ้านทุกคนก็ ปฎิบัติกับเราเปลี่ยนไปจากเด็กที่เคยได้รับความรักก็ได้ความห่างเหิน
พอบอกว่าเราอยากเรียนนี่ก็บังคับให้เราไปเรียนอย่างอื่นเราก็เข้าใจ....ว่ามันเคยชอบครั้งหนึ่งแล้วไปไม่ไหว....จนปัจจุบันเค้า ไม่อยากเรียนหรือทำอะไร และเค้าถูกวินิจฉัยเป็นโรคซึมเศร้าด้วยเราไม่ได้อยากอ้างโรคนะ แต่พอมันเป็นแล้วมันทรมารยิ่งกว่าแกล้งเป็นส่ะอีก

เราไม่รู้ต้องทำไง....จะเดินทางไปสายที่อยากเรียนจริงๆหรือเลี้ยวไปทางอื่น หรือเราจะสายกีฬา หรือเราจะหายไปเงียบๆ