ไปเรียนที่มหาลัยต่างจังหวัดมารู้สึกไม่เข้ากับเพื่อนที่นู่นเลยสนิทแค่ไม่กี่คน

เกริ่นก่อนว่าผมเกิดเติบโตที่กรุงเทพมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วช่วงมหาลัยไปเรียนที่มหาลัยต่างจังหวัด ปี1ติดโควิด ปี 2 เริ่มกลับมาดีขึ้น เหมือนได้อยู่ที่นู่นจริงๆ 3 ปี แต่กลับสนิทแค่ไม่กี่คน เกริ่นก่อนว่าผมเป็นคนชอบเข้าสังคม ชอบเที่ยวกับเพื่อน แต่ช่วง ปี 2กลับมา ผมก็เที่ยวบ่อย แต่ผ่านไป 3-4 เดือน หลังจากเปิดเทอมมาธุรกิจที่บ้านเริ่มมีปัญหา ทำให้ผมประหยัด เพราะยังใ้ช้เงินพ่อแม่อยู่เลยไม่ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนเลย แล้วเพื่อนก็ตัดผมออกไปจากกลุ่มเฉย แต่ช่วงปี 2 นี้ผมก็ยังทำกิจกรรมเยอะอยู่เลยเจอ รู้จักคนมากๆหลายตา แต่กลับไม่สนิทสักคน พอขึ้นปี 3 ผมเอาแต่เรียนอย่างเดียว ได้เพื่อนใหม่ สนิทมากคนนี้ ถ้าไม่มีคนนี้ในมหาลัยผมคงเหงาแย่ ปี 4 ไม่ค่อยมามหาลัยเลย เพราะไม่ค่อยมีเรียน พอจบออกมาแล้ว ผมเลยกลับมามองว่า ตั้งแต่เรียนที่นี่มาเป็นช่วงเวลาที่อึดอัดที่สุดช่วงนึงในชีวิตผม แตกต่างจากตอน ปฐม กับ มัธยมมาก ผมรู้จักไปทั่ว แต่ก็ยังดีพอจบมหาลัยออกมาแล้ว กลับกรุงเทพ กลับไปเที่ยวกับเพื่อนเก่า ได้เจอเพื่อนใหม่ๆในที่ทำงาน ในสถานที่เที่ยว ก็ทำให้ผมมีความสุขขึ้นเยอะเลย แต่ตอนนี้ก็ยังรู้สึกอัดอั้นเพราะรู้สึกว่า 3 ปี ที่อยู่ในรั้วมหาลัย เป็น 3 ปีที่รู้สึกหดหู่มาก ไปเรียนอยู่ต่างจังหวัด อยูหอคนเดียว ตอนนั้นก็ไม่มีเงินไปเที่ยวไหน ตอนนั้นธุรกิจมีปัญหา กิจวัตรคือ ไปเรียน นอน กิน วนไป ตอนนยยะบังไม่มีรถด้วย แต่พอจบมหาลัยออกมาชีวิตเปลี่ยนไปเลย มีรถอยากขับไปไหนก็ได้ เงินก็มี คนใหม่เพื่อนใหม่ๆมากขึ้น พากันไปเที่ยว ได้เพื่อนใหม่จากหลายๆสังคม ผมแฮปปีขึ้นเยอะเลย จบมาแค่ 1 ปี ก็มีเพื่อนมากกว่า ช่วงมหาลัยทั้ง 4 ปีรวมกันอีก แต่ก็ขอบคุณเพื่อนนั้นมาก ที่อยู่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ปี 3