โลกของจิตย่อมเ-สื-อ-กย่อมใส

"โลกของจิตย่อมเ-สื-อ-กย่อมใส" เป็นคำสอนที่เน้นว่าจิตเป็นตัวกำหนดโลกภายในและภายนอก ทั้งความขุ่นมัว (เ-สื-อ-ก/ผลักไส) และความผ่องใส เป็นไปตามอำนาจของจิตที่เศร้าหมองหรือบริสุทธิ์ สอดคล้องกับหลักธรรมที่ว่าจิตที่ฝึกดีแล้วนำสุขมาให้ และโลกทั้งหมดเป็นไปตามอำนาจของจิต 

จิตเป็นนาย: จิตเป็นตัวนำไปและเ-สื-อ-กไสโลก (ชีวิตและประสบการณ์) ทั้งหมด

เ-สื-อ-ก (ขุ่นมัว/ผลักไส): เมื่อจิตมีกิเลส มีความโลภ โกรธ หลง จิตจะขุ่นมัวและนำพาไปสู่ประสบการณ์ที่ทุกข์ร้อน

ใส (บริสุทธิ์/ผ่องแผ้ว): เมื่อจิตฝึกดีแล้ว จิตจะบริสุทธิ์ ผ่องแผ้ว และนำพาไปสู่ประสบการณ์ที่สงบสุข

ที่มา: ปรากฏในความเชื่อมโยงกับ "จิตตสูตร" ในพระไตรปิฎก และมักถูกยกมาสอนในกลุ่มลูกศิษย์หลวงตาสินทรัพย์ จรณธัมโม (พระสิ้นคิด)