สวัสดีครับทุกคน ช่วงนี้ผมกำลังสับสนกับตัวเองเกี่ยวกับสิ่งที่ทำอยู่ ไม่ว่าจะเป็นการเล่นกีต้าร์ การเล่นฟุตบอล หรือการวาดรูป ซึ่งล้วนเป็นสิ่งที่ผมฝึกฝนมาตลอด แต่พักหลังมานี้ผมเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า "จริง ๆ แล้วเราชอบมันจริงๆ หรือเปล่า?"
ปัญหาที่ผมเจอคือ ผมค้นพบว่าความสุขของผมมันผูกติดกับ "ผลลัพธ์" มากจนเกินไป
ถ้าวันไหนผมวาดรูปสวย เตะบอลเข้าเป้า หรือเล่นกีต้าร์ได้เป๊ะ ผมจะมีความสุขมาก สนุกไปกับมันสุด ๆ
แต่ในทางกลับกัน ถ้าวันไหนทำออกมาได้ไม่ดี ผมจะเริ่มเครียด ไม่อยากทำต่อ และรู้สึกแย่กับตัวเองทันที
มันเหมือนกับว่าผมไม่ได้สนุกที่ได้ "ฝึก" แต่ผมสนุกที่ "สำเร็จ" มากกว่า พอทำไม่ได้ดั่งใจ ความรู้สึกสนุกที่เคยมีก็หายไปกลายเป็นความกดดันเข้ามาแทน
ใจหนึ่งก็เครียดจนอยากจะวางมือ แต่อีกใจก็บอกว่า "ไม่อยากเลิกทำ""อยากเก่งกว่านี้อยู่"
ผมยังอยากเก่งขึ้น ยังอยากเห็นตัวเองพัฒนาไปข้างหน้า แต่ก็เหนื่อยกับความรู้สึกที่ต้องคอยตัดสินตัวเองตลอดเวลา มีใครเคยเป็นแบบนี้ไหมครับ? คุณจัดการกับความคาดหวังของตัวเองยังไงให้กลับมาสนุกกับ "ระหว่างทาง" ได้อีกครั้ง โดยที่ไม่เอาความสุขไปฝากไว้แค่ตอนที่ทำสำเร็จอย่างเดียว?
เราชอบมันจริงๆ หรือแค่ชอบตอนที่ทำสำเร็จ?
ปัญหาที่ผมเจอคือ ผมค้นพบว่าความสุขของผมมันผูกติดกับ "ผลลัพธ์" มากจนเกินไป
ถ้าวันไหนผมวาดรูปสวย เตะบอลเข้าเป้า หรือเล่นกีต้าร์ได้เป๊ะ ผมจะมีความสุขมาก สนุกไปกับมันสุด ๆ
แต่ในทางกลับกัน ถ้าวันไหนทำออกมาได้ไม่ดี ผมจะเริ่มเครียด ไม่อยากทำต่อ และรู้สึกแย่กับตัวเองทันที
มันเหมือนกับว่าผมไม่ได้สนุกที่ได้ "ฝึก" แต่ผมสนุกที่ "สำเร็จ" มากกว่า พอทำไม่ได้ดั่งใจ ความรู้สึกสนุกที่เคยมีก็หายไปกลายเป็นความกดดันเข้ามาแทน
ใจหนึ่งก็เครียดจนอยากจะวางมือ แต่อีกใจก็บอกว่า "ไม่อยากเลิกทำ""อยากเก่งกว่านี้อยู่"
ผมยังอยากเก่งขึ้น ยังอยากเห็นตัวเองพัฒนาไปข้างหน้า แต่ก็เหนื่อยกับความรู้สึกที่ต้องคอยตัดสินตัวเองตลอดเวลา มีใครเคยเป็นแบบนี้ไหมครับ? คุณจัดการกับความคาดหวังของตัวเองยังไงให้กลับมาสนุกกับ "ระหว่างทาง" ได้อีกครั้ง โดยที่ไม่เอาความสุขไปฝากไว้แค่ตอนที่ทำสำเร็จอย่างเดียว?