สวัสดีค่ะ ขอมาแนวบ่นตัวเองล้วนๆ เลยนะคะ ไม่ได้มีสาระอะไรมาก แต่อยากระบายให้มันออกจากหัวบ้าง
ช่วงนี้เพิ่งมานั่งเปิดตู้เสื้อผ้าจริงจัง แล้วก็ต้องยืนเงียบไปพักนึง เพราะมันแน่นจนแทบจะไม่มีที่ให้ใส่อะไรเพิ่มแล้ว
แต่ปัญหาคือ…เราก็ยังสั่งเพิ่มอยู่ดีค่ะ ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่ามันเยอะแล้ว บางตัวซื้อมายังไม่เคยใส่เลย ป้ายยังอยู่ครบ
แต่พอเลื่อนดูแอปแล้วเจออะไรน่ารักๆ หรือมีโปรนิดหน่อย ใจก็เริ่มสั่นแล้ว สุดท้ายก็จบที่กดสั่งเหมือนเดิม
พอมานั่งคิดดีๆ มันเหมือนไม่ได้อยากได้เสื้อผ้าขนาดนั้นด้วยซ้ำ แต่เหมือนเรากำลังหาอะไรบางอย่างจากการกดสั่งมากกว่า
แบบเวลารู้สึกเครียด เหนื่อย หรือเบื่อๆ การได้กดซื้ออะไรสักอย่างมันทำให้รู้สึกดีขึ้นชั่วคราว
แต่พอของมาถึงจริงๆ ความรู้สึกมันก็อยู่ได้แป๊บเดียว แล้วก็กลับมาเฉยๆ เหมือนเดิม แถมบางทีก็แอบรู้สึกผิดนิดๆ
ด้วยว่าสั่งมาอีกแล้ว ทั้งที่ยังไม่ได้ใช้ของเก่าเลย
ตอนนี้เลยเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่เรื่อง ชอบช้อปธรรมดาแล้ว แต่มันเหมือนเป็นนิสัยที่เริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อยๆ
ทั้งเงินก็ออกไปเรื่อยๆ ตู้ก็แน่นขึ้นเรื่อยๆ แต่ความสุขมันไม่ได้เพิ่มตามเลย
ก็ยังพยายามบอกตัวเองนะคะว่าจะหยุด จะคุมให้ได้ แต่พอถึงจังหวะเดิมๆ ก็เผลออีกอยู่ดี
เลยได้แต่มานั่งบ่นตัวเองแบบนี้แหละค่ะ เผื่อพิมพ์ออกมาแล้วจะได้สติขึ้นมาบ้าง
ทำไมเราชอบกดสั่งเสื้อผ้าทุกครั้งที่รู้สึกอะไรบางอย่าง จนตอนนี้ตู้จะระเบิดแล้ว
ช่วงนี้เพิ่งมานั่งเปิดตู้เสื้อผ้าจริงจัง แล้วก็ต้องยืนเงียบไปพักนึง เพราะมันแน่นจนแทบจะไม่มีที่ให้ใส่อะไรเพิ่มแล้ว
แต่ปัญหาคือ…เราก็ยังสั่งเพิ่มอยู่ดีค่ะ ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่ามันเยอะแล้ว บางตัวซื้อมายังไม่เคยใส่เลย ป้ายยังอยู่ครบ
แต่พอเลื่อนดูแอปแล้วเจออะไรน่ารักๆ หรือมีโปรนิดหน่อย ใจก็เริ่มสั่นแล้ว สุดท้ายก็จบที่กดสั่งเหมือนเดิม
พอมานั่งคิดดีๆ มันเหมือนไม่ได้อยากได้เสื้อผ้าขนาดนั้นด้วยซ้ำ แต่เหมือนเรากำลังหาอะไรบางอย่างจากการกดสั่งมากกว่า
แบบเวลารู้สึกเครียด เหนื่อย หรือเบื่อๆ การได้กดซื้ออะไรสักอย่างมันทำให้รู้สึกดีขึ้นชั่วคราว
แต่พอของมาถึงจริงๆ ความรู้สึกมันก็อยู่ได้แป๊บเดียว แล้วก็กลับมาเฉยๆ เหมือนเดิม แถมบางทีก็แอบรู้สึกผิดนิดๆ
ด้วยว่าสั่งมาอีกแล้ว ทั้งที่ยังไม่ได้ใช้ของเก่าเลย
ตอนนี้เลยเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่เรื่อง ชอบช้อปธรรมดาแล้ว แต่มันเหมือนเป็นนิสัยที่เริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อยๆ
ทั้งเงินก็ออกไปเรื่อยๆ ตู้ก็แน่นขึ้นเรื่อยๆ แต่ความสุขมันไม่ได้เพิ่มตามเลย
ก็ยังพยายามบอกตัวเองนะคะว่าจะหยุด จะคุมให้ได้ แต่พอถึงจังหวะเดิมๆ ก็เผลออีกอยู่ดี
เลยได้แต่มานั่งบ่นตัวเองแบบนี้แหละค่ะ เผื่อพิมพ์ออกมาแล้วจะได้สติขึ้นมาบ้าง