หนูเป็นกะเทยค่ะใช้ชีวิตมาเเบบกำกวมกับตัวเองมาตลอด จนเริ่มโตก็ใช้ชีวิตในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ทำนมเเปลงเพศเราเคยมีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งที่รู้จักตอนมัธยมต้นในตอนนั้น พวกเราสนิทกันมากจนหนูเริ่มคิดเกินเพื่อนเเล้วเคยทำตัวบ้าๆกับเขาจนดูเหมือนโรคจิตในตอนนั้นก็สารภาพรักกับเขาไปตรงๆ ถึงจะไม่มีทางเป็นไปได้ซึ่งในตอนนั้นหนูยังนิยามตัวเองเป็นผู้ชายอยู่ค่ะยังไม่รู้ใจตัวเอง เขาก็ปฏิเสธเราเเต่สุดท้ายก็กลับมาปรับความเข้าใจกันจนมาเป็นเพื่อนกันได้ เเล้วพอเรารู้ตัวว่าอยากเป็นผู้หญิงเขาก็สนับสนุนเรามาตลอดซึ่งระหว่างนั้นในใจหนูยังเเอบมีรู้สึกกับเขาอยู่เล็กๆ จนเราก็เเยกย้ายกันเเล้วมาเจอกันอีกตอนมหาลัยเป็นเรื่องบังเอิญที่ทำหนูจะเป็นบ้าเพราะเอาจริงระหว่างนี้หนูก็รู้สึกเเปลกๆกับตัวตรงที่เราไม่เคยชอบผู้ชายเเบบรักใคร่เลยค่ะ เเละเคยมีอะไรกับผู้ชายมันก็รู้สึกไม่ได้เเละอารมณ์ไม่ถึงจริงๆ เเล้วความรู้สึกชอบเขาก็กลับมาอีกเเล้วคือตอนนี้หนูก็เเปลงเพศเเล้วมันก็เเอบน้อยใจเเต่ไม่เสียใจที่ทำเเค่รู้สึก ความรู้สึกของเรากับเขาเป็นไปไม่ได้เเละ หนูก็คิดว่าควรเก็บมันไว้เป็นความรู้สึกดีในใจไปเรื่อยๆ หรือควรบอกเขาทั้งที่รู้ว่ามันไม่น่าจะดีขึ้นเอาจริงหนูเช่าหออยู่ด้วยกันคือนอนด้วยกันทุกวันจนหนูเริ่มไม่โอเค กับตัวเองที่เคยมีความคิดเเย่ๆที่อยากทำกับเขาเเล้วช่วงนี้ก็เริ่มคิดว่าถ้าเราเป็นผู้ชายจริงๆมันจะเป็นไปได้ไหมเเต่หนูรู้ว่าไม่ควรเปลี่ยนตัวเองเพื่อใคร เเค่นี้เเหละค่ะ😓