พออายุ 40 ถึงเริ่มเข้าใจว่า “ความรวย” ที่แท้จริง อาจไม่ใช่รถหรูหรือบ้านหลังใหญ่

เมื่อก่อนเคยคิดว่าความสำเร็จคือมีรถหรู มีบ้านหลังใหญ่ ถือของแบรนด์เนม
แต่พออายุ 40 กลับเริ่มเข้าใจว่า สิ่งที่ต้องการจริงๆ ไม่ใช่ของพวกนั้น
สิ่งที่อยากได้มากกว่า คือการมีชีวิตที่ “พักได้”
อยากหยุดก็หยุดได้ อยากนอนก็ไม่ต้องกังวลเรื่องงาน
ไม่ต้องตื่นมาพร้อมความเครียด
ไม่ต้องเอาใจไปผูกกับอะไรตลอดเวลา

สุดท้ายแล้ว ความสุขของเรา
อาจไม่ใช่การมีมากที่สุด
แต่อาจเป็นการมี “อิสระ” มากพอ
ที่จะใช้ชีวิตแบบสบายใจ

ถ้าให้เลือกอีกครั้ง
ก็คงไม่ได้อยากรวยเพื่ออวดใคร
แต่อยากรวยพอที่จะไม่ต้องฝืนใช้ชีวิต


สุดท้ายท้ายสุด ถึงไม่อยากมีรถ หรือมีบ้าน หรูๆ ก็ต้องมีเงินอยู่ดี เฮ้ย ชีวิตเรานี้มันเหนื่อย จริงๆ กว่าจะถึงจุดหมายที่ตั้งไว้

ปล.สิ่งที่เศร้าใจที่สุด คือการตั้งกระทู้นี้แล้ว มันขึ้น auto tag ว่า ผู้สูงวัย (ไม่ชินกับคำนี้จริงๆ)