ชีวิตตายด้าน

มีใครมีชีวิตแบบผมบ้างครับ ผมเป็นพวกสิ่งมีชีวิตตายด้านไปแล้วหรอ
เริ่มเล่าเลยนะ
ชีวิตผม เป็นพวกโดดเดี่ยวมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่เลิกกัน แม่เอาผมมาให้ตากับยายเลี้ยง ตั้งแต่ผมยังไม่อย่านมเลย
นานๆที แม่ผมจะมาหาผมบ้าง ทุกเทศกาลสำคัญๆ ส่วนพ่อตั้งแต่เลิกกับแม่ไป ก็ไม่ติดต่อมาเลย ชีวิตผมเกิดมามีแต่ข้อจำกัดหลายอย่าง เกิดมาตัวเล็ก ตัวผอมโดยกลั่นแกล้ง มาตั้งแต่เด็ก โดนบูลลี่ มาตั้งแต่เด็กเอาจริงๆผมก็มีเพื่อนนะ แต่ก็ทะเลาะกันบ่อยจนบางทีผมแทบไม่มีเพื่อนเล่นด้วยเลยจนผมขึ้นป.6 ถึงม.3ช่วงนี้แหละที่ผมโดนหนักที่สุดตอนป.6ทั้งห้องมี21คนไม่มีใครอยากจะเล่นกับผมเลยเพราะผมตัวเล็กน่าเกลียดบางครั้งผมต้องทนแบกกระเป๋าทั้งห้อง21คนไปเก็บไว้ในห้องเรียนเพราะอยากให้เขาเข้ากลุ่มด้วย หลายต่อหลายครั้งผมก็ทำตัวให้เป็นประโยชน์แต่ก็โดนหลอกโดนหักหลังตลอดโดนอยู่แบบนี้ มาหลายปีจนความรู้สึกผมตายไปแล้ว ชีวิตผมมีแค่ตากับยาย บางครั้งแม่ผู้ให้กำเนิดผมมา ผมเองก็ไม่อยากจะคุยด้วยซ้ำ หรือแม้ แต่แค่ได้ยินเสียงหัวเราะของแม่ตัวเองก็รู้สึกสะอิดสะเอียนไปหมดเพื่อนปัจจุบันก็ไม่มีใครจริงใจเลยสักคน
จนตอนนี้ผมเองก็แทบเป็นคนตายในความรู้สึก ไม่อยากคุยกับใครแม้กระทั่งน้องตัวเอง แค่ได้ยินเสียงก็สะอิดสะเอียนเหมือนกัน
ผมมันเป็นคน ยังไงกันวะ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่