ทำไมพ่อแม่บางท่านถึง ไม่ยอมปล่อยลูกคะ

เรากำลังเจอปัญหานี้อยู่ค่ะ ปล่อยที่ว่าคือการปล่อยออกไปข้างนอกนะคะ เช่น เดินเล่น ไปห้างกับเพื่อน ตอนนี้เรากำลังจะม.5ค่ะ ทุกวันนี้แทบไม่ได้ออกไปไหนเลยค่ะ จะไปห้าง ก็ต้องขอ ซึ่งต่างจากเพื่อนๆเราหลายคน ที่สามารถออกได้เลย ขอแค่บอก “แค่บอก”นะคะ ไม่ใช่ขอ บางคนสามารถไปนอนบ้านเพื่อนได้เลย อยากออกไปตอนไหนก็ได้เลย แบบ ไปตลาดหาไรกิน แต่ต่างจากเราที่ไม่สามารถไปไหนเองได้เลยค่ะ การที่เราจะไปตลาดคือต้องมีผู้ปกครองไปด้วยทุกครั้งเลยค่ะ ไม่เคยได้ไปเองเลย เราเคยเที่ยวกับเพื่อนนะคะ ใกล้ๆบ้านเพราะคุณแม่อนุญาตแค่นั้น แต่ขอบางทีเขาก็ไม่อนุญาตค่ะ จนสุดท้าย หลังๆมา เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ เริ่มที่จะไม่ชวนเราไปไหนเลยค่ะ เราก็แอบเก็บมาคิดแล้วก็นอยนะคะ เหมือนเขาจะคิดว่าชวนยังไงก็ไม่ไปหรอก บางทีเราเข้าสายโทรไป เห็นเพื่อนๆคุยกันถามกันว่าพรุ่งนี้จะไปกี่โมง เราก็งงค่ะว่านัดอะไรกัน แต่ก็ไม่ถามไป มันเลยทำให้ความสัมพันธ์เรากับคนรู้จัก มันลดลงเรื่อยๆเลยค่ะ น้องๆบางคนไปคอนเสิร์ตเองได้แล้ว เข้าเมืองได้แล้ว แต่ต่างกับเรามากๆเลยค่ะ เขาพูดกับเรานะคะว่าข้างนอกมันน่ากลัวกว่าที่คิด ซึ่งเราทราบดีค่ะ ทราบดีมากๆ แต่การที่ไม่ยอมให้เราออกไปลองใช้ชีวิตด้วยตัวเองเลย มันยิ่งทำให้เราไม่รู้จักวิธีป้องกันตัวหรอคะ แล้วมันจะทำให้เรามีประสบการณ์ได้ยังไงหรอคะ อยากรู้ว่าในมุมมองผู้ใหญ่ ทำไมถึงยังไม่ให้ลูกตัวเองออกอีกหรอคะ เพราะหนูมองว่า ถ้าปล่อยให้ลูกออกไปตอนที่โตแล้ว แล้วลูกเจออะไรขึ้นมา ลูกจะรับมือยังไงหรอคะ ถ้าคนที่ไม่เคยได้ออกไปไหนเลย