ชีวิตบางครั้งก็เหมือนลมหายใจช้า ๆ ที่เราเลือกเอง

วันนี้ตื่นเช้ามาโดยไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุก แค่แสงอาทิตย์อ่อน ๆ สาดเข้ามาในห้องก็ทำให้รู้สึกว่าตัวเองยังมีเวลาอยู่กับตัวเองอีกสักนิด
ยืดตัวออกจากเตียงแล้วเดินไปชงกาแฟแก้วโปรด รสเข้ม ๆ ทำให้ตื่นเต็มที่ พลางมองหยดน้ำฝนเมื่อคืนที่เกาะอยู่บนกระจก
รู้สึกเหมือนโลกมันยังคงช้า ๆ ให้เราได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง บางทีเราก็รีบเกินไปจนลืมมองรายละเอียดเล็ก ๆ รอบตัว

วันนี้นั่งอยู่กับโซฟา หยิบสมุดโน้ตมาวาดรูปมั่ว ๆ จดเรื่องเล็ก ๆ ที่อยากทำ แต่ไม่เคยทำสักที เพลงเบา ๆ เปิดคลอ ทำให้ความคิดเราลอยไปไกล
มีทั้งเรื่องอดีต เรื่องปัจจุบัน เรื่องอนาคตที่ยังไม่รู้จัก ลมพัดเข้ามาทำให้ผมปลิวตามสายลม เหมือนความคิดของเราที่ลอยไปพร้อมมัน

เดินออกไประเบียง มองฟ้าใสแล้วก็คิดว่าบางครั้งเราต้องปล่อยทุกอย่างให้ไหลไปเอง ชีวิตไม่ได้รอใคร
และบางทีการเดินช้า ๆ กับความสุขเล็ก ๆ ของตัวเองก็เพียงพอแล้ว เดินช้า ๆ แต่สังเกตทุกสิ่งรอบตัว ใบไม้ที่ไหว
แสงแดดที่ตกกระทบผนัง เสียงนกร้องไกล ๆ แค่มองก็อบอุ่นแล้ว ตอนบ่ายนั่งจิบชาร้อน ๆ มองผู้คนเดินผ่านไปมา

รู้สึกเหมือนเราเป็นเพียงหนึ่งในเรื่องราวของเมืองเล็ก ๆ แต่อบอุ่นในแบบของเราเอง
หัวใจบางครั้งก็เหมือนหนังเงียบ ๆ ที่เราเป็นคนกำกับเอง เราต้องเลือกจังหวะของเราเอง
การหยุดอยู่กับตัวเอง มองสิ่งเล็ก ๆ รอบตัว

ทำให้วันธรรมดาเต็มไปด้วยความหมายอย่างที่เราไม่เคยคิดมาก่อน
และบางที แค่หายใจเข้าลึก ๆ แล้วยิ้มกับตัวเอง มันก็เพียงพอแล้วสำหรับวันนี้