เมื่อก่อนเราคิดว่า
ถ้าค่อย ๆ เก็บเงิน ค่อย ๆ ทำไปทีละนิด
สักวันน่าจะมีร้านเล็ก ๆ ของตัวเองได้
เราไม่ได้ฝันใหญ่เลยค่ะแค่อยากมีร้านเล็ก ๆ ขายของหรือผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับมะพร้าว เพราะทุนเดิม ขายมะพร้าวกะทิ ที่อยู่ใกล้กับสถานที่ท่องเที่ยวอยู่แล้ว
เป็นอะไรเล็ก ๆ ที่เกิดจากความตั้งใจของตัวเอง
เราค่อย ๆ ลงมือทำ ค่อย ๆ เก็บ ค่อย ๆ สร้างตามกำลัง
หวังว่าวันหนึ่งมันจะเป็นรูปเป็นร่าง
แต่พอถึงเวลาจริงของกลับแพงขึ้นทุกอย่าง
ต้นทุนสูงขึ้นเศรษฐกิจก็เงียบของก็ขายไม่ค่อยออก
สุดท้ายตอนนี้
เราทำได้แค่ “หลังคา” ค่ะ
แค่หลังคาจริง ๆ ที่เหลือยังไปต่อไม่ได้
ไม่ใช่ไม่อยากสู้ ไม่ใช่ไม่ขยัน
แต่บางครั้งคนตัวเล็ก ๆ แบบเรา
ก็ต้องยอมรับว่ามันไปไม่ไหวจริง ๆ
ทุกวันนี้เวลาเดินไปเห็นหลังคาที่สร้างค้างไว้
มันเหมือนเห็นความฝันของตัวเอง
ที่ยังอยู่ตรงนั้นแต่ยังไม่มีแรงพอจะพามันไปต่อ
เลยอยากมาระบายในพันทิปค่ะเผื่อจะมีใครเคยผ่านจุดที่ ยังอยากไปต่อแต่เศรษฐกิจและต้นทุนมันไม่ให้ไปเหมือนกัน
บางคนไม่ได้แพ้เพราะไม่พยายาม แต่แพ้เพราะต้นทุนชีวิตกับเศรษฐกิจมันหนักจริง ๆ
มีใครเคยต้องหยุดความฝันไว้กลางทางแบบนี้บ้างไหมคะ
มีความฝันอยากเปิดร้านเล็ก ๆ ขายของเกี่ยวกับมะพร้าว แต่วันนี้ทำได้แค่หลังคา…แล้วก็ต้องหยุดไว้ก่อน
ถ้าค่อย ๆ เก็บเงิน ค่อย ๆ ทำไปทีละนิด
สักวันน่าจะมีร้านเล็ก ๆ ของตัวเองได้
เราไม่ได้ฝันใหญ่เลยค่ะแค่อยากมีร้านเล็ก ๆ ขายของหรือผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับมะพร้าว เพราะทุนเดิม ขายมะพร้าวกะทิ ที่อยู่ใกล้กับสถานที่ท่องเที่ยวอยู่แล้ว
เป็นอะไรเล็ก ๆ ที่เกิดจากความตั้งใจของตัวเอง
เราค่อย ๆ ลงมือทำ ค่อย ๆ เก็บ ค่อย ๆ สร้างตามกำลัง
หวังว่าวันหนึ่งมันจะเป็นรูปเป็นร่าง
แต่พอถึงเวลาจริงของกลับแพงขึ้นทุกอย่าง
ต้นทุนสูงขึ้นเศรษฐกิจก็เงียบของก็ขายไม่ค่อยออก
สุดท้ายตอนนี้
เราทำได้แค่ “หลังคา” ค่ะ
แค่หลังคาจริง ๆ ที่เหลือยังไปต่อไม่ได้
ไม่ใช่ไม่อยากสู้ ไม่ใช่ไม่ขยัน
แต่บางครั้งคนตัวเล็ก ๆ แบบเรา
ก็ต้องยอมรับว่ามันไปไม่ไหวจริง ๆ
ทุกวันนี้เวลาเดินไปเห็นหลังคาที่สร้างค้างไว้
มันเหมือนเห็นความฝันของตัวเอง
ที่ยังอยู่ตรงนั้นแต่ยังไม่มีแรงพอจะพามันไปต่อ
เลยอยากมาระบายในพันทิปค่ะเผื่อจะมีใครเคยผ่านจุดที่ ยังอยากไปต่อแต่เศรษฐกิจและต้นทุนมันไม่ให้ไปเหมือนกัน
บางคนไม่ได้แพ้เพราะไม่พยายาม แต่แพ้เพราะต้นทุนชีวิตกับเศรษฐกิจมันหนักจริง ๆ
มีใครเคยต้องหยุดความฝันไว้กลางทางแบบนี้บ้างไหมคะ