ผมไม่ได้รับความสะดวก จากการนำรถยนต์ ไปขอต่อภาษีประจำปี เนื่องจากถูกกล่าวหา โดยไม่เป็นธรรม จากสำนักงานขนส่ง จังหวัดภูเก็ต กล่าวหาว่าผมนำรถยนต์ส่วนบุคคลไปใช้ผิดประเภท
โดย รายละเอียดเป็นดังนี้
เมื่อวันที่ 9 เมษายน 2569 ที่ผ่านมา ผมได้นำ รถยนต์ส่วนตัว ป้ายทะเบียนกรุงเทพฯ ไปติดต่อยังสำนักงานขนส่ง จังหวัดนนทบุรี เพื่อขอแจ้งลงเล่มเพิ่มระบบจ่ายแก๊ส LPG และชำระภาษีประจำปี ไปพร้อมกัน
เมื่อไปถึงสำนักงานขนส่ง ประมาณ 10.00 น. ผมนำรถยนต์เข้าตรวจสอบ เมื่อได้เอกสารการตรวจสอบ จึงถือไปนั่งรอคิวเรียก กับสำนักทะเบียนฯ (เปิดประตูกระจก อยู่ข้างเคียงกับช่องตรวจสภาพ)
เมื่อถึงคิว จนท.ทะเบียนไต่ถามว่า เอารถไปทำอะไรมา เราก็ตอบงงๆ ว่าผมไม่แน่ใจครับ (มันมีเรื่องของ m-flow จึงตอบว่าไม่มั่นใจ)
จนท.ฝ่ายทะเบียน จึงให้นำเอกสารทั้งหมด มีแผ่นปะหน้าว่า ร้องเรียน ให้ขึ้นไปที่ชั้น 2 เข้าไปพบฝ่าย "วิชาการขนส่ง"
เมื่อขึ้นไปที่ฝ่ายวิชาการขนส่ง จึงเรียนแจ้งว่า ผมมาต่อภาษีประจำปี แต่เจ้าหน้าที่ทะเบียนบอกให้ผมมาติดต่อกองฯนี้ก่อนครับ
จนท. ท่านหนึ่งก็เรียกขอเอกสารใบขับขี่ไปทำสำเนา จากนั้นส่งต่อให้อีกท่านหนึ่ง จากนั้น ประเด็นขอโต้แย้งเกิดตรงนี้
เจ้าหน้าที่ท่านนี้ แจ้งว่า รถของผมคันนี้ ถูกร้องเรียนจากใครสักคนที่ถ่ายรูปหลังรถเรา ขณะจอดอยู่บนชานชาลาอาคารผู้โดยสาร ท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต แล้วส่งภาพนัน ให้สำนักงานขนส่งจังหวัดภูเก็ต
แล้วสำนักงานขนส่งจังหวัดภูเก็ต ก็กล่าวหาตามข้อร้องเรียนนั้นว่า รถคันนี้ให้บริการรับจ้างเพื่อรับส่งผู้โดยสาร อันเป็นการใช้รถผิดประเภท มีโทษปรับ 2,000 บาท
(โดยเรื่องเกิดตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนปี 2568)
หากทางผมประสงค์จะต่อภาษีประจำปีหรือแจ้งลงเล่มระบบจ่ายเชื้อเพลิง LPG ก็ตาม จำเป็นจะต้องจ่ายค่าปรับที่ถูกสำนักงานขนส่งภูเก็ตกล่าวหาให้เรียบร้อยเสียก่อน 2,000 บาท
พนักงานขนส่งฝ่ายวิชาการท่านนี้ถามว่าคุณจะเสียค่าปรับโดยวิธีการโอนหรือจ่ายเงินสด
ทั้งๆที่ เจ้าหน้าที่ยังไม่เห็นหลักฐาน ยังไม่ได้พิจารณาเอกสารประกอบใดๆ ก็ให้ผมยอมจำนนจ่ายค่าปรับตามข้อกล่าวหาทันที โดยไม่สอบทวนข้อเท็จจริง
เราก็พยายามทบทวนว่าคุณจะปรับผม ตามข้อร้องเรียนโดยไม่ได้พิจารณาหลักฐานประกอบ มันเป็นความยุติธรรมแล้วหรือ หากผมดำเนินชีวิตโดยชอบ ไม่ได้ล่วงละเมิดกฎหมายใดๆ คุณจะปรับเอาเงิน 2,000 บาทของผม โดยยังไม่มีเหตุอันควรเชื่อ ว่ามีกระทำผิดจริง นั้นไม่ใช่กระบวนการอันยุติธรรม
ศาล ก่อนจะลงทัณฑ์ แก่ใครเขายังต้องสืบจนพบข้อเท็จจริงก่อน
แต่ท่านจะปรับผมทันที โดยที่ภาพวีดีโอหลักฐานยังโหลดขึ้นมาที่หน้าจอเช่นนั้น ไม่ได้
ข้อโต้แย้งเกิดตรงประเด็นนี้
ผมไม่ยอมรับข้อกล่าวหาอันเลื่อนลอย
และฝั่งเจ้าหน้าที่ก็บอก เขาทำตามหน้าที่ มีการแจ้งอายัดธุรกรรม มาจากสำนักฯ ขนส่งภูเก็ต
หากจะยื่นต่ออายุภาษี ต้องทำการดังนี้ก่อน
เงิน 2,000 บาทของผมนี้สามารถซื้อข้าวสารอาหารให้แก่พ่อแม่ครอบครัว ได้เป็นเวลาร่วมอาทิตย์
ถ้าผมไม่ได้ทำ ผมก็ปกป้องตนเองตามสิทธิ
ในข้อเท็จจริง ตัวผมเคยไปใช้ชีวิตอยู่ที่จังหวัดภูเก็ต นับตั้งแต่ปี 2566 และเพิ่งกลับสู่กรุงเทพฯในปี 2568 ประกอบอาชีพเกี่ยวกับการท่องที่ยว
บางครั้งมีการรับเพื่อนพี่บางท่าน ที่บินมาเยี่ยมเยียนเรา เมื่อยามเขาจะบินกลับอุบลราชธานีเราก็นำมาส่งที่ท่าอากาศยาน ตามความสมควรของเพื่อน (วีดีโอที่ร้องเรียน ถ่ายติดหลังรถขณะเพื่อนรุ่นพี่เปิดประตูหิ้วเป้สะพายลงรถไป มีเท่านั้นเลย)
มันมีการพยายาม กีดกันคนจากแหล่งอื่น ไม่ให้เข้ามาประกอบอาชีพ ในแหล่งที่ ทุกอย่างเป็นเงินเป็นทอง การขนส่งนักท่องเที่ยว เป็นธุรกิจมูลค่าสูง ที่ต่างคนต่างช่วงชิงตบตีกันไม่เว้นวัน แม้แต่หน่วยงาน รัฐวิสาหกิจบางราย ยังพยายามจะ Monopoly ไม่ให้ใครมาแข่งขัน ยามเราบินไปลงสนามบินเอง จะเรียกใช้บริการแอพ ให้มารับเรานั้น ไม่ง่าย เขาไม่เคยยอม ทั้งๆที่มันสิทธิของเรา จะเลือกใช้บริการอะไร บางครั้งต้องเดินท่อมๆ ฝ่าสายฝนออกไปขึ้นรถโดยสาร ที่จอดรออยู่ฟุตบาทข้างนอก?
ผมเคยขับรถคันนี้ไปรับน้อง ที่บินมาจากกรุงเทพ ในชานชาลาท่าอากาศยานภูเก็ต ก็ยังถูกคนของสัปทานรถโดยสาร(ที่จัดการรถของตนจนเต็มล้นชานชาลา กีดขวาง) เข้ามาหาเรื่อง ว่าขับรถแบบนั้นแบบนี้ได้ยังไง ทำเหมือนตนเอง เป็นเจ้าของชานชาลา มีสิทธิ์รับส่งผู้คนที่ออกมาจากสนามบินแต่เพียงผู้เดียว อย่างนั้น
จะขับรถไปไหนมาไหน ก็มีแต่ผู้คนขับรถตู้บ้าง รถตุ๊กๆบ้าง หาเรื่องหาราว กล่าวหาว่ามีโทรศัพท์ เล่นโทรศัพท์ระหว่างขับรถ (ทั้งๆที่มันแปะแม่เหล็กบนแสตน มีเครื่องมือยึดจับอย่างเหมาะควร ใช้สังเกตเส้นทางสถาพจราจรได้)
ยิ่งถ้าจะไป หาซื้ออาหารผลไม้ แถวๆป่าตอง ที่มีแต่รถสาธาณะรับจ้างจอดเป็นพรืด เต็มริมสองข้างทาง นี่ยิ่งเดือดร้อน รถรับจ้างเหล่านี้ จะพยายามอวดอ้างว่า พื้นจราจรริมถนนเหล่านี้ เป็นที่ประจำของตน ได้รับการอนุญาตหรือสัมปทาน ผู้คนสัญจร ชาวบ้าน โดยเฉพาะรถต่างถิ่นแหยมเข้ามานี่ ถ้าไม่เชื่อฟังโดยดี นี่มีโอกาสต้องใช้วิชาป้องกันตัว สูง และเป็นเช่นนั้นตลอด 3 ปี
มันมีการพยายามกลั่นแกล้ง กีดกัน ขัดขวาง เพื่อเก็บประโยชน์ไว้กับตนจริง และผมก็โดนลูกหลงเหล่านั้นด้วย
อยู่ๆมาถ่ายท้ายรถชาวบ้าน นี่ก็ละเมิดกฎหมาย กลุ่ม PDPA เห็นๆ แต่สำนักงานขนส่งภูเก็ต ก็ยังหลับหูหลับตา
มีวีโอที่ถ่ายจากกล้องมือถือ โดยกลุ่มที่อาจจะได้รับประโยชน์โดยตรงจากการโดยสาร แล้วเห็นหลังรถ มีป้ายทะเบียนกรุงเทพ เอาคนมาลงสนามบิน (มีเท่านี้เลยจริงๆครับ) ก็ถ่ายส่งให้ ขนส่งภูเก็ต ขนส่งภูเก็ต ก็เห็นด้วยอีกว่านี่ คือการ "บริการรับจ้างโดยสาร"
ผมแค่จะไปทำตามหน้าที่ผู้ใช้รถ ผู้ใช้ทาง คือ จ่ายภาษีประจำปี
กลับกลายเป็น ผู้ต้องโทษปรับและสนง.ขนส่ง ทั้งนนทบุรี ทั้งขนภูเก็ต ก็เชื่อตามนั้น ทั้งๆที่กฏหมาระบุชัด ต้องพบว่าใคร ทำสิ่งใดผิด จึงลงโทษนั้น
แต่เอกสารหลักฐาน แค่มีรถทะเบียนกรุงเทพคันหนึ่ง จอดให้คนที่นั่ง ลงจากรถไป
จากการประเมินโดยประสบการณ์ ของผู้ไปอยู่มาระยะสั้นๆ
พบเจออะไรแปลกๆ จากประสบการณ์บนถนน บางครั้งมีป้ายเตือน "ห้ามพกพาอาวุธปืน ไปบนทางหลวง"!
ผมขับรถไปมาทั้งชีวิตนี้ เหนือ ออก ตก หรือต่างประเทศ ก็เพิ่งเคยเจอที่ประเทศภูเก็ตนี่แระ
ผมเชื่อว่า ประเด็นเหล่านี้ มันเป็นปัญหาเรื้อรัง ในสังคมภูเก็ต แก่งแย่งประโยชน์จากการโดยสาร จนลามเลยเถิด ไปถึงชาวบ้านชาวเมือง
ใครจะขับรถไปรับพี่น้องเพื่อนฝูง ที่ไหน มีคนคอยตั้งหน้าหาเรื่อง ไม่เว้นสักที่เดียว
ตรงไหนที่ส่วนรวม เรื่องส่วนรวม ก็ยังมีคนจะครอบครองและกีดกัน ไม่ให้ใครได้ใช้ประโยชน์โดยสาธารณะได้
สำนักงานขนส่งภูเก็ต ควรจะมีวิจารณญาณ หรือวิธีการแก้ปัญหาที่แยบยล แม่นยำกว่าที่ทำอยู่
เขามีกฏหมาย อนุญาตให้รถโดยสารสาธารณะแบบใหม่ ปี 2564 สำนักงานนี้ ก็เป็นแห่งเดียวในราชอาณาจักรไทย ที่ทำตามกฏหมายนั้นไม่ได้ เปิดให้ทุกคนยื่นจดโดยชอบทุกเวลาไม่ได้ โดยกล่าวอ้างว่า รถที่จดทะเบียน (ทุกชนิด)นันล้นเกินถนนจะรับได้ ในขณะที่ท่านยังปล่อยให้ รถสาธาณะยึดพื้นที่ริมถนนเป็นที่จอดรอรับ รถจะไม่ติดขัดไม่ล้นได้อย่างไร
การจัดการจราจร การจัดการโดยสารนั้น ไม่ได้มีประสิทธิภาพเลย
ตลอดเวลาที่ผมใช้ชีวิตอยู่ บอกเลยต้องอาศัยวิชาเอาตัวรอด จากการกลั่นแกล้ง จากการรังเกียจผู้ที่เป็นคนไทยมาจากแหล่งอื่น แม้กระทั่งกลับบ้านมาแล้ว
ยังไม่สามารถยื่นขอต่ออายุภาษีรถประจำปี ตามหน้าที่หรือตามสิทธิ ของประชาทั่วไปไม่ได้
ผมมาแจ้งให้สมาชิกทราบ และเชื่อว่าหากมีใครไปใช้ชีวิตที่นั่น ในแบบคนต้องไปทำงานจากบ้านไป คงจะมองเห็นภาพที่ผมพยายามจะบอกจะสื่อไปถึง ว่าไม่ใช่พูดเลื่อนลอย
ผมแค่ต้องการต่ออายุภาษี
สำนักงานขนส่งภูเก็ตจะมาปรักปรำ เอาโดยเลื่อนลอยไม่ได้ เจ้าหน้าที่ขนส่งนนทบุรีเอง ก็ต้องมีอำนาจสืบสวน จนเป็นที่พอใจก่อน ไม่ใช่เห็นใครกล่าวมาอย่างไร ก็บอกจ่ายค่าปรับเป็นเงินสด หรือโอนกันดี
ท่านต้องมีอำนาจสอบสวน และพิเคราะห์ต่างหาก จากบริบทแบบลำเอียง เพราะบางที่นั้นความเสมอภาค มันมีอยู่น้อยจริง
และเราอยู่ในประเทศเดียวกัน
ประเทศภูเก็ต ระบบขนส่งเขาวุ่นวายขนาดนี้แล้วหรือครับ
โดย รายละเอียดเป็นดังนี้
เมื่อวันที่ 9 เมษายน 2569 ที่ผ่านมา ผมได้นำ รถยนต์ส่วนตัว ป้ายทะเบียนกรุงเทพฯ ไปติดต่อยังสำนักงานขนส่ง จังหวัดนนทบุรี เพื่อขอแจ้งลงเล่มเพิ่มระบบจ่ายแก๊ส LPG และชำระภาษีประจำปี ไปพร้อมกัน
เมื่อไปถึงสำนักงานขนส่ง ประมาณ 10.00 น. ผมนำรถยนต์เข้าตรวจสอบ เมื่อได้เอกสารการตรวจสอบ จึงถือไปนั่งรอคิวเรียก กับสำนักทะเบียนฯ (เปิดประตูกระจก อยู่ข้างเคียงกับช่องตรวจสภาพ)
เมื่อถึงคิว จนท.ทะเบียนไต่ถามว่า เอารถไปทำอะไรมา เราก็ตอบงงๆ ว่าผมไม่แน่ใจครับ (มันมีเรื่องของ m-flow จึงตอบว่าไม่มั่นใจ)
จนท.ฝ่ายทะเบียน จึงให้นำเอกสารทั้งหมด มีแผ่นปะหน้าว่า ร้องเรียน ให้ขึ้นไปที่ชั้น 2 เข้าไปพบฝ่าย "วิชาการขนส่ง"
เมื่อขึ้นไปที่ฝ่ายวิชาการขนส่ง จึงเรียนแจ้งว่า ผมมาต่อภาษีประจำปี แต่เจ้าหน้าที่ทะเบียนบอกให้ผมมาติดต่อกองฯนี้ก่อนครับ
จนท. ท่านหนึ่งก็เรียกขอเอกสารใบขับขี่ไปทำสำเนา จากนั้นส่งต่อให้อีกท่านหนึ่ง จากนั้น ประเด็นขอโต้แย้งเกิดตรงนี้
เจ้าหน้าที่ท่านนี้ แจ้งว่า รถของผมคันนี้ ถูกร้องเรียนจากใครสักคนที่ถ่ายรูปหลังรถเรา ขณะจอดอยู่บนชานชาลาอาคารผู้โดยสาร ท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต แล้วส่งภาพนัน ให้สำนักงานขนส่งจังหวัดภูเก็ต
แล้วสำนักงานขนส่งจังหวัดภูเก็ต ก็กล่าวหาตามข้อร้องเรียนนั้นว่า รถคันนี้ให้บริการรับจ้างเพื่อรับส่งผู้โดยสาร อันเป็นการใช้รถผิดประเภท มีโทษปรับ 2,000 บาท
(โดยเรื่องเกิดตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนปี 2568)
หากทางผมประสงค์จะต่อภาษีประจำปีหรือแจ้งลงเล่มระบบจ่ายเชื้อเพลิง LPG ก็ตาม จำเป็นจะต้องจ่ายค่าปรับที่ถูกสำนักงานขนส่งภูเก็ตกล่าวหาให้เรียบร้อยเสียก่อน 2,000 บาท
พนักงานขนส่งฝ่ายวิชาการท่านนี้ถามว่าคุณจะเสียค่าปรับโดยวิธีการโอนหรือจ่ายเงินสด
ทั้งๆที่ เจ้าหน้าที่ยังไม่เห็นหลักฐาน ยังไม่ได้พิจารณาเอกสารประกอบใดๆ ก็ให้ผมยอมจำนนจ่ายค่าปรับตามข้อกล่าวหาทันที โดยไม่สอบทวนข้อเท็จจริง
เราก็พยายามทบทวนว่าคุณจะปรับผม ตามข้อร้องเรียนโดยไม่ได้พิจารณาหลักฐานประกอบ มันเป็นความยุติธรรมแล้วหรือ หากผมดำเนินชีวิตโดยชอบ ไม่ได้ล่วงละเมิดกฎหมายใดๆ คุณจะปรับเอาเงิน 2,000 บาทของผม โดยยังไม่มีเหตุอันควรเชื่อ ว่ามีกระทำผิดจริง นั้นไม่ใช่กระบวนการอันยุติธรรม
ศาล ก่อนจะลงทัณฑ์ แก่ใครเขายังต้องสืบจนพบข้อเท็จจริงก่อน
แต่ท่านจะปรับผมทันที โดยที่ภาพวีดีโอหลักฐานยังโหลดขึ้นมาที่หน้าจอเช่นนั้น ไม่ได้
ข้อโต้แย้งเกิดตรงประเด็นนี้
ผมไม่ยอมรับข้อกล่าวหาอันเลื่อนลอย
และฝั่งเจ้าหน้าที่ก็บอก เขาทำตามหน้าที่ มีการแจ้งอายัดธุรกรรม มาจากสำนักฯ ขนส่งภูเก็ต
หากจะยื่นต่ออายุภาษี ต้องทำการดังนี้ก่อน
เงิน 2,000 บาทของผมนี้สามารถซื้อข้าวสารอาหารให้แก่พ่อแม่ครอบครัว ได้เป็นเวลาร่วมอาทิตย์
ถ้าผมไม่ได้ทำ ผมก็ปกป้องตนเองตามสิทธิ
ในข้อเท็จจริง ตัวผมเคยไปใช้ชีวิตอยู่ที่จังหวัดภูเก็ต นับตั้งแต่ปี 2566 และเพิ่งกลับสู่กรุงเทพฯในปี 2568 ประกอบอาชีพเกี่ยวกับการท่องที่ยว
บางครั้งมีการรับเพื่อนพี่บางท่าน ที่บินมาเยี่ยมเยียนเรา เมื่อยามเขาจะบินกลับอุบลราชธานีเราก็นำมาส่งที่ท่าอากาศยาน ตามความสมควรของเพื่อน (วีดีโอที่ร้องเรียน ถ่ายติดหลังรถขณะเพื่อนรุ่นพี่เปิดประตูหิ้วเป้สะพายลงรถไป มีเท่านั้นเลย)
มันมีการพยายาม กีดกันคนจากแหล่งอื่น ไม่ให้เข้ามาประกอบอาชีพ ในแหล่งที่ ทุกอย่างเป็นเงินเป็นทอง การขนส่งนักท่องเที่ยว เป็นธุรกิจมูลค่าสูง ที่ต่างคนต่างช่วงชิงตบตีกันไม่เว้นวัน แม้แต่หน่วยงาน รัฐวิสาหกิจบางราย ยังพยายามจะ Monopoly ไม่ให้ใครมาแข่งขัน ยามเราบินไปลงสนามบินเอง จะเรียกใช้บริการแอพ ให้มารับเรานั้น ไม่ง่าย เขาไม่เคยยอม ทั้งๆที่มันสิทธิของเรา จะเลือกใช้บริการอะไร บางครั้งต้องเดินท่อมๆ ฝ่าสายฝนออกไปขึ้นรถโดยสาร ที่จอดรออยู่ฟุตบาทข้างนอก?
ผมเคยขับรถคันนี้ไปรับน้อง ที่บินมาจากกรุงเทพ ในชานชาลาท่าอากาศยานภูเก็ต ก็ยังถูกคนของสัปทานรถโดยสาร(ที่จัดการรถของตนจนเต็มล้นชานชาลา กีดขวาง) เข้ามาหาเรื่อง ว่าขับรถแบบนั้นแบบนี้ได้ยังไง ทำเหมือนตนเอง เป็นเจ้าของชานชาลา มีสิทธิ์รับส่งผู้คนที่ออกมาจากสนามบินแต่เพียงผู้เดียว อย่างนั้น
จะขับรถไปไหนมาไหน ก็มีแต่ผู้คนขับรถตู้บ้าง รถตุ๊กๆบ้าง หาเรื่องหาราว กล่าวหาว่ามีโทรศัพท์ เล่นโทรศัพท์ระหว่างขับรถ (ทั้งๆที่มันแปะแม่เหล็กบนแสตน มีเครื่องมือยึดจับอย่างเหมาะควร ใช้สังเกตเส้นทางสถาพจราจรได้)
ยิ่งถ้าจะไป หาซื้ออาหารผลไม้ แถวๆป่าตอง ที่มีแต่รถสาธาณะรับจ้างจอดเป็นพรืด เต็มริมสองข้างทาง นี่ยิ่งเดือดร้อน รถรับจ้างเหล่านี้ จะพยายามอวดอ้างว่า พื้นจราจรริมถนนเหล่านี้ เป็นที่ประจำของตน ได้รับการอนุญาตหรือสัมปทาน ผู้คนสัญจร ชาวบ้าน โดยเฉพาะรถต่างถิ่นแหยมเข้ามานี่ ถ้าไม่เชื่อฟังโดยดี นี่มีโอกาสต้องใช้วิชาป้องกันตัว สูง และเป็นเช่นนั้นตลอด 3 ปี
มันมีการพยายามกลั่นแกล้ง กีดกัน ขัดขวาง เพื่อเก็บประโยชน์ไว้กับตนจริง และผมก็โดนลูกหลงเหล่านั้นด้วย
อยู่ๆมาถ่ายท้ายรถชาวบ้าน นี่ก็ละเมิดกฎหมาย กลุ่ม PDPA เห็นๆ แต่สำนักงานขนส่งภูเก็ต ก็ยังหลับหูหลับตา
มีวีโอที่ถ่ายจากกล้องมือถือ โดยกลุ่มที่อาจจะได้รับประโยชน์โดยตรงจากการโดยสาร แล้วเห็นหลังรถ มีป้ายทะเบียนกรุงเทพ เอาคนมาลงสนามบิน (มีเท่านี้เลยจริงๆครับ) ก็ถ่ายส่งให้ ขนส่งภูเก็ต ขนส่งภูเก็ต ก็เห็นด้วยอีกว่านี่ คือการ "บริการรับจ้างโดยสาร"
ผมแค่จะไปทำตามหน้าที่ผู้ใช้รถ ผู้ใช้ทาง คือ จ่ายภาษีประจำปี
กลับกลายเป็น ผู้ต้องโทษปรับและสนง.ขนส่ง ทั้งนนทบุรี ทั้งขนภูเก็ต ก็เชื่อตามนั้น ทั้งๆที่กฏหมาระบุชัด ต้องพบว่าใคร ทำสิ่งใดผิด จึงลงโทษนั้น
แต่เอกสารหลักฐาน แค่มีรถทะเบียนกรุงเทพคันหนึ่ง จอดให้คนที่นั่ง ลงจากรถไป
จากการประเมินโดยประสบการณ์ ของผู้ไปอยู่มาระยะสั้นๆ
พบเจออะไรแปลกๆ จากประสบการณ์บนถนน บางครั้งมีป้ายเตือน "ห้ามพกพาอาวุธปืน ไปบนทางหลวง"!
ผมขับรถไปมาทั้งชีวิตนี้ เหนือ ออก ตก หรือต่างประเทศ ก็เพิ่งเคยเจอที่ประเทศภูเก็ตนี่แระ
ผมเชื่อว่า ประเด็นเหล่านี้ มันเป็นปัญหาเรื้อรัง ในสังคมภูเก็ต แก่งแย่งประโยชน์จากการโดยสาร จนลามเลยเถิด ไปถึงชาวบ้านชาวเมือง
ใครจะขับรถไปรับพี่น้องเพื่อนฝูง ที่ไหน มีคนคอยตั้งหน้าหาเรื่อง ไม่เว้นสักที่เดียว
ตรงไหนที่ส่วนรวม เรื่องส่วนรวม ก็ยังมีคนจะครอบครองและกีดกัน ไม่ให้ใครได้ใช้ประโยชน์โดยสาธารณะได้
สำนักงานขนส่งภูเก็ต ควรจะมีวิจารณญาณ หรือวิธีการแก้ปัญหาที่แยบยล แม่นยำกว่าที่ทำอยู่
เขามีกฏหมาย อนุญาตให้รถโดยสารสาธารณะแบบใหม่ ปี 2564 สำนักงานนี้ ก็เป็นแห่งเดียวในราชอาณาจักรไทย ที่ทำตามกฏหมายนั้นไม่ได้ เปิดให้ทุกคนยื่นจดโดยชอบทุกเวลาไม่ได้ โดยกล่าวอ้างว่า รถที่จดทะเบียน (ทุกชนิด)นันล้นเกินถนนจะรับได้ ในขณะที่ท่านยังปล่อยให้ รถสาธาณะยึดพื้นที่ริมถนนเป็นที่จอดรอรับ รถจะไม่ติดขัดไม่ล้นได้อย่างไร
การจัดการจราจร การจัดการโดยสารนั้น ไม่ได้มีประสิทธิภาพเลย
ตลอดเวลาที่ผมใช้ชีวิตอยู่ บอกเลยต้องอาศัยวิชาเอาตัวรอด จากการกลั่นแกล้ง จากการรังเกียจผู้ที่เป็นคนไทยมาจากแหล่งอื่น แม้กระทั่งกลับบ้านมาแล้ว
ยังไม่สามารถยื่นขอต่ออายุภาษีรถประจำปี ตามหน้าที่หรือตามสิทธิ ของประชาทั่วไปไม่ได้
ผมมาแจ้งให้สมาชิกทราบ และเชื่อว่าหากมีใครไปใช้ชีวิตที่นั่น ในแบบคนต้องไปทำงานจากบ้านไป คงจะมองเห็นภาพที่ผมพยายามจะบอกจะสื่อไปถึง ว่าไม่ใช่พูดเลื่อนลอย
ผมแค่ต้องการต่ออายุภาษี
สำนักงานขนส่งภูเก็ตจะมาปรักปรำ เอาโดยเลื่อนลอยไม่ได้ เจ้าหน้าที่ขนส่งนนทบุรีเอง ก็ต้องมีอำนาจสืบสวน จนเป็นที่พอใจก่อน ไม่ใช่เห็นใครกล่าวมาอย่างไร ก็บอกจ่ายค่าปรับเป็นเงินสด หรือโอนกันดี
ท่านต้องมีอำนาจสอบสวน และพิเคราะห์ต่างหาก จากบริบทแบบลำเอียง เพราะบางที่นั้นความเสมอภาค มันมีอยู่น้อยจริง
และเราอยู่ในประเทศเดียวกัน