เขาเดินต่อไปข้างหน้า แต่ทำไมความรุ้สึกเรายังอยุ่ที่เดิม

เขาเป็นฝ่ายจีบก่อนค่ะ ตอนแรกเป็นคนรู้จักแต่ไม่สนิท เดินมาพุดว่าจะจีบตรงๆเลย เราก้ชอบเขานะ แต่เราเป็นคนไม่พูด วนๆกันอยุ่สัก 3-4 ปี เจอกันเกือบทุกวัน ทำกิจกรรมหลายๆอย่างด้วยกัน กินข้าว ดูหนัง ผ่านเรื่องราว สุขทุกข์ ของทั้งเราและเขา แต่เราไม่รุ้ว่าจุดที่เรารุ้สึกว่ารัก เขารักเราอยุ่มั้ย เลยไม่เคยพุดอะไรแล้วก้ไม่รู้ ว่าเขารับรุ้ได้รึป่าว จนวันนึง เขาออกจากโลกของเราไป เกือบปีแล้ว แต่เราไม่เคยที่จะไม่คิดถึง แต่ก้ตั้งใจว่าจะไม่เจอหน้ากันอีก จนวันนึง เราไปหาหมอ ลงสตอรี่บัตรคิว เขาโทรมา ก้รับสายแล้วเขาก้อยู่ที่ รพ. เหมือนกัน ก้เลยเจอกัน แต่เขาไม่สบตาเราเลย ก็นอยด์ๆ แต่ก้ตั้งใจว่าตะไม่ ไปในจุดที่เจอกันอีก เขาเดินหน้าต่อไปกับคนอื่นได้แล้ว ทำไมความรุ้สึกเรา ถึงไม่ปล่อยวางสักที