กระทู้ก่อนหน้านี้ได้มีการพูดถึงบทประพันธ์เรื่อง บัลลังก์เมฆ ในรูปแบบละครโทรทัศน์ไปแล้ว คราวนี้อยากจะมาพูดถึงบัลลังก์เมฆฉบับละครเวที ทั้ง 3 เวอร์ชั่น ว่าแต่ละเวอร์ชั่นมีการปรับเปลี่ยนอะไรไปบ้าง
*** เน้นย้ำ เนื่องจากเป็นการ "เปรียบเทียบ" ในแต่ละเวอร์ชั่นจากความ "ชอบ" และ "ไม่ชอบ" ในฐานะของผู้เสพผลงานศิลปะ เพราะฉะนั้นกระทู้นี้มีความลำเอียงแน่นอน หุหุ
• การยึดหลักของบทประพันธ์
- 2544 ยึดหลักต้นฉบับของบทเวอร์ชั่นละครโทรทัศน์ ปี 2536 ทำให้ดูคลาสสิค
- 2550 เนื่องจากเป็นการรีเสตรท ทำให้บทยึดหลักต้นฉบับละครเวที ปี 2544 แต่แอบปรับบทให้ดาร์กกว่าต้นฉบับ
- 2562 ยึดหลักเวอร์ชั่นก่อนหน้าผสมกับบทในเวอร์ชั่นละครโทรทัศน์ปี 2558 ทำให้ดูโมเดิร์นแบบสมัยใหม่
• ฉากเปิดตัวปานรุ้ง
- 2544 , 2550 อลังการ สมกับเป็น "ปานรุ้ง สมุทรเทวา" เปิดตัวด้วยการโบกมือทักทายผู้คนด้านล่างที่จ้องมองและตะลึงในความงดงามที่เปล่งประกายออกมาจากตัวเธอ ก่อนที่เธอจะลงมาจากเรือด้วยท่าทีที่ตื่นเต้น บวกกับเพลงบัลลังก์เมฆที่เล่นคลอไปกับฉากนั้น
- 2562 ปานรุ้ง เปิดตัวด้วยการออกมาร้องเพลงบัลลังก์เมฆ จนจบเพลง ก่อนจะโผล่มาอีกทีตอนฉากงานวันเกิดปานรุ้ง ซึ่งรู้สึกว่าเป็นการเปิดตัวปานรุ้งที่ "ไม่มีพลัง" (ไม่โทษนักแสดง เพราะเชื่อในฝีมือของคุณแพท สุธาสินี) ถ้าทำฉากเปิดตัวให้ปานรุ้งอลังการเหมือนเวอร์ชั่นก่อนๆ ก็คงจะเป็นที่หน้าจดจำมากกว่านี้
• ตัวแทนของลูกๆทั้ง 4 คน
- 2544 , 2550 ใช้ผู้บรรยายที่ทำหน้าที่เป็น "ผู้เล่าเรื่อง" แทนคาแรคเตอร์ลูกๆทั้ง 4 ของปานรุ้ง ตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบเรื่อง (แอบนึกถึงเวอร์ชั่นละครปี 2536 ที่บางฉากจะมีเสียงของผู้หญิงออกมาบรรยายความรู้สึกนึกคิดของตัวละครคล้ายกับคนเล่านิทาน)
- 2562 ไม่ใช้ผู้บรรยายแต่เปลี่ยนมาเป็น ลูกๆทั้ง 4 ของปานรุ้ง ออกมาเล่าเรื่องเองซะเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ข้อดีคือเป็นการตีความให้เห็นถึงความรู้สึกของลูกๆที่มีต่อครอบครัว ส่วนข้อเสียคือฉากเปิดตัวลูกๆตอนโตในเพลง "เด็กดี" มันไม่ว้าวเหมือนเวอร์ชั่นก่อน
• ฉากบ้านสมุทรเทวา
- 2544 หรูหรา คลาสสิค อลังการแบบสมัยก่อน
- 2550 มีระดับ ดูแพง มีลวดลายที่ซับซ้อน , อลังการกว่า
- 2562 ใหญ่โต เรียบหรู โมเดิร์น เหมาะกับยุคสมัยใหม่
• การออกแบบคอสตูมของปานรุ้ง
- 2544 คลาสสิค เหมือนเป็นเสื้อผ้าที่ออกมาจากละครโทรทัศน์มากกว่าละครเวที (เวอร์ชั่นนี้ปานรุ้งมีแต่งแก่เหมือนฉบับปี 2536 ซึ่งหลังจากนี้ก็ไม่มีอีกแล้วนอกจากเวอร์ชั่นนี้)
- 2550 หรูหรา , ดูแพง เป็นเสื้อผ้าที่เหมาะกับละครเวทีจริงๆ สามารถแยกในแต่ละช่วงวัยของปานรุ้งได้ชัดเจน (แม้ว่าตอนจบปานรุ้งจะไม่แก่เท่าต้นฉบับ แต่คอสตูมก็ทำให้ปานรุ้งดูแก่ขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด)
- 2562 มีทั้งชอบและไม่ชอบ ที่ชอบคือชุดปานรุ้งแต่ละชุดอลังการมาก เว่อร์วังจริงๆ ชุดมีความเล่นแสงกับสี ทีมงานใส่ใจในรายละเอียดแต่ละชุดของปานรุ้ง ทำให้เป็นที่โดดเด่นกว่าฉบับก่อนหน้า ที่ไม่ชอบคือตอนจบที่ปานรุ้งเป็น "คุณย่า" ส่วนตัวรู้สึกว่านี่แก่แล้วหรอ ? สามารถทำให้แก่ได้มากกว่านี้อีกไหม (ส่วนตัวเสียดาย เพราะรู้สึกว่าคุณแพทสุธาสินี หน้าตาเหมือนคุณภัทราวดี ตอนเล่นบัลลังก์เมฆมาก ถ้าแต่งให้เธอเป็นปานรุ้งในแต่ละช่วงวัยโดยอิงจากคอสตูมฉบับปี 2536 น่าจะดีเลยทีเดียว)
• ความยาวและเนื้อหาของละคร
- 2544 เนื่องจากเป็นการทำครั้งแรกในรูปแบบละครเวที ทำให้บทละครค่อนข้างยาวมาก จำไม่ผิดน่าจะ 3 ชั่วโมงครึ่ง ซึ่งถ้าใครสามารถทนดูอะไรที่นานๆและยิ่งเป็นแฟนคลับละครเรื่องนี้ในปี 2536 น่าจะชอบกันน่าดูเลยทีเดียว เปรียบเสมือนกับนวนิยาย 300 หน้าแบบค่อยเป็นค่อยไปไม่รีบ เพื่อเป็นการดึงคนดูให้อินกับทุกพาร์ทที่ละครนำเสนอ
- 2550 เนื่องจากเป็นการรีเสตรท ทำให้มีการปรับบทให้กระชับขึ้น และตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไป ทำให้เวอร์ชั่นนี้ดูเหมือนจะเป็นการตัดทอนให้เหลือแต่สิ่งที่เป็นคุณภาพ เปรียบเสมือนกับนวนิยาย 200 หน้า ที่คับแน่นไปด้วยคุณภาพมีแต่เนื้อเน้นๆ (ส่วนตัวชอบเวอร์ชั่นนี้ที่สุด ไม่มากไปไม่น้อยไป)
- 2562 เวอร์ชั่นนี้แตกต่างจากก่อนหน้าไปมาก เพราะเวอร์ชั่นนี้เลือกที่จะตัดเรื่องราวในวัยสาวของปานรุ้งออกไปมาก และไปเน้นที่เรื่องราวของรุ่นลูกแทน จนต้องอุทานในใจว่า ห้ะ...แปปๆไปฉากนี้แล้วหรอ ? ซึ่งส่วนตัวรู้สึกไม่ชอบ เพราะมองว่าเป็นการตัดของดีออกไป(เยอะ) ถึงแม้จะนำสิ่งใหม่เข้ามาแทนที่ก็ไม่อาจทดแทนได้ จึงทำให้ขาดเสน่ห์ความขลังของความเป็นบัลลังก์เมฆไปเยอะพอสมควร เปรียบเสมือนกับนวนิยาย 150 หน้าที่ตอนต้นรีบเล่าให้ผ่านๆไปเพื่อที่จะไปเน้นในตอนท้าย ทำให้พาร์ทของปานรุ้งในวัยสาวยังไม่ทำให้อินเท่าที่ควร (ขาดๆเกินๆ ยังไม่อิน)
• บทเพลงและดนตรี
- 2544 เพลงเวอร์ชั่นนี้มีมนต์ขลังแบบบอกไม่ถูก ทุกเพลงสามารถทำให้คนฟังได้คล้อยไปกับการใช้ภาษาที่เอียงไปทางอุปมาโวหารชวนให้นึกถึงการใช้คำในนวนิยายสมัยก่อน ทำให้หลายๆเพลงใช้เวลาค่อนข้างยาวกว่าจะจบ บางเพลงมีความตลกร้ายแบบเสียดสีด้วยโดยเฉพาะเรื่องการเมือง บางเพลงมีการใช้คำที่สองแง่สองง่าม แถมบางเพลงก็ต้องฟังไปด้วยตีความไปด้วย ดนตรีอลังการแบบคลาสสิค ชวนให้คิดถึงละครเวทีเรื่อง วิมานเมือง 2540
- 2550 เพลงเวอร์ชั่นนี้ถึงแม้แพทเทิร์นจะเหมือนกับปี 2544 แต่ก็ค่อนข้างต่างกันชัดเจน เนื่องจากมีการตัดทอน , การเปลี่ยนคำ และการเปลี่ยนความหมายไปมาก การเสียดสีการเมืองถูกตัดออกไปเยอะ เห็นได้ชัดจากเพลง "เกิดมาจน" ระหว่างเวอร์ชั่น 2544 กับเวอร์ชั่น 2550 การใช้คำปรับให้ฟังง่ายขึ้นไม่ต้องตีความแบบต้นฉบับ แถมดนตรีของเพลงเวอร์ชั่นนี้รู้สึกว่าจะอลังการและมีรายละเอียดกว่า
- 2562 เพลงจากของเก่าส่วนใหญ่ถูกตัด และใส่เพลงใหม่เข้ามาเยอะพอสมควร การใช้คำค่อนข้างตรงไปตรงมา ใช้ภาษาอินเตอร์มากขึ้น ซึ่งเข้ากับยุคสมัยใหม่ เพลงค่อนข้าง "ไม่ยึดติด" กับของเก่า ทำให้หลายๆเพลงมีความเป็นสมัยใหม่ เวอร์ชั่นก่อนดนตรีเน้นความยิ่งใหญ่อลังการแบบโฉ่งฉ่าง เวอร์ชั่นนี้ถูกปรับให้ดนตรีมีความละเมียดละไมแต่บาดลึกแทน (ได้ยินเสียงกีตาร์ร็อคบ่อยมาก)
• งานฉากโดยรวม
- 2544 แม้ว่าเวทีที่ศูนย์วัฒนธรรมจะใหญ่มาก แต่เรื่องฉากไม่ใช่ปัญหาสำหรับเวอร์ชั่นนี้ อลังการตามแบบต้นฉบับบัลลังก์เมฆ เดอะมิวสิคัล
- 2550 ฉากสวยมากกก ทุกฉากใส่มาแบบลงรายละเอียด ทำให้นอกจากบทเพลงและการแสดงที่ดึงเราเข้าไปในเรื่องแล้ว ฉากก็เป็นจุดเด่นที่ทำให้อินกว่าเดิม แถมเวอร์ชั่นนี้ยังใช้เวทีแบบหมุนไปอีก
- 2562 บางฉากก็สวยอลังการยิ่งใหญ่ตามแบบฉบับรัชดาลัย ส่วนบางฉากก็โล่ง , โหวงเหวง , ไม่มีรายละเอียด รู้สึกขาดๆเกินๆกับฉากเวอร์ชั่นนี้อยู่พอควร (ถ้านำฉากเก่าๆมาใช้ใหม่ในบางซีนนี่ว่าดีนะประหยัดต้นทุนแล้วก็ทำให้มันดูสมบูรณ์ขึ้นไปได้อีกระดับ) แต่ที่ชอบเป็นพิเศษคือซีนเซอร์ไพรส์ของฉากงานศพ (คือว้าวเลยแหละ)
• การแสดงและการตีความของตัวละครปานรุ้งในฉบับละครเวที
- 2544 , 2550 ต้องยอมรับว่าเสียงร้องของคุณสินจัยอาจจะไม่เป็นที่โดดเด่นมากนัก แต่ก็ฟังเพราะไปอีกแบบ (ชวนให้นึกถึงอัลบั้มทอฝัน) แต่เรื่องการแสดงของเธอนี่ถือว่ายืน 1 สามารถคุมทั้งเวทีศูนย์วัฒนธรรม/รัชดาลัยได้อย่างสบายๆ ด้วยการตีความคาแรคเตอร์ปานรุ้งที่มีความ "ดุ" มาก แทนที่จะทำให้ผู้ชม "สงสาร" กลับไปทำให้ผู้ชมรู้สึก "สมน้ำหน้าแทน" แววตาของปานรุ้งเวอร์ชั่นนี้มีความเย่อหยิ่งจองหอง , ยึดมั่นในทิฐิสูง ทำให้ปานรุ้งเวอร์ชั่นของคุณสินจัย เป็นปานรุ้งที่แสดงออกถึง "ความมีอำนาจ" และ "ความต้องการที่จะบงการทุกคน"
- 2562 ปานรุ้งเวอร์ชั่นคุณแพท สุธาสินี เป็นปานรุ้งที่มีความละมุนกว่าคุณสินจัยมาก (ถึงแม้ว่าจะบงการเหมือนเดิม) การแสดงออกของเธอแลดูเป็นปานรุ้งที่ "เข้าอกเข้าใจ" "ผ่อนหนักผ่อนเบา" และหลายๆครั้งที่เธอพยายามจะทำความเข้าใจกับลูกๆ ซึ่งทำให้ปานรุ้งเวอร์ชั่นนี้เป็นปานรุ้งที่น่าสงสารและน่าเห็นใจ แต่เมื่อถึงพาร์ทดุ คุณแพทก็ได้แสดงออกมาอย่างทรงพลังและสง่างามในเวลาเดียวกัน บวกกับเสียงร้องของคุณแพทที่ช่างไพเราะเสนาะหูในทุกๆเพลงที่เธอถ่ายทอดออกมาผ่านตัวละครปานรุ้ง
โดยรวมยกให้เวอร์ชั่น 2550 เป็นเวอร์ชั่นที่ดีที่สุด สำหรับเวอร์ชั่นละครเวที
พูดถึงความแตกต่างของละครเวทีเรื่อง บัลลังก์เมฆ เดอะมิวสิคัล ทั้ง 3 เวอร์ชั่น (ต่อจากวิเคราะห์ละครโทรทัศน์)
*** เน้นย้ำ เนื่องจากเป็นการ "เปรียบเทียบ" ในแต่ละเวอร์ชั่นจากความ "ชอบ" และ "ไม่ชอบ" ในฐานะของผู้เสพผลงานศิลปะ เพราะฉะนั้นกระทู้นี้มีความลำเอียงแน่นอน หุหุ
• การยึดหลักของบทประพันธ์
- 2544 ยึดหลักต้นฉบับของบทเวอร์ชั่นละครโทรทัศน์ ปี 2536 ทำให้ดูคลาสสิค
- 2550 เนื่องจากเป็นการรีเสตรท ทำให้บทยึดหลักต้นฉบับละครเวที ปี 2544 แต่แอบปรับบทให้ดาร์กกว่าต้นฉบับ
- 2562 ยึดหลักเวอร์ชั่นก่อนหน้าผสมกับบทในเวอร์ชั่นละครโทรทัศน์ปี 2558 ทำให้ดูโมเดิร์นแบบสมัยใหม่
• ฉากเปิดตัวปานรุ้ง
- 2544 , 2550 อลังการ สมกับเป็น "ปานรุ้ง สมุทรเทวา" เปิดตัวด้วยการโบกมือทักทายผู้คนด้านล่างที่จ้องมองและตะลึงในความงดงามที่เปล่งประกายออกมาจากตัวเธอ ก่อนที่เธอจะลงมาจากเรือด้วยท่าทีที่ตื่นเต้น บวกกับเพลงบัลลังก์เมฆที่เล่นคลอไปกับฉากนั้น
- 2562 ปานรุ้ง เปิดตัวด้วยการออกมาร้องเพลงบัลลังก์เมฆ จนจบเพลง ก่อนจะโผล่มาอีกทีตอนฉากงานวันเกิดปานรุ้ง ซึ่งรู้สึกว่าเป็นการเปิดตัวปานรุ้งที่ "ไม่มีพลัง" (ไม่โทษนักแสดง เพราะเชื่อในฝีมือของคุณแพท สุธาสินี) ถ้าทำฉากเปิดตัวให้ปานรุ้งอลังการเหมือนเวอร์ชั่นก่อนๆ ก็คงจะเป็นที่หน้าจดจำมากกว่านี้
• ตัวแทนของลูกๆทั้ง 4 คน
- 2544 , 2550 ใช้ผู้บรรยายที่ทำหน้าที่เป็น "ผู้เล่าเรื่อง" แทนคาแรคเตอร์ลูกๆทั้ง 4 ของปานรุ้ง ตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบเรื่อง (แอบนึกถึงเวอร์ชั่นละครปี 2536 ที่บางฉากจะมีเสียงของผู้หญิงออกมาบรรยายความรู้สึกนึกคิดของตัวละครคล้ายกับคนเล่านิทาน)
- 2562 ไม่ใช้ผู้บรรยายแต่เปลี่ยนมาเป็น ลูกๆทั้ง 4 ของปานรุ้ง ออกมาเล่าเรื่องเองซะเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ข้อดีคือเป็นการตีความให้เห็นถึงความรู้สึกของลูกๆที่มีต่อครอบครัว ส่วนข้อเสียคือฉากเปิดตัวลูกๆตอนโตในเพลง "เด็กดี" มันไม่ว้าวเหมือนเวอร์ชั่นก่อน
• ฉากบ้านสมุทรเทวา
- 2544 หรูหรา คลาสสิค อลังการแบบสมัยก่อน
- 2550 มีระดับ ดูแพง มีลวดลายที่ซับซ้อน , อลังการกว่า
- 2562 ใหญ่โต เรียบหรู โมเดิร์น เหมาะกับยุคสมัยใหม่
• การออกแบบคอสตูมของปานรุ้ง
- 2544 คลาสสิค เหมือนเป็นเสื้อผ้าที่ออกมาจากละครโทรทัศน์มากกว่าละครเวที (เวอร์ชั่นนี้ปานรุ้งมีแต่งแก่เหมือนฉบับปี 2536 ซึ่งหลังจากนี้ก็ไม่มีอีกแล้วนอกจากเวอร์ชั่นนี้)
- 2550 หรูหรา , ดูแพง เป็นเสื้อผ้าที่เหมาะกับละครเวทีจริงๆ สามารถแยกในแต่ละช่วงวัยของปานรุ้งได้ชัดเจน (แม้ว่าตอนจบปานรุ้งจะไม่แก่เท่าต้นฉบับ แต่คอสตูมก็ทำให้ปานรุ้งดูแก่ขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด)
- 2562 มีทั้งชอบและไม่ชอบ ที่ชอบคือชุดปานรุ้งแต่ละชุดอลังการมาก เว่อร์วังจริงๆ ชุดมีความเล่นแสงกับสี ทีมงานใส่ใจในรายละเอียดแต่ละชุดของปานรุ้ง ทำให้เป็นที่โดดเด่นกว่าฉบับก่อนหน้า ที่ไม่ชอบคือตอนจบที่ปานรุ้งเป็น "คุณย่า" ส่วนตัวรู้สึกว่านี่แก่แล้วหรอ ? สามารถทำให้แก่ได้มากกว่านี้อีกไหม (ส่วนตัวเสียดาย เพราะรู้สึกว่าคุณแพทสุธาสินี หน้าตาเหมือนคุณภัทราวดี ตอนเล่นบัลลังก์เมฆมาก ถ้าแต่งให้เธอเป็นปานรุ้งในแต่ละช่วงวัยโดยอิงจากคอสตูมฉบับปี 2536 น่าจะดีเลยทีเดียว)
• ความยาวและเนื้อหาของละคร
- 2544 เนื่องจากเป็นการทำครั้งแรกในรูปแบบละครเวที ทำให้บทละครค่อนข้างยาวมาก จำไม่ผิดน่าจะ 3 ชั่วโมงครึ่ง ซึ่งถ้าใครสามารถทนดูอะไรที่นานๆและยิ่งเป็นแฟนคลับละครเรื่องนี้ในปี 2536 น่าจะชอบกันน่าดูเลยทีเดียว เปรียบเสมือนกับนวนิยาย 300 หน้าแบบค่อยเป็นค่อยไปไม่รีบ เพื่อเป็นการดึงคนดูให้อินกับทุกพาร์ทที่ละครนำเสนอ
- 2550 เนื่องจากเป็นการรีเสตรท ทำให้มีการปรับบทให้กระชับขึ้น และตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไป ทำให้เวอร์ชั่นนี้ดูเหมือนจะเป็นการตัดทอนให้เหลือแต่สิ่งที่เป็นคุณภาพ เปรียบเสมือนกับนวนิยาย 200 หน้า ที่คับแน่นไปด้วยคุณภาพมีแต่เนื้อเน้นๆ (ส่วนตัวชอบเวอร์ชั่นนี้ที่สุด ไม่มากไปไม่น้อยไป)
- 2562 เวอร์ชั่นนี้แตกต่างจากก่อนหน้าไปมาก เพราะเวอร์ชั่นนี้เลือกที่จะตัดเรื่องราวในวัยสาวของปานรุ้งออกไปมาก และไปเน้นที่เรื่องราวของรุ่นลูกแทน จนต้องอุทานในใจว่า ห้ะ...แปปๆไปฉากนี้แล้วหรอ ? ซึ่งส่วนตัวรู้สึกไม่ชอบ เพราะมองว่าเป็นการตัดของดีออกไป(เยอะ) ถึงแม้จะนำสิ่งใหม่เข้ามาแทนที่ก็ไม่อาจทดแทนได้ จึงทำให้ขาดเสน่ห์ความขลังของความเป็นบัลลังก์เมฆไปเยอะพอสมควร เปรียบเสมือนกับนวนิยาย 150 หน้าที่ตอนต้นรีบเล่าให้ผ่านๆไปเพื่อที่จะไปเน้นในตอนท้าย ทำให้พาร์ทของปานรุ้งในวัยสาวยังไม่ทำให้อินเท่าที่ควร (ขาดๆเกินๆ ยังไม่อิน)
• บทเพลงและดนตรี
- 2544 เพลงเวอร์ชั่นนี้มีมนต์ขลังแบบบอกไม่ถูก ทุกเพลงสามารถทำให้คนฟังได้คล้อยไปกับการใช้ภาษาที่เอียงไปทางอุปมาโวหารชวนให้นึกถึงการใช้คำในนวนิยายสมัยก่อน ทำให้หลายๆเพลงใช้เวลาค่อนข้างยาวกว่าจะจบ บางเพลงมีความตลกร้ายแบบเสียดสีด้วยโดยเฉพาะเรื่องการเมือง บางเพลงมีการใช้คำที่สองแง่สองง่าม แถมบางเพลงก็ต้องฟังไปด้วยตีความไปด้วย ดนตรีอลังการแบบคลาสสิค ชวนให้คิดถึงละครเวทีเรื่อง วิมานเมือง 2540
- 2550 เพลงเวอร์ชั่นนี้ถึงแม้แพทเทิร์นจะเหมือนกับปี 2544 แต่ก็ค่อนข้างต่างกันชัดเจน เนื่องจากมีการตัดทอน , การเปลี่ยนคำ และการเปลี่ยนความหมายไปมาก การเสียดสีการเมืองถูกตัดออกไปเยอะ เห็นได้ชัดจากเพลง "เกิดมาจน" ระหว่างเวอร์ชั่น 2544 กับเวอร์ชั่น 2550 การใช้คำปรับให้ฟังง่ายขึ้นไม่ต้องตีความแบบต้นฉบับ แถมดนตรีของเพลงเวอร์ชั่นนี้รู้สึกว่าจะอลังการและมีรายละเอียดกว่า
- 2562 เพลงจากของเก่าส่วนใหญ่ถูกตัด และใส่เพลงใหม่เข้ามาเยอะพอสมควร การใช้คำค่อนข้างตรงไปตรงมา ใช้ภาษาอินเตอร์มากขึ้น ซึ่งเข้ากับยุคสมัยใหม่ เพลงค่อนข้าง "ไม่ยึดติด" กับของเก่า ทำให้หลายๆเพลงมีความเป็นสมัยใหม่ เวอร์ชั่นก่อนดนตรีเน้นความยิ่งใหญ่อลังการแบบโฉ่งฉ่าง เวอร์ชั่นนี้ถูกปรับให้ดนตรีมีความละเมียดละไมแต่บาดลึกแทน (ได้ยินเสียงกีตาร์ร็อคบ่อยมาก)
• งานฉากโดยรวม
- 2544 แม้ว่าเวทีที่ศูนย์วัฒนธรรมจะใหญ่มาก แต่เรื่องฉากไม่ใช่ปัญหาสำหรับเวอร์ชั่นนี้ อลังการตามแบบต้นฉบับบัลลังก์เมฆ เดอะมิวสิคัล
- 2550 ฉากสวยมากกก ทุกฉากใส่มาแบบลงรายละเอียด ทำให้นอกจากบทเพลงและการแสดงที่ดึงเราเข้าไปในเรื่องแล้ว ฉากก็เป็นจุดเด่นที่ทำให้อินกว่าเดิม แถมเวอร์ชั่นนี้ยังใช้เวทีแบบหมุนไปอีก
- 2562 บางฉากก็สวยอลังการยิ่งใหญ่ตามแบบฉบับรัชดาลัย ส่วนบางฉากก็โล่ง , โหวงเหวง , ไม่มีรายละเอียด รู้สึกขาดๆเกินๆกับฉากเวอร์ชั่นนี้อยู่พอควร (ถ้านำฉากเก่าๆมาใช้ใหม่ในบางซีนนี่ว่าดีนะประหยัดต้นทุนแล้วก็ทำให้มันดูสมบูรณ์ขึ้นไปได้อีกระดับ) แต่ที่ชอบเป็นพิเศษคือซีนเซอร์ไพรส์ของฉากงานศพ (คือว้าวเลยแหละ)
• การแสดงและการตีความของตัวละครปานรุ้งในฉบับละครเวที
- 2544 , 2550 ต้องยอมรับว่าเสียงร้องของคุณสินจัยอาจจะไม่เป็นที่โดดเด่นมากนัก แต่ก็ฟังเพราะไปอีกแบบ (ชวนให้นึกถึงอัลบั้มทอฝัน) แต่เรื่องการแสดงของเธอนี่ถือว่ายืน 1 สามารถคุมทั้งเวทีศูนย์วัฒนธรรม/รัชดาลัยได้อย่างสบายๆ ด้วยการตีความคาแรคเตอร์ปานรุ้งที่มีความ "ดุ" มาก แทนที่จะทำให้ผู้ชม "สงสาร" กลับไปทำให้ผู้ชมรู้สึก "สมน้ำหน้าแทน" แววตาของปานรุ้งเวอร์ชั่นนี้มีความเย่อหยิ่งจองหอง , ยึดมั่นในทิฐิสูง ทำให้ปานรุ้งเวอร์ชั่นของคุณสินจัย เป็นปานรุ้งที่แสดงออกถึง "ความมีอำนาจ" และ "ความต้องการที่จะบงการทุกคน"
- 2562 ปานรุ้งเวอร์ชั่นคุณแพท สุธาสินี เป็นปานรุ้งที่มีความละมุนกว่าคุณสินจัยมาก (ถึงแม้ว่าจะบงการเหมือนเดิม) การแสดงออกของเธอแลดูเป็นปานรุ้งที่ "เข้าอกเข้าใจ" "ผ่อนหนักผ่อนเบา" และหลายๆครั้งที่เธอพยายามจะทำความเข้าใจกับลูกๆ ซึ่งทำให้ปานรุ้งเวอร์ชั่นนี้เป็นปานรุ้งที่น่าสงสารและน่าเห็นใจ แต่เมื่อถึงพาร์ทดุ คุณแพทก็ได้แสดงออกมาอย่างทรงพลังและสง่างามในเวลาเดียวกัน บวกกับเสียงร้องของคุณแพทที่ช่างไพเราะเสนาะหูในทุกๆเพลงที่เธอถ่ายทอดออกมาผ่านตัวละครปานรุ้ง
โดยรวมยกให้เวอร์ชั่น 2550 เป็นเวอร์ชั่นที่ดีที่สุด สำหรับเวอร์ชั่นละครเวที