คือหนูเป็นคนขี้ตกใจ อาการตกใจของหนู คือสะดุ้ง บ้าง บางครั้งก็อาจจะมีแบบอุทานอุ้ยบ้างเชี่ยบ้างแต่ไม่ได้เสียงดังนะคะ ซึ่งอาการจะเป็นบ่อยตอนอยู่คนเดียวทำอะไรคนเดียวทำอะไรเพลินๆแล้วมีคนเดินเข้ามา หนูก็จะสะดุ้ง แต่กลับกันตอนขับรถหนูมีสมาธิมากมีรถเบียดรถหนูตกไหล่ทางหนูก็เป็นคนเดียวที่ไม่โวยวายแล้วก็พยายามรั้งไม่ให้รถตกคูน้ำ หรือเวลาดูหนังผีไม่ค่อยตกใจเหมือนตอนทำอะไรคนเดียวอยู่ที่บ้าน แต่ทุกครั้งที่สะดุ้งตกใจ แฟนหนูมักจะทำเหมือนรำคาญ เขาจะชอบพูดว่าทำไงถึงจะไม่ตกใจ เราแค่เดินมาแค่นี้ต้องตกใจเหรอ ทำไงถึงจะหายตกใจ ต้องให้เราตะโกนก่อนมั้ยถึงจะหาย หนูก็ไม่รู้ และมันก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่หนูตกใจ ซึ่งหนูไม่ได้อยากตกใจ เขาบอกว่าเขาเป็นห่วงเลยถาม แต่การถามของเขาเหมือนมันจี้จุดเค้นให้หาคำตอบซึ่งไม่รู้หนูคิดไปเองมั้ย แต่มันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ พอตอบไปว่าไม่รู้ เขาจะถามว่าจะแก้ยังไง หนูก็ตอบว่าไม่รู้ พอหนูถามกลับไปว่าแค่สะดุ้งเองมันผิดเหรอ เขาก็จะย้อนคำถามเดิมซ้ำๆใส่หนู หนูไม่รู้จะแก้ยังไง มันจะเป็นตอนเฉพาะตอนที่บ้านอาการสะดุ้งเคยลองนั่งสมาธิ นั่งๆอยู่แฟนเดินหนูก็สะดุ้ง ก็วกเขาปัญหาเดิม เลยอยากรู้แค่สะดุ้งมันผิดมั้ยมากมั้ยค่ะ
ผิดมั้ยที่เราเป็นคนขี้สะดุ้งตกใจ