ผมอายุ22ปี พึ่งเรียนจบพยาบาลมา ต้องไปทำงานชดใช้ทุน4ปีต่างอำเภอใกล้เคียง แต่ผมรู้สึกเหนื่อย ไม่มีความสุขทุกครั้งที่กลับบ้านเลย ตั้งแต่ เข้าเรียนปี1 จนเรียนจบ และจบมาแล้วกลับบ้านผมก็ไม่ได้มีความสุขที่กลับบ้านเลย
ทำไม!
ความรู้สึกของผม:ผมเป็นเด็กไม่ได้เรียนเก่งมาก (เด็กกลางๆของห้องบ๊วย) เวลาเรียนผมก็จะรู้สึกท้ออยู่ตลอดเพราะผมเลือกมาเรียนพยาบาล มันบั่นทอนจิตใจตลอดเวลาที่เรียน แต่ผมก็จัดการความรู้สึกได้ แต่เมื่อผมกลับบ้าน ในความคิดผม คิดว่าจะกลับบ้านไปพักผ่อน ผ่อนคลาย แต่กลับกลายเป็น กลับบ้านมาทำงานไม่ได้พักผ่อน ทำอะไรแม่ก็ไม่เคยให้พัก ต้องตื่นเช้า ทำกับข้าว เช้าเที่ยงเย็น ระหว่างวันต้องอยู่ร้านขายของ(ที่บ้านขายของชำ) ระหว่างวันก็ต้องช่วยงานสวนของพ่อแม่อีก ทำแบบนี้ทุกๆวันที่กลับบ้าน จนกลายเป็นว่าผมไม่ชอบบ้าน และตอนนี้เริ่มไม่ชอบแม่
ทำไม!!
แม่ชอบบ่นผมตลอด
1.“กลับบ้านมาก็ต้องช่วยพ่อแม่ทำงานหาเงิน จะกลับบ้านมาอยู่เฉยๆทำไม เงินทองไม่ได้หาง่ายๆ” (จริงครับเงินทองไม่ได้หาง่าย แต่ความเหนื่อยล้า ที่ผมอดทนเรียน เกรด B C+ อดทนจนเรียนจบพยาบาล ผมก็ไม่ได้สบายเลย)
2.แม่ชอบบอกผมไม่น่ารัก พูดไม่มีหางเสียง และจะว่าผมทุกครั้งที่ผม พูดห้วนๆ และตอนที่ผมพูดเสียงดัง (ทำไมถึงพูดห้วนๆ และเสียงดัง ที่บ้านติดถนน มีรถผ่านตลอด และแม่ก็ชอบตะโกนให้ผมทำนู้นนี่นั่นตลอด ผมไม่ได้ยินก็เลยตะโกนถามว่าให้ทำอะไร แต่รถมันก็เยอะ แม่ก็ไม่ได้ยิน ผมก็อารมณ์เสีย ก็เลยตะโกน+กับพูดห้วนๆมากขึ้น แม่ก็ไม่พอใจ ก็ต่อว่าผมพูดไม่เพราะ และผมก็พูดกับผู้ใหญ่ อื่นๆ มีหางเสียงตลอด ไม่เคยทำตัวไม่สุภาพเลย
3.แม่ชอบหงุดหงิด งอนผมตลอด ทุกครั้งที่เรียกใช้ผม บางทีผมก็หงุดหงิดแม่ เพราะแม่ชอบประชดผมก่อน ผมก็เลยถอนหายใจ เพราะไม่อยากว่าแม่ และคิดว่าผมก็พยายามเก็บความรู้สึกไม่ดีผ่านการถอนหายใจ แต่แม่ก็ไม่เคยพอใจที่ผมถอนหายใจ ก็จะต่อว่าผมอีกตามเคย (ไม่เคยเป็นเด็กดีในสายตาแม่เลย ทำให้ผมรู้สึกบั่นทอนกับตัวผม และตัวแม่เองด้วย)
สรุป
ผมก็แค่รู้สึกเหนื่อยล้า แค่อยากกลับบ้านมาแล้วได้พักผ่อน นอนตื่นสาย แต่แม่ก็บ่นผมเยอะมาก จนผมรู้สึกไม่ดี ก็แค่นั้นแหละครับ
ผมก็ยังรักแม่และพ่อเช่นเดิม แต่แค่ความรู้สึกผมมันโดนบั่นทอนทุกๆครั้งที่กลับบ้าน
อยากได้คำแนะนำจากพี่ๆในโลกออนไลน์ครับ
ว่าผมยังผิดพลาดไปตรงจุดไหนของลูก หรือ เด็กคนหนึ่ง ไหม ควรปรับที่ตัวเองตรงไหน ผมน้อมรับความเห็นของทุกคนครับ ผิดก็ว่าตามผิด เพราะ เหรียญก็มีสองด้านเสมอครับ
ไม่มีความสุขเวลากลับบ้าน
ทำไม!
ความรู้สึกของผม:ผมเป็นเด็กไม่ได้เรียนเก่งมาก (เด็กกลางๆของห้องบ๊วย) เวลาเรียนผมก็จะรู้สึกท้ออยู่ตลอดเพราะผมเลือกมาเรียนพยาบาล มันบั่นทอนจิตใจตลอดเวลาที่เรียน แต่ผมก็จัดการความรู้สึกได้ แต่เมื่อผมกลับบ้าน ในความคิดผม คิดว่าจะกลับบ้านไปพักผ่อน ผ่อนคลาย แต่กลับกลายเป็น กลับบ้านมาทำงานไม่ได้พักผ่อน ทำอะไรแม่ก็ไม่เคยให้พัก ต้องตื่นเช้า ทำกับข้าว เช้าเที่ยงเย็น ระหว่างวันต้องอยู่ร้านขายของ(ที่บ้านขายของชำ) ระหว่างวันก็ต้องช่วยงานสวนของพ่อแม่อีก ทำแบบนี้ทุกๆวันที่กลับบ้าน จนกลายเป็นว่าผมไม่ชอบบ้าน และตอนนี้เริ่มไม่ชอบแม่
ทำไม!!
แม่ชอบบ่นผมตลอด
1.“กลับบ้านมาก็ต้องช่วยพ่อแม่ทำงานหาเงิน จะกลับบ้านมาอยู่เฉยๆทำไม เงินทองไม่ได้หาง่ายๆ” (จริงครับเงินทองไม่ได้หาง่าย แต่ความเหนื่อยล้า ที่ผมอดทนเรียน เกรด B C+ อดทนจนเรียนจบพยาบาล ผมก็ไม่ได้สบายเลย)
2.แม่ชอบบอกผมไม่น่ารัก พูดไม่มีหางเสียง และจะว่าผมทุกครั้งที่ผม พูดห้วนๆ และตอนที่ผมพูดเสียงดัง (ทำไมถึงพูดห้วนๆ และเสียงดัง ที่บ้านติดถนน มีรถผ่านตลอด และแม่ก็ชอบตะโกนให้ผมทำนู้นนี่นั่นตลอด ผมไม่ได้ยินก็เลยตะโกนถามว่าให้ทำอะไร แต่รถมันก็เยอะ แม่ก็ไม่ได้ยิน ผมก็อารมณ์เสีย ก็เลยตะโกน+กับพูดห้วนๆมากขึ้น แม่ก็ไม่พอใจ ก็ต่อว่าผมพูดไม่เพราะ และผมก็พูดกับผู้ใหญ่ อื่นๆ มีหางเสียงตลอด ไม่เคยทำตัวไม่สุภาพเลย
3.แม่ชอบหงุดหงิด งอนผมตลอด ทุกครั้งที่เรียกใช้ผม บางทีผมก็หงุดหงิดแม่ เพราะแม่ชอบประชดผมก่อน ผมก็เลยถอนหายใจ เพราะไม่อยากว่าแม่ และคิดว่าผมก็พยายามเก็บความรู้สึกไม่ดีผ่านการถอนหายใจ แต่แม่ก็ไม่เคยพอใจที่ผมถอนหายใจ ก็จะต่อว่าผมอีกตามเคย (ไม่เคยเป็นเด็กดีในสายตาแม่เลย ทำให้ผมรู้สึกบั่นทอนกับตัวผม และตัวแม่เองด้วย)
สรุป
ผมก็แค่รู้สึกเหนื่อยล้า แค่อยากกลับบ้านมาแล้วได้พักผ่อน นอนตื่นสาย แต่แม่ก็บ่นผมเยอะมาก จนผมรู้สึกไม่ดี ก็แค่นั้นแหละครับ
ผมก็ยังรักแม่และพ่อเช่นเดิม แต่แค่ความรู้สึกผมมันโดนบั่นทอนทุกๆครั้งที่กลับบ้าน
อยากได้คำแนะนำจากพี่ๆในโลกออนไลน์ครับ
ว่าผมยังผิดพลาดไปตรงจุดไหนของลูก หรือ เด็กคนหนึ่ง ไหม ควรปรับที่ตัวเองตรงไหน ผมน้อมรับความเห็นของทุกคนครับ ผิดก็ว่าตามผิด เพราะ เหรียญก็มีสองด้านเสมอครับ