สุภาชีวกัมพวนิกาเถรี

กลอน: ดวงตาแห่งวิมุตติ (สุภาชีวกัมพวนิกาเถรี)

๑. ชายเขลาเฝ้าล่อลวง
โอ้เถรีดรุณีผู้ผุดผ่อง --- ใยประคองครองจีวรเที่ยวจรหา
ในป่ากว้างบุปผชาติกลาดเกลื่อนตา --- มาเถิดมาชมรื่นชื่นพนา
เจ้ามีเนตรราวกับนางกินรี --- เพียงดวงตาคู่นี้ที่ปรารถนา
กามราคะโหมกระพือยิ่งมองมา --- งามหนักหนาหาใครเทียบเปรียบไม่มี

๒. พระเถรีผู้แจ้งชัด
เจ้าเดินหลงในทางที่ไร้หน --- จะคว้ามนต์จันทรามาดื้อๆ
จะข้ามเขาพระสุเมรุด้วยสองมือ --- ใยจะยื้อบุตรีพระชินวร
อันกามะพุทธบุตรตัดขาดแล้ว --- ดุจศรแก้วทำลายรากไม่ถอดถอน
กิเลสสิ้นไร้ที่อาศัยนอน --- จะอุทธรณ์ย้อนกามตามทำไม

๓. การสละที่เด็ดเดี่ยว
สิ่งที่เจ้าหลงเพ้อชื่นชมเหลือ --- ก็เพียงเนื้อเน่าในอันเหลวไหล
เหมือนภาพวาดที่ฉาบสีแต่งเติมไป --- จะคลั่งไคล้สิ่งสมมติไปถึงไหน
หากดวงตาคือเหตุแห่งความรัก --- จงประจักษ์ความจริงทิ้งสงสัย
"ควักดวงเนตร" มอบให้ด้วยดวงใจ --- ที่หลุดพ้นจากบ่วงวิสัยในทันที!

๔. สว่างไสวในนิโรธ
ถอนลูกศรออกจากใจไร้อาสวะ --- เสวยสุขสัจจะในป่าที่เงียบฉี่
ดวงเนตรคืนกลับใสปิ๊งดั่งเดิมมี --- ด้วยบารมีพระพุทธองค์ผู้ทรงคุณ
ทางที่เดินรื่นรมย์ด้วยร่มธรรม --- ไม่ตกต่ำตามกามที่เกื้อหนุน
คือมรดกพระอริยะที่การุญ --- ดับไฟปูนกองกิเลส... นิพพานเอย