สวัสดีค่ะ เราเคยตั้งกระทู้ถามเพื่อน ๆ ทำไมคนตายไปแล้วไม่มาให้เห็น เราก็ไม่เคยเห็นลุงที่เสียจริง ๆ เลยค่ะ😂 แต่ก็มาเข้าฝันบ้าง ยิ้มแย้มแจ่มใส หน้าตาผ่อง ในฝันเขายิ้มอย่างเดียว ป้ากับแม่ใหญ่เรา ซึ่งเป็นแม่กับน้องสาวของลุง เขาสองคนฝันเหมือนกันเลย ป้าเราฝันว่าลุงเราห่มผ้าเหลืองเป็นพระนั่งอยู่ใต้ต้นโพธิ์ใหญ่กับพระอีกหลาย ๆ รูป
ส่วนแม่ใหญ่เราฝันว่า ลุงเป็นพระอยู่กับหลวงพ่อแก่ ๆ แล้วแม่ใหญ่เราบอกกับหลวงพ่อว่า ฝากลุงเราด้วยนะ ในฝันแม่ใหญ่ ลุงไม่พูดอะไรเลย นั่งสงบนิ่ง แปลกมากเลยค่ะ ที่ป้ากับแม่ใหญ่ฝันคล้าย ๆ กัน ถ้าเป็นดั่งฝันของป้ากับแม่ใหญ่ เราก็รู้สึกดีว่าลุงเราไปในที่สงบ สู่สุคติ เพราะตอนที่ลุงเรามีชีวิตอยู่เขาบวชมา 20 พรรษา แล้วสึกพระออกมาดูแลแม่ที่ชรา ลุงไม่มีครอบครัว เป็นหนุ่มโสด อยู่กับเรา เราสนิทกันมาก แต่ตอนนี้เราเป็นทุกข์...ภาพต่าง ๆ ที่อยู่โรงพยาบาล มันย้อนมาในหัวเราบ่อยมาก เพราะตอนลุงป่วย เราเป็นคนเฝ้า เราเห็นทุกขั้นตอนการรักษา ภาพที่ลุงใส่ท่อช่วยหายใจวนเวียนในหัวเรา เราสงสารลุงมาก ๆ ใจสลายมากตอนนั้น ลุงเราเป็นคนตัดสินใจเองว่าจะใส่ท่อ เราตัดสินใจแทนไม่ได้ เพราะไม่ใช่ลูก เราก็ถามหมอไม่ใส่ได้ไหม หมอบอกว่า ถ้าไม่ใส่อาจจะไม่ถึงโรงพยาบาลในตัวเมือง เพราะต้องส่งต่อ เพราะลุงเราเริ่มหายใจไม่ไหว เริ่มหายใจกระแทก ออกซิเจนต่ำ แต่ถามอะไรยังพยักหน้าได้ สติครบถ้วน สุดท้ายหมอก็บอกว่ามีโอกาสรอด 10% ที่บ้านตั้งตัวไม่ทัน เพราะลุงเป็นคนแข็งแรง ไปโรงพยาบาลตอนเที่ยงประมาณเกือบเที่ยงคืนก็หมดสติแล้ว ระบบภายในล้มเหลว เรารู้สึกผิดและโทษตัวเอง คิดมาตลอดว่าถ้าไม่ใส่ท่อจะเป็นถึงขั้นนี้ไหม แต่เราไปศึกษาอ่านดู ลุงเสียเพราะตัวโรค คนเรามักเข้าใจกันผิด ๆ ว่าเสียเพราะใส่ท่อช่วยหายใจ เลยรู้สึกกลัวไม่อยากใส่ จะครบ 100 วันแล้ว เราร้องไห้เกือบทุกวัน ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอนจริง ๆ นะคะ วันนี้อยู่ด้วยกัน พรุ่งนี้อาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว จากความเสียใจ มันก็กลายเป็นความคิดถึง
ความตาย ความฝัน รู้สึกผิด
ส่วนแม่ใหญ่เราฝันว่า ลุงเป็นพระอยู่กับหลวงพ่อแก่ ๆ แล้วแม่ใหญ่เราบอกกับหลวงพ่อว่า ฝากลุงเราด้วยนะ ในฝันแม่ใหญ่ ลุงไม่พูดอะไรเลย นั่งสงบนิ่ง แปลกมากเลยค่ะ ที่ป้ากับแม่ใหญ่ฝันคล้าย ๆ กัน ถ้าเป็นดั่งฝันของป้ากับแม่ใหญ่ เราก็รู้สึกดีว่าลุงเราไปในที่สงบ สู่สุคติ เพราะตอนที่ลุงเรามีชีวิตอยู่เขาบวชมา 20 พรรษา แล้วสึกพระออกมาดูแลแม่ที่ชรา ลุงไม่มีครอบครัว เป็นหนุ่มโสด อยู่กับเรา เราสนิทกันมาก แต่ตอนนี้เราเป็นทุกข์...ภาพต่าง ๆ ที่อยู่โรงพยาบาล มันย้อนมาในหัวเราบ่อยมาก เพราะตอนลุงป่วย เราเป็นคนเฝ้า เราเห็นทุกขั้นตอนการรักษา ภาพที่ลุงใส่ท่อช่วยหายใจวนเวียนในหัวเรา เราสงสารลุงมาก ๆ ใจสลายมากตอนนั้น ลุงเราเป็นคนตัดสินใจเองว่าจะใส่ท่อ เราตัดสินใจแทนไม่ได้ เพราะไม่ใช่ลูก เราก็ถามหมอไม่ใส่ได้ไหม หมอบอกว่า ถ้าไม่ใส่อาจจะไม่ถึงโรงพยาบาลในตัวเมือง เพราะต้องส่งต่อ เพราะลุงเราเริ่มหายใจไม่ไหว เริ่มหายใจกระแทก ออกซิเจนต่ำ แต่ถามอะไรยังพยักหน้าได้ สติครบถ้วน สุดท้ายหมอก็บอกว่ามีโอกาสรอด 10% ที่บ้านตั้งตัวไม่ทัน เพราะลุงเป็นคนแข็งแรง ไปโรงพยาบาลตอนเที่ยงประมาณเกือบเที่ยงคืนก็หมดสติแล้ว ระบบภายในล้มเหลว เรารู้สึกผิดและโทษตัวเอง คิดมาตลอดว่าถ้าไม่ใส่ท่อจะเป็นถึงขั้นนี้ไหม แต่เราไปศึกษาอ่านดู ลุงเสียเพราะตัวโรค คนเรามักเข้าใจกันผิด ๆ ว่าเสียเพราะใส่ท่อช่วยหายใจ เลยรู้สึกกลัวไม่อยากใส่ จะครบ 100 วันแล้ว เราร้องไห้เกือบทุกวัน ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอนจริง ๆ นะคะ วันนี้อยู่ด้วยกัน พรุ่งนี้อาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว จากความเสียใจ มันก็กลายเป็นความคิดถึง