พออายุเริ่มมากขึ้น ความเงียบในชีวิตมันชัดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

สวัสดีครับ ปกติผมเป็นคนที่อ่านกระทู้มากกว่าตั้ง แต่ช่วงนี้มีอะไรในหัวเยอะ เลยอยากลองพิมพ์อะไรยาวๆ ดูสักครั้ง
เมื่อก่อนผมเป็นคนที่ค่อนข้างมีสังคม ไปไหนก็มีเพื่อน มีคนให้คุยตลอด วันนึงแทบไม่มีช่วงที่ต้องอยู่กับตัวเองนานๆ
แต่พอเวลาผ่านไป งานเริ่มจริงจังขึ้น แต่ละคนก็แยกย้ายไปมีเส้นทางของตัวเอง ความถี่ในการเจอกันมันก็น้อยลงแบบไม่รู้ตัว
จากที่เคยนัดกันง่ายๆ กลายเป็นต้องดูตารางล่วงหน้า บางทีก็เลื่อนไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็ไม่ได้เจอ
ชีวิตประจำวันมันเลยค่อยๆ เงียบลง โดยที่ไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรชัดเจน
ผมยังใช้ชีวิตปกติ ทำงาน กินข้าว กลับบ้าน เล่นมือถือ ดูอะไรไปเรื่อย แต่ลึกๆ มันมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ค่อยถูก
ไม่ใช่ความเศร้าแบบหนักๆ แต่เป็นความว่างๆ ที่อยู่เงียบๆ กับเรา
บางวันก็รู้สึกว่าการได้อยู่คนเดียวมันก็ดี แต่บางวันก็รู้สึกว่ามันเงียบเกินไป
ไม่ได้อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมทุกอย่าง แค่เริ่มรู้สึกว่าชีวิตในช่วงนี้มันเปลี่ยนไปจริงๆ
เลยอยากเขียนเก็บไว้เฉยๆ เผื่อวันนึงกลับมาอ่าน แล้วจะเข้าใจความรู้สึกของตัวเองในช่วงนี้มากขึ้น