เราย้ายมาอยู่กับแฟนที่ต่างจังหวัด เพราะเขาขอให้เรามาและสัญญาว่าจะดูแลเราอย่างดี
แต่พอมาอยู่จริงๆ มันแทบไม่สนใจเราเลย เรามาอยู่ที่นี้ไม่มีเพื่อน ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีพี่น้อง ทำอะไรก็กล้าๆกลัวๆแม้กระทั่งเรื่องกิน หรือจะทำอะไร ไปไหน
คนที่คุยกับเราตลอดคือน้องชายแฟน เขาจะบอกเราตลอดอยู่ที่นี้สบายๆ อยากกินอะไรกินอะไรก็บอก อยากไปไหนก็บอก แรกๆเราก็รู้สึกดีใจที่อย่างน้อยก็มีเพื่อนคุย
แต่น้องมันกลับดูแลเราดีกว่าแฟนเราคอยถามเราตลอดอยากกินอะไร แล้วก็จะซื้อมาให้ ถ้าวันไหนเรานั่งอยู่คนเดียวน้องก็จะมาถามกินน้ำอะไรไหมแล้วก็ออกไปซื้อมาให้
แต่น้องเขามีแฟนนะคะแฟนน้องก็เจอกันแล้ว 3-4 ครั้ง แฟนน้องไม่คุยกับเราเลย เขาก็จะมีเพื่อนมาด้วย 2-3 คน เวลาไปเที่ยวด้วยกันไม่มีใครคุยกับเราเลย มีแต่น้องชายแฟนเราที่คอยเทน้ำให้ ซื้อของมาให้เรากิน ไปเล่นน้ำซื้อเบียร์มากินถ้าน้องมันเห็นในแก้วเราว่างมันก็รีบเทให้ เราบอกให้แฟนเราไปเล่นน้ำเป็นเพื่อนเพราะเราว่าน้ำไม่เป็นและก็ไม่มีเพื่อน แฟนไม่ไป น้องมันก็เดินไปซื้อห่วงยางให้เลยแล้วก็บอกให้พวกตน้องๆผู้หญิงชวนเราเล่นบ้าง
สถานการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกแปลกกับตัวเองคือเรื่องเมื่อคืน น้องมันซื้อหมูกะทะมาแล้วก็จะมีแฟนกับเพื่อนแฟนน้องมาด้วย แฟนเราบอกให้เราไปนั่งกินทั้งๆที่เราบอกว่าเราไม่รู้จักใคร แม่แฟนเราบอกว่าน้องเป็นคนออกตังให้ไปกินทั้งสองคน ตอนแรกมันก็บอกจะไปด้วยพอเราเอาถ้วยเอาช้อนมาให้แล้ว เรานั่งรอแต่แฟนเรามันเดินกลับเข้าห้องนอนไปเฉยเลย ตรงนั้นเราไม่รู้จักใครเลยนอกจากน้องชายแฟน เรารุ้สึกแย่มากไม่กล้ากิน น้องแฟนเราก็คอยเอาผัก เอาเส้น เทน้ำจิ้ม เอาแก้วไปเทน้ำให้ คอยชวนเราคุย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรารู้สึกแย่กับแฟนตัวเองหรือเพราะตั้งแต่มาที่นี่เราเหงากันแน่ คนๆเดียวที่ทำให้เราอยู่ที่นี้ได้คือน้องชายของแฟน เวลาเรามองน้องมันอยู่กับแฟนเราก็รู้สึกอิจฉา น้องมันมีความเป็นผู้นำ กล้าได้กล้าเสีย คิดถึงความรู้สึกคนอื่น ถามว่าเราหึงหรืออยากได้น้องมันมาเป็นแฟนไหม ไม่ค่ะ เราไม่อยากได้ เราแค่อยากให้แฟนเรามีนิสัยแบบนั้นบ้าง
เราเคยเผลอพูดออกไปว่าทำไมแฟนเราไม่มีนิสัยแบบน้แงบ้าง ทำไมไม่ดูแลหรือปกป้องเราบ้าง น้องคือคนที่ทำให้การใช้ชีวิตที่นี้ของเราอยู่ง่ายขึ้น แต่แฟนเราไม่เคยถามด้วยซ้ำอยากไปไหน อยากกินอ่ะไร รู้สึกยังไง
แอบรู้สึกดีกับน้องชายแฟน ความรู้สึกนี้คืออะไรกัน
แต่พอมาอยู่จริงๆ มันแทบไม่สนใจเราเลย เรามาอยู่ที่นี้ไม่มีเพื่อน ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีพี่น้อง ทำอะไรก็กล้าๆกลัวๆแม้กระทั่งเรื่องกิน หรือจะทำอะไร ไปไหน
คนที่คุยกับเราตลอดคือน้องชายแฟน เขาจะบอกเราตลอดอยู่ที่นี้สบายๆ อยากกินอะไรกินอะไรก็บอก อยากไปไหนก็บอก แรกๆเราก็รู้สึกดีใจที่อย่างน้อยก็มีเพื่อนคุย
แต่น้องมันกลับดูแลเราดีกว่าแฟนเราคอยถามเราตลอดอยากกินอะไร แล้วก็จะซื้อมาให้ ถ้าวันไหนเรานั่งอยู่คนเดียวน้องก็จะมาถามกินน้ำอะไรไหมแล้วก็ออกไปซื้อมาให้
แต่น้องเขามีแฟนนะคะแฟนน้องก็เจอกันแล้ว 3-4 ครั้ง แฟนน้องไม่คุยกับเราเลย เขาก็จะมีเพื่อนมาด้วย 2-3 คน เวลาไปเที่ยวด้วยกันไม่มีใครคุยกับเราเลย มีแต่น้องชายแฟนเราที่คอยเทน้ำให้ ซื้อของมาให้เรากิน ไปเล่นน้ำซื้อเบียร์มากินถ้าน้องมันเห็นในแก้วเราว่างมันก็รีบเทให้ เราบอกให้แฟนเราไปเล่นน้ำเป็นเพื่อนเพราะเราว่าน้ำไม่เป็นและก็ไม่มีเพื่อน แฟนไม่ไป น้องมันก็เดินไปซื้อห่วงยางให้เลยแล้วก็บอกให้พวกตน้องๆผู้หญิงชวนเราเล่นบ้าง
สถานการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกแปลกกับตัวเองคือเรื่องเมื่อคืน น้องมันซื้อหมูกะทะมาแล้วก็จะมีแฟนกับเพื่อนแฟนน้องมาด้วย แฟนเราบอกให้เราไปนั่งกินทั้งๆที่เราบอกว่าเราไม่รู้จักใคร แม่แฟนเราบอกว่าน้องเป็นคนออกตังให้ไปกินทั้งสองคน ตอนแรกมันก็บอกจะไปด้วยพอเราเอาถ้วยเอาช้อนมาให้แล้ว เรานั่งรอแต่แฟนเรามันเดินกลับเข้าห้องนอนไปเฉยเลย ตรงนั้นเราไม่รู้จักใครเลยนอกจากน้องชายแฟน เรารุ้สึกแย่มากไม่กล้ากิน น้องแฟนเราก็คอยเอาผัก เอาเส้น เทน้ำจิ้ม เอาแก้วไปเทน้ำให้ คอยชวนเราคุย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรารู้สึกแย่กับแฟนตัวเองหรือเพราะตั้งแต่มาที่นี่เราเหงากันแน่ คนๆเดียวที่ทำให้เราอยู่ที่นี้ได้คือน้องชายของแฟน เวลาเรามองน้องมันอยู่กับแฟนเราก็รู้สึกอิจฉา น้องมันมีความเป็นผู้นำ กล้าได้กล้าเสีย คิดถึงความรู้สึกคนอื่น ถามว่าเราหึงหรืออยากได้น้องมันมาเป็นแฟนไหม ไม่ค่ะ เราไม่อยากได้ เราแค่อยากให้แฟนเรามีนิสัยแบบนั้นบ้าง
เราเคยเผลอพูดออกไปว่าทำไมแฟนเราไม่มีนิสัยแบบน้แงบ้าง ทำไมไม่ดูแลหรือปกป้องเราบ้าง น้องคือคนที่ทำให้การใช้ชีวิตที่นี้ของเราอยู่ง่ายขึ้น แต่แฟนเราไม่เคยถามด้วยซ้ำอยากไปไหน อยากกินอ่ะไร รู้สึกยังไง