บันทึกหนึ่งวันธรรมดาๆ ของชีวิตบนเกาะเชจู กับอเมริกาโน่เย็น
เย็นวันนั้น
เรานั่งอยู่บนดาดฟ้าร้านกาแฟ Doux Foret ริมทะเลเกาะเชจู
ผมจิบแก้วอเมริกาโน่เย็นในมือ
ขณะที่มองวิวเครื่องบินขึ้นลง วันนี้ท้องฟ้าเปิดในรอบหลายๆ วัน
ทะเลฤดูหนาวในเชจูมีความแตกต่าง มันสวยงามและเย็นเยือก
แต่ปฏิเสธที่จะสงบนิ่ง คลื่นลมกระแทกหินภูเขาไฟชายฝั่ง
เหมือนระบายความโกรธตลอดเวลา
หันไปมองด้านหลัง ฮัลลาซานเผยตัวออกมาให้เห็นชัดเจน
เป็นวันแรก หลังจากมันหลบอยู่หลังเมฆตั้งแต่เรามาถึง
“นั่นใช่ไหม ยอดเขาที่วันนี้คุณไปไม่ถึง”
ภรรยาผมหันมาถามแผ่วเบา
ผมพยักหน้า
ผมไม่โกรธ ไม่ได้เสียใจ ไม่ได้อาย
แค่รู้สึกเหมือนมันว่างเปล่า
หลังจากที่พยายามมาหลายครั้ง
สัปดาห์ก่อน ผมมาที่เชจูเพื่อวัตถุประสงค์หลักอย่างเดียว
“ฮัลลาซาน”
แต่วันที่จะปฏิบัติภาระกิจ หิมะตกหนักปิดทุกเส้นทาง
วันสุดท้าย ก่อนกลับ
เปิดแค่เส้นสั้น ๆ ให้ได้แค่ลองสัมผัสบรรยากาศเบาๆ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้❄️ ปฏิบัติการกลางพายุหิมะบน Hallasan
ผมตัดสินเลื่อนตั๋วกลับบ้าน
ใช้เวลาสองสามวันในปูซาน
ก่อนจะบินกลับมาเชจูใหม่
แต่เสาร์อาทิตย์
ไฟลต์เต็ม
ผมอึ้ง คิดอะไรไม่ออก
เช้าวันจันทร์ ผมตื่นนอนตี 4
เลือกไฟลต์ 6:45 จากปูซานมาเชจู
เพราะมันเป็นไฟลต์ที่เช้าที่สุด
เครื่องลงเชจู 8 โมง
ผมเช่ารถ
ขับตรงไปทางขึ้น Gwaneumsa Trail
เริ่มเดินประมาณ 9:30
ทุกอย่างดูเหมือนจะเข้าที่เข้าทาง
ผมโล่งใจที่ได้อยู่บนเส้นทางขึ้นเขาในที่สุด
ตรงทางเข้า ไม่มีหิมะแล้ว
ทางช่วงแรก เรียบและเดินง่าย
ผมผ่านสามกิโลแรกภายในหนึ่งชั่วโมง
หลังจากนั้น
ความชันก็เริ่มทำงาน
บันไดสูง พื้นน้ำแข็งลื่น
จนผมต้องใส่ Crampons
ชั่วโมงที่สองผมเดินช้าลงมาก
เริ่มหายใจไม่ทัน
ที่ระดับความสูงนี้ เริ่มเห็นหิมะอีกครั้ง
บรรยากาศเดิมที่คุ้นเคย
ป่ากลับมามีแค่สองสี
ดำของลำต้นไม้
และขาวของทุกอย่างที่เหลือ
เหลืออีก 2.7 km จะถึงยอด
ผมถึงจุดพัก Samgakbong Shelter
หนึ่งชั่วโมงครึ่งก็น่าจะถึงยอด
ผมหันไปมองทางด้านบน
เห็นคนที่ไปถึงแล้วกำลังเดินลงมา
เดินเลยไปนิด
มีป้ายเล็ก ๆ เขียนว่า
탐방시간 경과로 정상탐방을 통제합니다
"ไม่อนุญาตให้เดินขึ้นสู่ยอดเขาเนื่องจากหมดเวลาที่กำหนด"
ตอนนั้นเที่ยงเศษๆ
ผมประหลาดใจ หงุดหงิดเล็กน้อย
ไม่ได้โกรธตัวเอง
ไม่ได้เสียใจที่ไม่ได้ไปถึงยอด
นี่เป็นความพยายามครั้งที่สาม
และมันก็ใกล้มากแล้ว
ผมมองยอดเขาด้านบนอีกครั้ง
พักครู่หนึ่ง
แล้วหันกลับเดินลง
บางที แค่นั้นก็น่าจะพอ
ผมยังคงนั่งมองฮัลลาซาน
จากดาดฟ้าร้านกาแฟ
"ฮัลลาซาน"
มันยังอยู่ตรงนั้น นิ่งเหมือนเดิม
รวมถึงระยะทางที่เหลืออีก 2.7 km ด้วย
และผมตรงนี้
ถืออเมริกาโน่เย็นแก้วเดิม
อุตส่าห์ตื่นเช้ามืด บินไฟลต์แรกของวัน
เพื่อเดินเขาขึ้น-ลง เกือบห้าชั่วโมง
เพื่อมานั่งจิบกาแฟ
มองยอดเขาจากระยะไกล
ก่อนเราจะบินกลับบ้านพรุ่งนี้
มันก็แค่…อีกหนึ่งวันธรรมดาๆ
ของชีวิต
☕ ยอดเขาฮัลลาซาน กับอีก 2.7 กิโลเมตรที่ไปไม่ถึง❄️
เรานั่งอยู่บนดาดฟ้าร้านกาแฟ Doux Foret ริมทะเลเกาะเชจู
แต่วันที่จะปฏิบัติภาระกิจ หิมะตกหนักปิดทุกเส้นทาง
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
เพราะมันเป็นไฟลต์ที่เช้าที่สุด
ขับตรงไปทางขึ้น Gwaneumsa Trail
เห็นคนที่ไปถึงแล้วกำลังเดินลงมา
ถืออเมริกาโน่เย็นแก้วเดิม
เพื่อมานั่งจิบกาแฟ